biliyorum saçma ama...

öğlen tatilinden sonra şirkete dönerken, önümde 2 adam yürüyordu.
birinin saçları uzun.
enseden bir lastik toka ile toplamış, sırtına doğru 2 karış falan düz saçlar.
ay nereden aklıma geldiyse geldi işte.
bu saçı uzun adamlardan birini ikna etmeyi başarabilsem de, o uzun saçlara bir dalgalı maşa yapılsa, hani söyle romantik bir görüntü.
adam mı kendinden tiksinir,
saç mı adamdan tiksinir,
görenler her ikisinden de tiksinir mi?
yoksa sakallı ve bıyıklı bir adamın maşalanmış romantik uzun saçları enteresan olduğu kadar ılıman bir etki de yaratır mı?
ay ne bileyim merak ettim işte, göresim geldi.
neyse tamam sustum ve gittim.

kısaca...

ablaları, teyzeleri çerçey'i merak etmişsiniz.
çerçey iyi. sıkıntısı geçti. sadece sıcaklardan sikayetçi biraz pofidik şişko kızım 8)

yazamadım, o kadar çok işim var ki.
zaten maceralı bir gündü dün.
hani şu haber olan banka soygunu olayı var ya.
hah işte o balgattaki ziraat bankasının kiralık kasalarından biri bizim. annemlerin yani. hepimizin ıvır zıvırı duruyor içinde.
dün sel oradan geçiyorken tesadüfen görmüş polis bandını.
merak edip sormuş. soygun girişimi demişler.
"soygun mu, girişim mi" diye ısrar edince de, özel kasaların bazılarının soyulduğunu söylemişler.
şaka gibi.
sel babamı alıp gitmiş bankaya.
dediklerine göre soyulan kasalardan değil bizimki.
ama girip bakmaya müsade etmiyor polis.
henüz inceleme araştırma falan yapılıyor zira.
gidip kontrol edip, gözümüzle görmeden de emin olamıyoruz tabi ama.
bakalım.
tünel kazıp banka kasalarını soymuşlar diyince annem inanmamış dün.
sel telefonda söyleyince ben de inanmadım.
işin kötü tarafı bu kasa soygununda bankanın herhangi bir sorumluluğu olmuyormuş, onu öğrendim ve şaşırdım.
yani bankadaki kasan soyulursa, bankadan 1 kuruş talep etme hakkın yokmuş.
zira kasada ne var, ne yok banka bilmiyor.
neyse, uzatmıyım lafı.
yazacak şey çok ama işe dönmeliyim.
biraz öpücük toplayayım da kuvvet olsun diye geldim zaten 8)

bişeyler....

çok işim var. ama öyle bir durumdayım ki, işe başlayamıyorum. birşeylerin tamamlanmasını beklemem lazım. ve o şeyler tamamlandığında üstüme bir kova iş boşalacak. sağanak yağmurun yaklaştığını görüyorum ama ne kaçmam mümkün, ne önlem almam. öyle beklemekten başka çarem yok.

ev arkadaşlarımız olan güvercin çiftin yumurtaları oldu nihayet. bir tanesi sürekli oturuyor üstünde. nöbet değişim aralığını yakalasam pencere içine biraz yem ve su koyacağım ama pencereyi açamıyorum o orada oturdukça.

saçlarımı kestirdim. kötü oldu bence. rasgele bir kuaför bulup gittim zaten. bir daha gitmem ona. düşünüyorum da, benim de artık bir sabit kuaförüm olsa daha mı kolay olurdu. hani gittiğinde kişisel muhabbet yaptığın, sendeki değişiklikleri farkeden, tarzını bilen, nazın geçen bir kuaför?

kadın dergilerinden biri yoga DVD'si veriyormuş, dün markette gördüm. aldım. eve gelince bir deniyeyim dedim. sırtımın ağrıma noktalarına bakılırsa doğru yerlere temas edecek gibi ama düzenli yapma azmi gösterebilir miyim bilmiyorum.

