kürkçü dükkanı sendromu

geldik.
nereye gidelim derken, bi baktım gelmişiz.
bu muydu yahu?
allah allaaah....
neysss...
canım bilok camiası, geldim işte.
önce özetler:
çıktık cumartesi.
-seeell.. ya nereye gitcez biz.
-bilmiyom kuzu, gideriz bi yere, şeklinde.
marmarise doğru yola çıktık.
marmaris, datça, dalyan, köyceğiz, göcek...
gezdik, dolaştık.
bi üç gün de otel ayarlayalım bari dedik.
bi internet kafeye gittik.
civarda rasgele bi otel bulduk.
özellikle aramıyorduk ama o denk geldik.
termal otel.
dalamanda.
thermemaris.
orada da kendimizi mineralli havuzdan, çamur banyosuna, jakuziden hamama, şezlongtan armut koltuğa attık durduk.
nil kaplumbağalarını besledik.
dalaman çayında deniz bisikletiyle gezdik.
yedik içtik kaşındık. (sivri sinek, sivri sinek, sivri sinek.....)
bi de tesadüfen bu otelin çamuru fibromiyaljiye de iyi gelmiyor muymuş! valla tesadüf oldu. iyi oldu.
sonra ne mi oldu?
e geldiik.
detay yazmak için pek üşengeç bir haldeyim.
şimdi bi durayım da sonra yazayım hı?
bi yoklama yapayım hem de bu arada?
kimler burada?

eeee?

işim yok.
olsa da yapasım yok zaten.
feci halde "üüffff" modundayım.
tatilim geldi zaten.
hem psikolojik olarak, hem tarih olarak.
ama psikolojim kısmen hazır olmakla birlikte, daha hiç bir elle tutulur hazırlık yok.
cumartesi akşamı yola çıkıcaz gibi.
ama nereye gideceğimiz belli değil.
güneye mi, egeye mi?
otele mi pansiyona mı?
herşey dahil şeklinde havuz deniz yemek arasında mı gidip gelicez,
bir gün o pansiyon, bi gün bu pansiyon, büfe, restoran, ekmek arası geçiştirme falan şeklinde sağı solu mu gezicez?
ay valla hiiiiç belli değil.
zaten hepi-topu 1 hafta kaçabilecek durumda sel.
onu da gezerek mi yatarak mı geçirelim bilmiyoruz.
hiçbir yer ayarlamadık ki zaten.
yani "tamam tamam, bi otel bulup orada kalalım" desek, son gün yer bulup, ayarlama yapabileceğimizden bile emin değilim.
hem gezmek istiyor canım, değişik yerler, eski evler, tarihsel yapılar falan,
hem de "üüff sıkıldım havuzdan, kalk denize gidelim" demek, "şu sayfayı da okuyayım da bişeyler yiyelim" diye niyetlenmek...
dinlensek mi yorulsak mı?
bilemiyorum.
öyle bir durumdayım ki,
kendi kendime muhalefet olabiliyorum.
haklılar valla.
herşeye muhalefet etme kapasitem var.
karşımdaki fikir neyse, onu itinayla çürütebilirim.
10 dakika sonra çürüttüğüm fikrin savunucusuyum ama icabında.
ay valla.
manyak mıyım?
münazara olurdu hani okulda.
pek başarılıydım.
iki tarafı da savunabilirdim.
bunu fark edince:
ne biçim insanım ya ben, doğrularım yok mu benim, tek amacım "karşı çıkmak"mıdır diye düşündüğümü hatırlıyorum.
anarşist miyim?
yok değilim.
zira "yönetime ve otoriteye karşı çıkmak" demek anarşi.
oysa karşımda anarşizmi savunan biri olsa, en otorite manyağı savunucu ben olurum.
ay ben sadece "karşı"mıyım yahu!
üfff..
bak nereden nereye geldim.
oysa mevzu otele gidip yatmalı mı, arbaya binip dolaşmalı mı kararını verememiş olmaktı.
niye veremedik.
çünkü her ikisinin de olumlu ve olumsuz taraflarını düşünüp, her ikisini de hem istiyor, hem istemiyorum. birini tavsiye edene diğerini, diğerini tavsiye edene öbürünü savunuyorum. böylece kendi kafam çorbaya dönüyor.
ayyh...
anlatabildim mi?
bilmiyorum yani.
bikini almam gerek daha,
kitap almam gerek.
başka ne yapılıyordu tatile giderken?
ay düşünüp bi karar vermem gerek.
3 gün gezip sonra 3 gün bi otelde mi kalsak ki?
sanırım benim önce içsel bir huzura ermem gerek.

