ne giysem?

karar veremediğimden sordum Sel'e.
-seel. siyah eteğin altına çizme mi giysem, postal bot mu?
-hangi siyah etek?
-kısa.
-ne kadar kısa?
-e baya kısa işte. sence çizme mi giyeyim altına, bot mu?
-bence kot giy! 8)

not: çizme giydim.
mini etek altına kot giymeyeceğime ikna olan sel, bu kez oyunu çizmeden yana kullandı.
daha az bacak görünüyormuş. 8)

günün kültür sanat kuşağı

yok ben ıssız adam'ı izlemedim.
osmanlı cumhuriyetini de izlemedim.
destereyle falan işim olmaz zaten.
arog ise henüz teşrif etmedi.
biz dün nihayet devrim arabaları'nı izledik.

saat 21:00
sinemada bi ben bi sel.
makinist amca "aciba arayı kısa tutsak olur mu" dedi.
-ay tebi tebi.. hatta ne arası, ara mara vermeyin dedim.
sel "abi yapıştır gitsin, ara verme" dedi.
tilifonları kapamadık.
kendi seslerimizi bile kısmadık.
salonun en ortasına,
oturduk izledik.

çok beğendim.
çok da sinirlendim.
neden ama? sorusunu sormaktan vazgeçemedim.
anlamadım.
anlamak da istemedim.

izlemediyseniz izleyin.
izlediyseniz anlarsınız zaten.

çantamda ne varmış?

dolfin'ciğimin talebini bir gün gecikmeli de olsa yerine getiriyorum efem. buyurunuz dün çantamın içi:



1 adet kitap
1 adet ajanda. üzerinde niye "unutma diye" yazıyor derseniz şundan. çünkü içine yazdığım şeyleri unutmamak için yazıyorum. ondan yani.
1 adet çikolata mikolata tipi bişey. küçük snikers.
selpak mendil.
kolonyalı mendil.
hijyen mendili.
hemen yukarısında bir adet cep tilifonu
akabinde araba ve ev anahtarları
yan cenahta çanta aynası
hemen yanında bir ruj (kırmızıydı dünkü) ve yanında dudak parlatıcısı
onların altındaki kırmızı şey cüzdan.
onun altında siyah güneş gözlüğü
sağ tarafında şirket kimlik kartı
alt tarafında şirket yemek kartı
üst kenarda ise bir adet kalem
hemen yanında flask disk bellek
hmm.. dur bakayım başka bişey var mı......
yok herhalde ha!


eh. dün bu ka şey varmış işte çantamda.
ha bir de çantanın boşaltmaya üşendiğim arka gözü var ki,
orada da not kağıtları, araba ruhsatı, efendime söyliyim, orkid morkid, kimi zaman ufak anı kağıtları, kimlik, eski fişler-faturalar bazen, bazı kartvizitler falan gibi bir yığın yaşıyor. ellemedim onları dolfinim. yaşam alanlarını bozmak istemedim. 8)

not: aaa.. bi de iki kişiyi elleyip ebe-sobe-sıra sende falan demem lazım dimi.
temem.
o zaman fundamı veeee turuncumu elliyorum.
pek sevgili ve sayın geckalmadimki ve üçtemmuz hanımefendiler.
dökün çantaları 8)

şimdilik...

dolfincim "çantanda ne var"cılık oynamaya seçmiş beni.
hah hay...
ama müsade istemek durumundayım bugün için.
zira cep tilifonum ile çektiğim resimleri bilgisayara aktarma kabiliyetim yok şu an.
e fotmak lakabındaki fotoğraf makinesi de yanımda değil maalesef.
haliyle yarını bekletmek zorundayım.
bugün için ise sizlere ortaya karışık güzel kelimeler hazırladım.
dersimiz yörük dili kelimeleri 8)

çok şirinler.
pek çoğu tanıdık zaten, ama bilmediklerim de vardı.
şu an okuduğum kitapta yörüklerin hayatına dair bişeyler de öğreniyorum ve yaşamlarına tanıklık ediyorum biraz.
konu oradan çıktı yani.
kitapta geçen bazı kelimelerden.
ama kelimelerin pek çoğu mersin civarı kullanımıymış.
onu da öğrendim.
paylaşayım dedim.
"kelime" sever bir grubuz ne de olsa 8)
buyrun:

acar-->yeni (acar ayakkabılarımı giydim bugün)
abbacık-->temiz (abbacık çarşaflarda yatırdım misafirleri)
çöğdürmek-->çiş yapmak (tuvalet bulamazsan şuracığa çöğdürüver)
dingildemek-->sallanmak, oyalanmak (acelemiz var diyorum, dingildeyip duruyor)
dinelmek-->ayakta durmak (ne dinelip duruyon başımda, git otur!)
horanta-->aile fertleri, kadınlar ve çocuklar (eee...horanta ne alemde?)
keleş-->yakışıklı sevimli (aman da benim keleş oğlum....)
sarkıtmak--> uzatmak, göndermek (oradakilere bi selam sarkıttı)
seyirtmek-->koşmak (bak geç kalacaksın, seyirtiver)
söbüce-->dik, uzun, ince, zayıf (yanında da söbüce bi adam...)
zorsunmak--> gücüne gitmek, isteksizlik (yemek yapmaya zorsundum bugün)
zıylan-->kaygan(yerler pek zıylan, dikkatli yürü)

cümlemize hayırlı olsun 8))

şifreli...