şirkete iş yapan biri var, bi amerikalı. yaptığı parça işler için de aylık olarak miktara göre ücret alıyor. işin miktarını, adını, dönemini falan yazdığım bir form hazırlıyoruz. neyse, konu o değil. bu adam her seferinde yanıma gelip "hi, hello" falan diye selam veriyor. aynı şekilde karşılık veriyorum, havaryu falan diye hal hatır soruyoruz. sıkıldım. artık o bana hay dediğinde merhaba diyorum. eşek herif! sen benim ülkemde çalışıyorsun, Türkçe öğrenmen gerekmiyorsa da (ya da beceremediysen bile) en azından "merhaba" demeyi becerebilmelisin! değil mi ama. mecbur muyum ben senin dilinde konuşmaya!

dün çerçey bahçede bişey yedi. hani şu başak gibi bi otlar vardır ya, çocukken ellerimizi açar, avuçlarımızın ortasına koyar, ellerimizi yukarı aşağı hareket ettirerek onların yürümesini izlerdik (aa.. hatta pisipisi mi denir ne) işte çerçey salağı dün onlardan yedi dışarda. sanıyorum boğazına takıldı o tırtıklı kıllı şey. öğürdü durdu ama kusamadı. eve gelince de kusmaya çalıştı ama o şeyden kurtulamadı. bir de sesi kısıldı. ağzını açıp miii demeye çalışıyor ama sinek vızıltısından farklı bir ses çıkmıyor. endişelendim. eve gidince aradım, sonra yine aradım tembihledim annemleri sık sık kontrol edin diye. sabah işe giderken de 2 dakikalığına uğradım tekrar. biraz düzelmiş. annem: "miyav de bakiym" diyor. bizimki ince bi "miii" çıkartıyor. çok korkulacak birşey değildi sanırım ama endişelendirdi beni çerçey kızım.

bugün cuma ama gayet "üüff" modundayım. şuradan bi çıksaydım da, hafta sonu tatiline ulaşsaydım.

kuruş hırsızları

cebinde bir küçük kese ile dolaşıyor artık Sel. hani kuyumcudan altın falan alınca bir küçük kese içine koyar da verir ya bazısı. hah işte o küçük deri keselerden.
içinde de bir sürü 1 kuruş.
neden diyeceksiniz.
kuruş hırsızları yüzünden.
şöyle ki:
sel genellikle kredi kartı kullanmaz.
nakit almayı tercih eder.
malum market alışverişlerinde de ödenecek para genelikle küsuratlıdır.
misal:
25 lira 77 kuruş tuttu.
sel de 26 lira uzattı.
para üstü olarak her zaman 20 kuruş verirler.
gitti mi 3 kuruş.
gitti.
ertesi gün uğradın yine öte beri almaya.
8 lira 13 kuruş diyelim.
uzatırsın 8.25.
verirler üstüne 10 kuruş.
gitti 2 kuruş daha.
bir-üç-beş derken artık sinirlenmeye başladı tabi.
önce kasiyere söylüyordu:
-2 kuruş daha vermeniz gerek, 8.13 tutmuştu.
cevap hep aynı:
1 kuruşumuz yok.
bazen ukala ve gıcık (belki onlar da haklı gün boyu milyon tane cins müşteriye dert anlatıyorlar) kasiyer "al da sus" ifadesiyle 5 kuruş verir.
hayır sinir bozucu gerçekten.
piyasada 1 kuruş diye bişey olmasa anlarım.
ama madem 1 kuruş tedavülde, o zaman para üstümü vermek zorundasın kardeşim.
1-2 ya da 3 kuruşun benim için değerli olup olmadığının kararını neden market, ya da kasiyer veriyor ki.1 kuruşun yoksa ürün fiyatını 2.99 diye yazma bana!
ben de kızıyordum.
sonra sel 1 kuruşlar taşımaya başladı.
gitti mi bizim 3 kuruş, sel çıkartıyor kesesini:
-ben size 2 kuruş vereyim, siz de bana 5 kuruş verin.

adam para kazanmak için çok uğraşıyor, kuruşlarının peşine düşmesini gayet anlayışla karşılıyorum. hem zaten önemli olan yaklaşım, değil mi ama 8)

diğer çift.

