beyaz

bembeyaz oldu ankara.
son günlerin sıkıcı gri havasından sonra iyi oldu bu.
içimiz de ferahlasın =)
bir de bilgilendirme:
otobüs firmalarımızın mutaassıplık konusunda gitgide kendini geliştirdiğini gördükçe gözlerim yaşarıyor.
cuma akşam ben gitsem mi gitmesem mi diye düşünürken kardeş kendine yer ayırtmıştı bir firmadan.
sonra arayıp "ben de geliyorum, iki bilet al" dedim.
firmayı arayıp yan koltuğunu da benim için almak üzere bir bilet daha ayırtmak istemiş.
isim sormuşlar, adımı ve eski soyadımı söylemiş. zaten her ikisini de kullanıyorum.
amaaaa...
olmaz! demiş yetkili.
bay yanına bayan vermeyiz.
nasıl ya! demiş bizimki.
aynı soyadı, baksanıza.
olmaz demiş namus bekçisi özel ödüllü firma yetkilisi
bay yanına bayan olmaaazzz! veremeyiz!
başka zaman olsa uğraşacak olan kardeş, o psikolojide olmadığından uzatmamış.
tamam demiş, yan koltuğu da kendime alıyom, yaz adımı.
8)))
hey allahım yaaa.

acı

sicim gibi iniyor yağmur.
çimenlerin üzerinde annemle yanyana ayakta duruyoruz.
ıslanıyor olmamız gerek ama pek fark etmiyoruz.
'babanı göremedim' diyor.
bir kaç metre ileride kümelenmiş küçük kalabalığın arasında önde duran babamı, hemen yanında eli onun sırtında duran kardeşimi görüyorum.
yağmur ciddi biçimde hızlanıyor, ıslanıyoruz.
'oradalar' diyorum anneme.
babam ve kardeşim kalabalığın ortasındaki kazılı kısmın yanındalar. babamın üzerinin çamur olduğunu fark ediyorum. kardeşim eliyle babamın üzerini siler gibi. aslında amacının çamuru temizlemek değil, babama dokunuyor olmak olduğunu biliyorum.
üzerindeki yeleğin yağmurdan koruduğu sırtının aksine, kolları ıslanıyor. başka zaman olsa dert ederdik diye düşünüyorum.
şimdi ise dert ettiğimiz sadece ıslanan yüzünün sebebi olan 'yağmur'.
geride duruyoruz annemle.
yağmur sessiz ama şiddetli yağarken Side'de, etrafa bakıp, bu sahneye ne kadar uygun diye düşünüyorum.
sonra gözlerim yine kalabalığın arasında babamı arıyor. görüyorum.
herkesten alçakta, ayakta duruyor.
omuzları sarsılıyor.
yüzünü göremiyorum ama biliyorum ki gözyaşları onu bu yağmurdan çok daha fazla ıslatıyor.
hem yağmurdan hem ağlamaktan ıslanıyor yüzüm.
aklımdan iki şey geçiyor.
iki şey için şükrediyorum.
biri, hayatta ve yanımda olduğu için.
diğeri, kardeşim yanında olduğu için.
babam herkesten alçakta ayakta duruyor mezarın içinde.
kardeşim ve birkaç kişi elini kolunu tutup çıkartıyorlar oradan.
kardeşimin yüzünü görüyorum, ağlıyor.
ıslak yüzünde kocaman gözleri kıpkırmızı.
onun canını da, benim olduğu gibi, babamın acısını hissetmek yakıyor.
***
51 yıl dedi annem.
dün hesapladı da, 51-52 yıldır beraberlermiş. kardeşten öteydiler tabi ki.
öyleydi.
ihsan amca babamın 50 küsur yıllık arkadaşıydı, ben kendimi bildim bileli var olan.
farklı sebeplerle farklı ortamlarda tanıştığı onlarca arkadaş içinde, ihsan amca 'tek adam'ıydı.
can dostu!