üzgünüm!

ben çok üzgünüm bugün.
saka bebek bu sabah öldü.
gece-ben yatarken-durumu hiç iyi görünmüyordu zaten.
sabah 5 gibi kalkıp baktığımda ölmüştü.
çok üzgünüm!
bir de şu patlama.
ölen onlarca insan.
bugün gerçekten de çok üzgünüm ben.

durum raporu

dolfinim "bizi durumdan haberdar et" demiş.
kısaca bir durum raporu vereyim dedim.
arkadaşlar!
o serçi serçe değilmiş!
valla billa değilmiş.
bizimki saka imiş meğer.
of çok maceralıydık bugün.
hatta bizimki gaza gelip attı kendini balkondan.
tabi o yarım yamalak uçarak ağacın dibine düşünce,
ben de kafamda bi sürü paçavrayla aşağı koştum.
paçavra ne mi?
e okuduk ya saime hanımın öyküsünde hani, saçlara kağıt sarıyorlar yatarken.
hah ben de denemek için yaptım ondan. kumaş parçalarıyla.
işte beni öyle düşünün.
üstümde turuncu bi paçaları kesik şort,
yeşilli kahveli bi askılı tişört.
kırmızı çamaşır askıları
kafamda bi dolu saçıma sarılı bez parçası.
ayağımda siyah fiyonklu ayakkabılar (kapıda onlar var diye geçiriverdim ayağıma)
daha da kötüsü asansörde biriyle karşılaşma ihtimalime karşı kafamda bir eşarp olmasını bi dolu paçavra olmasına tercih ettiğimden kırmızı beyaz benekli bir küçük fuları da kafama bağladım.
durumum önden tesettür, arkadan paçavra parçaları yani.
ben elimde anahtalar aşağıda ağaç diplerinde kuş arıyorum.
allahtan buldum veledi.

şimdi evde, uyuyor.
bisküvi ezip yediriyorum.
ama galiba biraz motoru bozdu saka.
üf ne yapmalı bilmiyorum ki.
habire su içiriyorum su kaybediyor diye.
umudum yarına kadar biraz toparlanıp, yarın akşam üstü uçabilir duruma gelmesi.
zira, ben yerde bunu ararken ağacın üstünde bi sürü saka gördüm.
meğer ne süper güzel kuşlarmış onlar.
kırmızı kafalı, sarı çizgili kanatlı...
bayıldım.
neyse işte öyle durum.

şaşıya gelince,
yok yok yok.....
o kadar üzgünüm ki.
nerde bu kedicik bilmiyorum
ölmüş olması ihtimali aklıma geldikçe onu kurtaramadığımız için, geç kaldığımız için içim acıyor.
üüfff...
adak mı adasam, şaşı çıkıp gelirse fakire sadaka vericem diye?

işte durumlar şimdilik böyle.
saka bebek bugün tüm gün-yemin ederim neredeyse 10 dakika bile ara vermeden- hep öttü.
şimdi uyuyor.
nedense pek iyi değil durumu gibi geldi bana az önce.
bakalım.
yarın olsun, hayır olsun.

aaa.. e yarın olmuş bile be!
e ben kapatayım artık bu aleti de gidip yatmadan biraz kitap okuyayım.
bi iyi geceler öpcüğü verin bakiym.
ooohhh...

serçi

eve gittim, arabayı park ettim.