evi paylaşıyoruz.
başka bir çiftle.
uzun zamandır.
küçük ara odanın penceresinde yaşıyorlar.
bir çift güvercin.
apartmanın bir girintisi var, bu pencere buraya bakıyor.
yani pencere altından insan da geçmiyor, balkon da yok ama belli bir açıya ulaştığında güneş alıyor burası.
yani güvercinler için çok müsait.
kışın kar varken onlar için yem koyuyordum pencere içine.
akşamları eve geldiğimizde de genelde bakıyorum, oradalar mı diye.
çoklukla oradalar.
bunlar birbirlerine çok aşık bir çift.
o kadar belli ki.
hep beraberler, sürekli yanyanalar, sarılıp, öpüşüp, koklaşıp duruyorlar.
biri güneşlenirken öbürü tüylerini temizliyor.
biri yatarken diğeri oturuyor falan.
evet, pencere içi pek de hijyenik bir yer olmuyor onlar sayesinde ama.
zaten o pencere de, o oda da pek kullanılmıyor.
biz uzun zamandır birbirimizden haberdarız bu çiftle.
ama geçen hafta iyice ev arkadaşı olduk.
tamamen yerleşik düzene geçmişler.
gelip oturup gittikleri pencere içine bir güzel yatak yapmışlar.
kocaman bir sepet gibi, üstünde yapraklar falan da olan bir yuva.
önce yumurta var sandım.
baktım yok.
sonra "demek ki hemen gelip yumurtlayacak" dedim.
aradan günler geçti ama yumurta falan yok.
dişi olan gelip orada oturuyor, diğeri de pencerenin diğer ucuna.
bazen ikisi sıkışıyorlar oraya.
bir muhabbet bir muhabbet.
kadınceğiz kalkınca hemen bakıyorum yumurtlamış mı diye.
yok yumurta falan.
o yuvayı yumurta için değil, kendi şahsi rahatları için yaptılar anlaşılan.
şikayetçi değilim, o pencereyi sadece birşey silkelemek için açıyordum önceleri, açmasam da çok sorun olmaz.
varsın yaşasınlar orada.
zaten geçen haftalarda bir pazar günü bir başka ailenin çocuğunun doğmasına mani olmuştuk, canım sıkılmıştı.
ama o da manyaktı canım.
cami avlusuna bebek bırakır gibi, gelmiş salon balkonunun kenarında duran boş saksıya yumurtlamış gitmiş.
hayır ne ara yumurtladı onu da anlamadım ki.
pazar günüydü, evdeydik, balkon kapısı açıktı, sürekli girip çıkıyorduk zaten.
ne yumurta, ne bir çalı çırpı, ne kuş... hiçbirşey yoktu.
10 dakika içinde gelmiş biri, yumurtayı atmış gitmiş.
bi çıktım ki, saksının üstünde bir yumurta!!!
şok oldum.
kadın (güvercin olan) kendisi de yok. çocuğu istemiyordu demek, yoksa üstünde oturması gerekmez mi bunun soğutmadan?
annemler bizdeydi allahtan.
dediler ki, yapacak bişey yok. at yumurtayı.
elim gitmiyor almaya.
dediler ki, olmaz.
siz balkonu sürekli kullanıyorsunuz, olmaz.
zaten bırakmış gitmiş, zaten yumurta soğumuş, zaten ondan kuş olmaz... falan filan.
üffff diye diye razı oldum.
sel aldı attı yumurtayı.
saksıyı da bir poşete geçirdik artık.
işte bu vicdan azabı sebebiyle zaten, bizim şu çifte çok sevindim.
belki yakında yumurta da yaparlar, çirkin sevimsiz güvercin bebekleri anlatırım size.
öperim, giderim 8)

gören bilen tanıyan var mı?

Babam Antalya'da Fundamların orda bulmuş bunu.

ne biçim bir çiçektir bu yahu!

tanıyan var mı bunu?

hala cumartesi....