birbirlerinin her şeyini bilen, her şeyini paylaşan, hatta babamın dediği gibi bir üçüncü kişinin asla duymayacağı şeyleri, en yürekten geçenleri paylaşan iki kişiydi onlar. ne babam için bir başkası vardı, ne ihsan amca için bir başkası. 66 yıllık hayatlarının 50 küsur yılında vardılar birbirleri için.
hastaydı.
son zamanlarda ağırlaşan biçimde hastaydı ihsan amca.
antalyadaki evlerini kapatıp istanbula gitmişlerdi o yüzden.
babamla her gün düzenli olarak yaptıkları yürüyüşler, düzenli telefon konuşmalarına dönmüş, biraz toparlanayım da, bi otel ayarlayıp bir hafta tatil yapalım yine hayaline bırakmıştı yerini.
olmadı.
durumunun iyi olmadığını söyleyince kardeşi, babam atlayıp gitti istanbula.
"bilmemkimler arabayla geliyorlarmış da birkaç gün için, madem öyle ben de gelip göreyim hazır araba geliyorken dedim" diye yalan söyledi ihsan amca'ya. "bi son kez görmek için" diye düşünse de söyleyemezdi ya.
"nefes darlığı var, zor konuşuyor, yorulma şimdi, konuşuruz sonra diyordum ama yine de anlatıyordu" dedi. kimseye diyemeyeceklerini yine kardeşinden yakın bildiği babamla paylaşmıştı zor konuşurken bile.
zordu.
onun için de, onu son görüyor, son kez konuşuyor olabileceğinin farkında olan babam için de.
***
cuma akşamı iş çıkışı aldık haberi.
aslında beklediğimiz haberi.
ihsan amca yoktu artık.
kardeşle konuştuk.
"gidiyorum ben antalyaya" dedi.
"ihsan amca'yı side'ye defnedeceklermiş yarın, babamın yanında olmak lazım. başka ne zaman yanında olucaz ki, böyle başka günü olmayacak, tek adamı vardı, o gitti."
haklıydı.
elbette ihsan amca için çok üzgündüm ama babamın hissettiklerini düşününce içim yanıyordu.
orada olmamız biraz oyalayacaksa bile, biran kafasını dağıtacaksa bile yeterdi.
haklıydı.
cuma gece otobüse atlayıp gittik antalyaya beraber.
iyiki de gittik.
side'nin o film sahnelerini andıran, küçük, yeşil, sakin mezarlığında, gökten deli gibi yağmur inerken, ihsan amcayı koydukları mezarda babam ayakta durur ve içi yanarak ağlarken, onun kolunu tutan kardeşim olduğu için huzur duydum.
tanımadığımız insanların babama "siz misiniz? adınızı o kadar çok duyduk ki, sizi o kadar çok severdi ki...." dediklerini duydum.
öz kardeşinin "siz kardeşten yakındınız, bizden yakındınız siz" dediğini duydum.
baş sağlığı dilemek için babamı aradıklarını, ona seslendiklerini duydum.
ihsan amcanın öz kardeşi ve oğlunun yanında, cenaze sahibinin babam olduğunu gördüm.
anlatılması zor bir dostluğun bir ömür sonra bitişini gördüm.
**
babam çocukluğunu kaybetti bu hafta sonu.
çocukluk arkadaşını
tek adamını
erkek kardeşini
can dostunu kaybetti.
"onun arkasından okumak bana nasipmiş" dedi.
ben içimden "çok şükür" dedim.
o kapanan bir dönemine ağladı, yeri dolmaz kaybına,
biz biraz da onun acısına...
**
bu hafta sonu bir cenazedeydim özetle.
yanındaydım babamın, birşeyler koparken kalbinde.