öğrenmeyi en çok istediğim dildi, çocukken.

annem ve Hülya ablam mutfakta bulaşık yıkarken, son derece seri bir şekilde konuşurladı.
halamlarda akşam yemeği yemiş olurduk.
sofra toplanıyor veya toplanmış olurdu.
bulaşık makinesi falan yok o zamanlar.
ocakta ısıtılan sıcak suyla yıkanacak tüm tabaklar bardaklar.
annem ve Hülya ablam beraber yıkarlardı bulaşıkları.
biri yıkarken biri durulardı.
ve çok gizemli bulduğum bir dille konuşurlardı.

hülya ablam.
halamın kızı.
hem ablam, hem -aradaki yaş farkına rağmen -arkadaşım.
hem güzel.
hem çok eğlenceli. (espri kelimesini onunla tanıdım ben mesela. benim için kelimenin tek karşılığı hülya ablamdı)
hem tiyatro okuyor DilveTarihCoğrafya Fakültesinde
hem sırlarını benimle paylaşıyor, gerçek sırlarını.
hem çok seviyorum onu.
hem hayranım.

işte o hülya ablam ve annem, henüz ben sır paylaşacak yaşa gelmeden önce, gizli bir dille konuşurlardı.
mutfak kapısı yarım kapalı olurdu.
ocakta demlenmeye bırakılmış çay, çay buharından buharlanmış mutfak camları, tezgahta kirli bulaşılar, şimdi güçlükle hatırlayınca bile beni duygulandıran o lezzetli ses tonları...
annem ve Hülya ablam gizli şeyler konuşurlardı mutfakta bulaşık yıkarken.
konuştukları dili öğrenebilmek ve konuşabilmek sihirli bişeydi benim için.

sonra öğrendim.
hiç bir zaman onlar kadar hızlı konuşamadım ama öğrendim.

o sebeple,
şifrelenmesi nasıl olursa olsun, tüm gizli diller o dili anımsatır bana.
biraz da hüzünlendirir aslında.

hülya ablam 1993 yılında, yaklaşık 6-8 aydır kanser hastalığıyla boğuşuyor ve yine de gülümsemeye gayret ediyorken, bir trafik kazasında öldü aniden.
oğlu 5 yaşındaydı, şimdi fırlama bir delikanlı oldu annesinin gözlerini ve espri zekasını taşıyan.
hülya ablam ise hiç yaşlanmadı.
öldüğünde olduğu gibi hep 33 yaşında kaldı.
sanıyorum annem de bir daha hiç kimseyle öyle konuşmadı.

yabancı dil bilmek bir artı puan oldu ya yaşamımızda....
hiçbir dil, seri bir şekilde konuşmayı ve anlamayı beceremediğim o dil kadar ulaşılmaz gelmedi bana.

?

libis mılakabis adarubte enos royızayte

diye yazdım mutfakta asılı duran beyaz tahtaya.

8)

büyük keşif

kış demek masraf demek yahu.
evde:
"halı ince, değiştirip daha kalın bir halı kaplayalım" diye halı aldık. kapladık.
arabada:
"lastikleri kış tipi yapma zamanı geldi, kar da gelmeden değiştirmek gerek" diye düşündük. sel geldi, arabayı aldı, gidip yeni pabuçlarını giydirdi, getirdi.
kendimizde:
"bot lazım, bi de uzun hırka fena olmaz" durumu vardı. gidip onları aldık.
mağaza dolaşırken çok havalı bir şapka gördüm. siyah, geniş kenarlı falan bişey. "e hi pek havalıymış" diye taktım kafama.
"tamam alıyoruz" dedi sel.
ben mırın kırın ettim
o direndi
aldı sonunda şapkayı da.
söylendim:
sen bugün çok masraf yaptın bana.
lastikler,botlar, hırkaydı, şapkaydı derken....
yok canım, ben kendim için yaptım sayılır onları dedi.
lastikler senin güvenliğin için.
senin güvenliğin benim için önemli.
diğerlerine gelince:
ben çocukken fark ettim bunu biliyor musun?
neyi?
bir erkeği çekici kılan şey yanındaki kadındır işte, onu.
sen yanımda ne kadar güzel, ne kadar hoş olursan, etraftaki kadınların bile bana bakışı değişiyor.
benim süsüm sensin.

buyur!
ne bu şimdi, iltifat mı?
zeka mı?
bunu keşfetmiş olmasına mı takılayım-ki daha önce de bahsetmişti bundan, aslında yeni bir keşif değil yani-
yoksa adamın çocukken bile buna kafa yormuş olmasına mı şaşırayım.
üstelik paranoyak bir tip olsam,
bana hediye almak istemesinin altında beni mutlu etmek mi var,
dolaylı yoldan etraftaki kadınların ilgisini çekmek arzusu mu var diye kafayı takar arıza çıkartırım 8)))
neyse,
aldıkları gerçekten ihtiyaç olduğu için ses etmedim fazla ama.
bir gün zengin olup da beni mücevherlere boğmak isterse (!), altında bir çapanoğlu arayacağım garanti.