Cumartesi gününü yazdım ya ana hatlarıyla. Şimdi detaylar:

Malum düğün hazırlığının bir aşaması da kuaför faslıdır.
Şahsım pek kuaför kullanan bir tip olmadığımdan da gözümde çok büyür.
Annemle konuştuk, o da gidecek kuaföre tabi.
Ama ayrı ayrı gideceğiz. Zaman kaybı olmasın diye.
Ben maşa yaptırayım dedim.
Saçlarım maşalanacak uzunlukta nadiren oluyor zaten, şimdiki boyu kurtarır gibi.
Ama geçen senelerdeki bir tecrübeme göre bu maşa işi uzun sürüyor.
E bir de kuaförde bekleme faslı olsa...
En iyisi dedim, 3,5 falan gibi çıkarsam, 4.5-5 gibi evde olurum, hazırlanırım sonra.
Çıktım.
Evin en yakınındaki kuaförlerden birine girdim ki kimse yok.
Oh!
Dedim saç maşalanacak da ne kadar sürer?
Adam dedi: yarım saate çıkarsınız.
Salak dedim içimden, bu bilmiyor herhalde.
Zira birini çağırdı beni oturttuktan sonra.
Genç bir delikanlı geldi.
Elinde maşası.
Dedim ki:
Saçlarım çok çabuk iner, aman dayanıklı olsun, zaten açık havada olacağız, rüzgar, müzgar...
“Korkmayın” dedi, (niye korkayım?) bu saç inerse ben de işi bırakırım.(ona ne şüphe!)
Ayırdı bir tutam, sardı maşaya, sarması ile açması bir oldu.
Açıkladı:
Bu maşa başka maşa.(tekerleme söylüyor mübarek), herkes yapamaz bundan. Bakın hemen sarıp açıyorum, hoop tutuyor, neden, çünkü 200 derece!
Ay ütü gibi, dedim. İçimden de ooy gitti saçlar diyorum.
Evet dedi, kullanmak ustalık ister, zaten maşa da pahalı, her yer almıyor bunu.
Evet de dedim, benim saç çok dayanıksız, onun için şeyettim ben.
Ben şimdi buna sprey de sıkarım 6 ay bozulmaz dedi. (yıkanınca da mı bozulmuyor?)
Derken nasıl olduysa askerlik anılarına transit geçiş yaptı. binbaşının karısının saçını mı maşalıyormuş istanbulda ne, öyle bişeyler. bozulmuyormuş falan.
Bu arada benim saçın neredeyse yarısı tamamlandı.
Dedim ya kuaförde benden başkası da yok, çocuk mecbur bana sordu: akşam maçı seyrettiniz mi!
-ay seyretmez olur muyuz?
Başladık maç muhabbetine. Artık ben sağdan soldan duyduğum maç muhabbeti kelimeleriyle sohbet yürütmeye çalıştım. Muhteşemdi, süperdi, çoştuk falan dedim (yalan değil seyrettik ama, benden ne kadar maç muhabbeti çıkarsa artık.)
Neyse, ben diyim 15-siz diyin 20 dakika sonra bitti benim saç.
Arkalar iyi ama önler ı-ıh!
Zaten kuaförden çıkıp da saç beğendiğim ne zaman görülmüş, illaki evde müdahale edicem buna ben diye çıktım, eve geldim.
Sel hala çalışıyor tabi, rahat rahaat hazırlanırım.
Geçtim ayna karşısına Pembe tonlarında bir güzel makyaj yaptım.
Düğün münasebetiyle fondöten falan sürüldü, allıklar, ışıltılı rujlar, bool maskara....
Sıra giyinme faslında:
Elbisem ince parlak bir kumaş, böyle mor mu desem, lila mı desem.
Sırtı açık, göğüs de dekolte.
Giyindim.
Yüksek topuklu ayakkabılar da tamam.
Hazırım.
Kapı çaldı.
Hoşgeldiiiin.
Ooooooo........
Naber?
Ooooooooo.....
Sel hadi git sen de giyin de annemlere gidicez ya önce.
Oooooooo.....
Sel pek beğendi. Yani ilk etapta. Sonra gözü açıldı:
-e bunun yaka çok açık.
-ay ben düzeltirim onu.
-ya böyle mi duruyordu bu, fazla değil mi?
-aman seeelll.. beraber almadık mı elbiseyi.