şarkılar ve kokular

zamanda yolculuk kapsülleri beynimin.
özel bir şarkı.
birine, bir döneme, bir duyguya ait.
duydum mu, hooop binip gidiyorum o ana.
içim böyle yoluk yoluk.
görme, duyma gibi duyularım bu zamanda.
ama kokular, hisler o andaki gibi.
bölünüyorum.
mary hopkin - those were the days
o kapsüllerden biri.
yine denk geldim.
zira denk gelince dinliyorum, özellikle açıp dinlemişliğim pek azdır, çok hızlı döndürüyor beni bir zamana...
işte denk geldim.
o kadar da severim ki.
o kadar....
neyse,
yapmakta olduğum işi bıraktım.
yapacağım ilk iş blog sayfasını açmak ve bu satırlara yazmaktı bana hissettirdiklerini.
evet evet..
kor bir aşktan bahsediyorum.
ama,
kapsül zamanımıza ışınlandı bir anda.
ne hissettiğimi, bildiğim kelimelerle, zaten anlatamazdım ya,
o girişime de gerek kalmadı.
dedim bari boş kalmasın sayfa.
neye niyetlenip, neden vazgeçtiğimi yazayım.
şarkılar ve kokular.
geçmişe gidivermek fiziken de bu kadar kolay olsaydı keşke.
öyle işte....

erotizm

19. yüzyılın en erotik resmi olduğuna karar verilmiş yukarıdaki resmin.

fransız ressam İngres tarafından yapılan Türk Hamamı adlı bu tablo, yüzyılın en açık erotik resmiymiş ve ressam bu resmi 82 yaşındayken yapmış.

ben de, yemedim içmedim -valla bak canım okuyucu, öğle tatilindeyiz, gidip yemek yiyor ve aaamaaann ne yazıcam diyor olabilirdim-resmin düşündürdüklerini paylaşayım dedim şuracıkta.

şimdi:

*öncelikle bunun türk hamamından ziyade, ressamın hayalinde oluşturduğu bir osmanlı haremi görüntüsüne uyduğu fikri var bende, ki o da hatalı bir görüntü zaten.

ressam dede -eh artık çoktan öte tarafta istirahattedir kendisi- zaten bu resmi yaparken 82 yaşındaymış. artık gençlikte ne yaşadı, neler yaşadı ya da yaşamayı hayal etti bilinmez ama, belli ki aklının bir köşesinde "harem" hayali yer etmiş.

*neden hamam değil de harem diyorum, çünkü hamamı hamam yapan sudur. bakıyoruz resme dikkatlice, ne hatun kişilerde ıslaklık, ne mekanda buhar var. kenarlarda kurna yok. tas, sabun, lif, kese hak getire eğer gözümden bişey kaçmadıysa. ha, geri planda ortada göbek taşı gibi bişey var ama, bence delil yetersiz.

*neyse, hamam veya harem o beni ilgilendirmez. (esasında harem de öyle olmaz ki. bunak ressam cümle hatun kişilerin haremde anadan üryan dolaştığını hayal ediyordu belki ama, harem denilen yer gayetle mazbut bir yaşam alanıydı diyesim var ama uzatmak gelmedi içimden) resme odaklanayım dedim.

*hatunlar peynir kıvamında maaşallah. arap bacıları çıkartırsak, diğerleri süt gibi. gün ışığı görmemiş tombul vicutlar ağda marifetiyle pürüzsüzleştirilip parlatılmış gibi. ikon mudur, ikona mıdır, ikoncan mıdır ne karın ağrısıysa, hani eda mı, sürayya mı bi kadın var ya, bodrum plajlarında kendini güneşe veren, bi deri bi kemik sıska vücuduyla kararacam diye bekleyen; hah işte ondaki seksapel anlayışıyla bunlardaki seksapel anlayışı gece ile gündüz gibi.

*ön taraftaki, kolunu kaldırmış baygın bakan hatunun hemen arkasındaki iki hatun kişiden başlıklı olanı diğerinin göğsünü avuçlamış. resim genelinde tacize uğrar durumda olan tek hatun kişi o. bu durumda 82'lik ressamın kendini resimde hayal edip, yapmak istediği şeyi de yine resim yoluyla ifade etmiş olabileceği fikrinden hareketle, en beğendiği kızın o olduğu çıkarımında bulunmak beni manyak statüsüne sokar mı acaba?