önce biraz oyalandım park yerinde pisi pisi diye. şaşı kediyi bulmayı ümit ederek.

bahsetmedim sanırım. hastalandı o.

apartmanın çevresinde yaşayan, sürekli görüp beslediğimiz bir şaşı kedi var.

hafta sonu dengesinin bozuk olduğunu fark ettim. etmeyecek gibi değildi zaten. zor yürüyor, yan yan gidip devriliyor. başını bir tarafa fazlaca eğiyor, narkozlu gibi. çok dengesiz.

araştırdım biraz. iç kulak iltihabı olabileceğini öğrendim. veterinere götürmeye karar verdik. ama olmadı. tutup da götüremedik.

pazartesiden beri de yok ortada. oldukça meraklandım ve endişeliyim onun için.

neyse.

işte bu sebeple pisi pisi diye seslendim biraz. yok gelmedi.

eve yürüyordum ki onu gördüm.

o dediğim kedi değil, serçe.

yavru bir serçe.

yuvadan mı düştü bilmiyorum.

çırpınıp duruyor kenarda.

aldım.

almasam bi kedi köpek yerdi büyük ihtimal.

ama ben kediler için mama bırakıyorum ki, serçeye ihyiyaçları yok!

aldım eve getirdim.

ay bu ne yer?

bulgur haşladım, ekmek ıslattım, nafile.

yemedi hiçbir şey.

cımbızla ağzına koymayı denedik olmadı.

su verdik, içmedi.

küçük bir kutuya koydum.

uyudu.

sabah ötüyordu.

herhalde acıktığı için.

evden çıkana kadar uğraştık yine, bulgurdu, ekmekti....

yok, imkan yok.

-sel yemiyo bu, dedim.

-e solucan yakalayıp getiremem ki, dedi haklı olarak. gerçi allahı var, sinek falan tutup verelim mi dedi ama, yiyebileceği sanmam.

büyük bir leğenin içine koyup bıraktık balkona yakın bir yerde. yanına da bulgur, ekmek ufağı ve su.

umarım akşam gittiğimizde iyi durumda buluruz onu.

sümsük

çok güzeller.

önce okyanusa dalışlarını izlemiştim. muhteşem bir görüntü. taa yükseklerden hızlanıp, baş aşağı bir konumda mermi hızında okyanusa dalıyorlar. hem metrelerce dibe de gidiyorlarmış. süper dalgıçlar yani. çok karizmatik.
sonra bunların mavi ayaklı olanlarından haberdar oldum.

çok komikler. yani hem çok sevimli, hem bi şapşal haldeler.
mavi ayaklar karizma ölçüsüymüş. dişi tavlamak için.
ayaklarını kadının gözüne soka soka dans ederlermiş ki, en mavi ayağı olanı şeçsin gelin hanım.

valla şahsi fikrim ben sümsük olsam çoktan tav oldum gitti bunlara.
hem süper dalgıçlar, mermi gibi denize dalıp 50 metre dipten balık yakalıyorlar.
hem ayakları mavi.
hem dans etmeyi biliyor.
hem yakışıklı hem karizmatik.
bir kadın daha ne ister 8)

terör

bu orman yangınları.
biri bana çıkıp bunların kaza, şanssızlık, sıcak hava, dikkatsizlik, takdiri ilahi yahut her ne haltsa işte... bunlar sebebiyle olduğunu söyleyebilir mi?
inandırabilecek biri var mı?
bu terör değil de nedir allah aşkına?
aynı anda 20 küsur farklı noktada çıkan orman yangınının sabotaj olma ihtimali üzerinde duruluyor ne demektir yaaa!
ihtimal ne demek!!!
çok sinirleniyorum.
her gün yangın haberi duyuyoruz.
her gün binlerce canlı yanıyor.
öyle böyle değil hakikaten çok sinirleniyorum.
kontrol altına alınamadı diyen o haberler var ya,
gerçekten çok canımı yakıyor.
ve öbür dünyaya inanan bir olarak tüm kalbimle diliyorum ki:
bu orman yakan teröristler var ya,
allah onları her iki dünyada da yaksın dilerim.
sadece öbür tarafta yanmaları beni rahatlatmayacak.
yaktıkları ağaçlar, orada yaşayan tüm diğer canlılar adına,
bu dünyada da yansınlar diliyorum.