Çarşıya çıkmış saç baş dağınık bi tipin üzerinde gördüğü elbise, ful makyaj birinin üzerinde görünenden farklıymış demek ki 8)
Sel giyindi.
Ceket cebine mendil koyacaktı, vazgeçti.
-Sen böyleyken ben fazla kibar görünmiyim, mendil istemez!
Çıkıcaz.
Baktım elinde bi küçük tesbih.
-bu ne?
-tesbih! Sana bakanlara bakıp bakıp sabır çekicem.
Elinde nerden bulduysa bulmuş, bir küçük siyah tesbih sallayıp tip tip bakıyor.
Çıktık.
Benim üstümde kot gömlek.
Neden?
Apartmandan çıkarken kapıcı bayramın gözleri bayram etmesinmiş 8)
Annemlere gittik.
Kızlar makyajları yapmış, giyinecek.
Kızlar dediğim annem ve kardişin sevgilisi.
Karşılıklı iltifat ediştik.(ediştik? Böyle bir kelime var mı yahu?)
Neyse giyinildi, miyinildi, çıkıldı.
Düğünün kaba taslak anlatımı önceki yazıdaydı zaten.
Ayrıntılar:
Bir masa başında ayakta duruyoruz.
Yakınımızda iki kız, tiki desem çok az kalır, o derece.
Fotoğrafçıya resim çektiriyorlar ama poz poz.
İkisi beraber,
Teker teker,
Bi o yandan,
Bi bu yandan...
bi sağdan,
bi soldan.
Bakıp gülüştük. Kesin manken olma, keşfedilme sevdalısı bunlar diye.
Sonra ben bi ara tuvalete gittim, ruj tazelemeye.
Dönerken bir de ne göreyim:
Annem bu tiki kızlardan biriyle canciğer durumda.
Beni de çağırdı:
-gel gel bak kim var burda?
(kim kısmını hakikaten merak etmekteyim o sıra!)
Anacığım meğer kız Gizem’in kuzeni değilmiymiş, ben bunu en son ilkokul başlangıcında falan görmüştüm, o zaman da çok bilmiş, poz poz, ukala, zor bir çocuktu.
Biz bunla sarılıştık.
Aaaa.. ay ne çok zaman oldu, valla tanıyamadım falan muhabbetleri.
canım cicim lafları,
ne güzel olmuşsun da, nasıl hoş görünüyorsun iltifatlaşmaları.
Masaya döndüm, bizimkiler hayretle bakıyor bana. Patladı kahkahalar.
Düğünün ilerleyen saatleri.
Düğün fotoğrafçısının çektiği resimleri almaya gitmişiz sel ile.
Dikkat edin, gitmişiz diyorum. Hatırlamıyorum. Zaten merdivenden çıkarken düşüyormuşum.
-bir adım attın, ben de aynı basamağa geldim, sen öbür adımı atarken geriye doğru yaslandın, zor bela seni tutup, iki basamak indim, arkandan ittirdim, sen gülüyordun dedi sel. Yuvarlanıyormuşum. Allah allaaaahh... hiç farkında değilim ama asla sarhoş hissetmedim ben düğün boyunca kendimi.
Neyse, almışız resimler
Ben pek beğenmemişim ama sel almış.
Aradan biraz zaman geçmiş, yeni resimler çıktı diye tekrar gitmişiz sel ile.
-Resimlere baktın baktın, aaa bizim de olacaktı, çıkmamış diye söylendin, diyor sel.
-kuzu aldık ya onları biz.
-yaaa, nerde, ben de bakıyım.
-e beraber aldık da baktın ya,
-yooo görmedim ben!
Balık hafızası durumu!
Ama dedim ya, anı yaşarken aklım başımda sayılır, sonra unutuyorum.
Bir ara gizem’in gelin çantasını elimde buldum mesela.
Gizem koşa koşa gelip içi tıka basa dolu çantayı sel'e tutuşturdu gitti.
Sel de bana verdi.
Ben de sarhoşum.
Ama ne yaptım, bu sorumluluğu layıkıyla yöneterek, gidip Şükran Teyze’ye ilettim çantayı.
Neme lazım, gelin çantası bu 8)

Velhasıl, bir hafta sonu böyle geçti.
Manyak bilokçu yüzünden de yazmaya hasret kalınca, uzun uzun yazayım dedim.
Öpücükleri nereye bırakıyorduk burada yahu, yabancıyım daha.