*kahveler içilmiş. orası hamamsa, o sıcakta kahve yerine soğuk şerbet içmek, kahveyi ise yıkanma faslı bittikten sonra, soğukluk denen bölümde, dinlenirken içiyor olmak daha mantıklı olmaz mıydı?

*tacize uğrayan ve hiç de şikayetçi görünmeyen hatunun arkasında saçları parfümlenen bir mahsun güzel kızceğiz var. acaba özel bir akşama mı hazırlanıyor?

*göbek taşı olduğunu var saydığımız kısımda oturan diğer mahsun güzele gelince; ortamda su yoksa, soğuk su da yoktur demektir. (zekamla gurur duydum bi an) ve o göbek taşı soğuk suyla ıslatılmazsa oturan mahsun güzeli kaideden pişirir maazallah, burdan bana ter bastı.

*onun arkasında ise balerin olma hayali kuran bir çıplağımız resmedilmiş, ellerinde ne var anlayamadım. anlayan bi söylesin bi zahmet, merak ettim.

ve,

kusuruma bakmazsanız sayın ve sevgili kari'lerim, analizlerimi burada kesmek zorunda kalıyorum. şöyleki:

malum öğlen tatilindeyiz. ve benim ekranımda koccaman bir şekilde bu resim açılıp duruyor. cıbıl cıbıl hatunlara dikkatli dikkatli bakıyorum. odada hali hazırda bulunan 2 erkek arkadaş sapık olmadığımı biliyor olsalar da, (ki onlar da bu blogculuk olayından bi haber olduklarından şüpheye düşebilirler, insan hali) dışardan gelip geçen şirket ahalisi habire ekranımda popo-göbek-meme görmekten işkillenebilir. resmin bütününe baksan bi türlü, küçültüp tek bir kısma odaklansan başka türlü. zaten kriz mriz, bahane arıyor şirketler. sapıktı-kovaladık diye bir gerekçeyle işten atılmamı siz de istemezsiniz biliyorum.

o sebeple bu pek mühim analiz yazıma son verirken.....

aaa. bi dakka yav,

şu özel geceye hazırlanan, saçları parfümlenen kız, bildik birine benzemiyor mu? bi dikkat edin yüz ifadesine?

önemli hatırlatma: isterseniz evde dikkat edin. zira resme odaklanıp uzuuuun uzuuun bakarken yakalanırsanız, işsiz kalma ihtimali olan tek sanatsever ben olmayacağım.

üperim,

kalin saglikle...

yok esas yazı bu değil ama aklıma geldi de ondan bi not edeyim dedim

"ilişki" kelimesinin ilişmekten geldiğini aniden fark ettim de 8)
bana ilişme diyorsun mesela birine, haliyle bi ilişkin olmuyor.
ama ilişki kurduğun insanların hepsi sana ilişmiş oluyor.
bu durumda "iletişim" kelimesini "ilişim" olarak kullanmak mantıklı olur mu?
hayır bana neyse?

özet

antalya rengarenkti.

ne güzeldi.

yaz mevsimi bitmiyor mu orada?

çiçekler hiç solmuyor mu?

sıcak, ışıl ışıl, rengarenk...

gittik.

geldiiik....

8)

aman da haber vermeden gidemezmiş....

diye sevin beni 8)
sel az sonra gelecek.
kardeşle tatlı nişanlısı da hazır.
ben de.
geliyoruz biz dedik bizimkilere.
antalya yolları yine arşınlanacak.
zaten iş güç sıkıntı yoğunluk falan...
insanın canı kıytırık mola yerlerinde çay içmeyi bile özlüyor.
neyse yani.
mevzu bu.
yazacak başka bi konum da yok.
o sebeple "aman da haber vermeden de gidemezmiş" diye sevin beni.
zaten sebepsiz bi başım ağrıyor.
sel ve bizimkiler gelene kadar geçirecek bişey bulayım.
çok bi öpiym hepiniz.
hem huzurlu hem neşeli geçsin bayramı herkesin.
8)