yetenek kaybı

yazı yazma yeteneğimi kaybediyorum galiba.
yok yok bahsettiğim şey şu okuduğunuz şeyleri yazıyor olmakla alakalı bişey değil.
buna yetenek demeye utanırım zaten.
yazma yeteneği dediğim şey, gerçekten fiziksel olarak yazma yeteneği.
yazma becerisi demem doğru olur.
kalem tutarak, kağıda yazı yazabilmekten bahsediyorum.
yeni fark ettim, canım sıkıldı.

bir defterim durur iş yerimde, çekmecemde.
bu blog mlog olaylarından önce yazmaya başladığım bişey.
e tabi, bu blogculuk kanıma girmeden önce de aynı böyle yazardım ben.
seneler öncesinden çekilmiş ne "fotoğraflar" vardır öyle bende.
bak şimdi aklıma geldi mesela anneme misafir geleceği bir gün yazdıklarım.
sahi, neredeki o yazı.
10 seneden eskidir.
hani annemin kuzeni ve teyzesinin geleceği gün, o kuzenin görümcesinin de plansız biçimde kafileye katıldığı ve üstelik hiç de samimi olunmayan, neredeyse tanınmayan bu aşırı titiz, temiz, beceri ustası, maharet hastası bu kadının gelişinin evde yarattığı durum komedisini yazdığım yazı.
bir hafif çatlak kahve fincanının beni gülme krizine soktuğu o günü yazdığım yazı.
ay yok onu anlatacak değilim, bu yazının konusu o değil.
ama...
ay elime mi yapışır dur bahsedeyim.
bu kadınceğiz biraz cinsmiş.
eleştiri kumkuması gibi bişey.
e bize de yabancı.
ay neyse uzatma saklambaç!!!
eve ilk gelen bu kadına kırık fincanla kahve içirdik de onu diyorum.
e ama ne yapalım.
fincanlardan biri çatlakmış.
o fincanı şöyle tepsinin en arkasına koyalım da, kendimize kalsın diye hazırladı annem.
misafirlik fincan çıkarma gayretine girmedi, görümce zaten hesapsız gelmiş.
evet kendinden önce namı tanınmış ama...
neyse,
tepside sıra sıra kahveler, ilk buna tutulmuş, al birini dimi.
yok!
kahve içmesinmiş, çarpıntı marpıntı yaparmış teyzeye.
amenna.
içmezsen içecekler var.
ki zaten, geri kalan konukların hiçbirine çatlak fincanın gitmesinin bir mahsuru yok.
herkes aldı kahvesini.
kaldı mı tepside en son çatlak fincan!
"ay kaldı bir tane şimdi bak, hadi neyse ben de içeyim, o benim kısmetimmiş" demesin mi!
yaaa... özenle tepside en ulaşılmaz yere konuşlandırılan çatlak fincanı sonunda en tanımadığımız, eleştirici ve titiz yabancı misafire uzatırken annemin yüz ifadesini yazmasam olmazdı 8))

ay bi sus!
o değildi yazacağım, neden bahsediyordum ben?
ha, defterden.
dediğim o ki, ben zaten oldu bitti yazan, resim biriktirir gibi an biriktiren biriydim.
dolayısıyla bir defterim de iş yerinde çekmecemde dururdu.
az önce alt çekmecelerin birinde elime geldi.
açtım baktım.
son yazının tarihi ne biliyor musunuz?
14 aralık 2007
yaaa..
yani bu sene elime almamışım defteri.
ayıp valla.
utandım o güzel defterden, el emeği harflerden.
üstelik ne yazarsan yaz, razıdır o defterler.
bilmemne mahkemesi kararıyla erişim engellenmiştir diye bi yazı bulmazsın defteri almak için açtığın çekmecede.
buna rağmen ikinci plana atmışım ben o güzel mavi kaplı defteri.
pis ben!!!!

eee..dur o da değildi ama anlatacağım yaa..
ay geçici hafıza kaybı mı yaşıyorum ben.
ne diyordum ben.
dur bi yazının başına gidip bakıyım.

hah!
yazma becerisi kaybı.
işte ben bu defteri bulup, bu sene tarihli hiç bir yazı yazmadığımı görünce hemen aldım elime kalemi, başladım yazmaya.
bir satır, üç satır, yedi satır.....
sayfa ortasında elimde bir ağrı.
ya kalemi mi sıkı tutuyorum nedir diye kalemi gevşettim.
zira böyle elim kasıldı.
e ama olmadı.
ben ki sayfalarca yazıyı hiiiiiç bana mısın demeden yazardım.
ne el ağrısı, ne parmak kasıntısı bilmezdim.
bu ne şimdi?
parmaları klavye üstünde geçiri geçiri verip (bu ifade pek içime sinmedi ama yazmış bulundum)
sayfalarca yazıyı el ağrımadan yazmaya mı alıştım nedir.
yarım sayfada elim kasılınca bi bozuldum.
kaleme kağıda ihanet etmiş gibi hissettim kendimi.
yabancı memlekete gidip de bir iki senede telafuzu bozulmuş, "aaa... nası diyoğ siz" gıcıklığına düşmüş gibi hissettim kendimi.
kalem-kağıt dile gelmiş de
"nankör, bu muydu senin vefan, ne çabuk unuttun aslını" demiş gibi geldi.

çok mu arabesk oldu?
yani....
evet abarttım galiba duygu seline kapılıp da,
tam öyle değilse de bi kötü hissettim işte.
hem kalem kağıda vefasızlık duygusu.
hem de fiziksel olarak yazma becerisinin köreldiği duygusu.
kızdım kendime.
buydu yani sabahtan beri lafı dolandıra dolandıra, sadede varıp da söyleyemediğim şey.
söyledim oldu.
iyi aferim!

başlık bulamadım. okuyunca sen de hak vereceksin canım okuyucu, ben bu yazıya ne başlık koyayım ki...

uykum geldi.
var ya gözlerim kapanıyor oturduğum yerde.
ne çay ne kahve açmadı beni.
habire bişeyler yiyip duruyorum zaten.
kuru kayısı.. yok "gün kurusu" bunun adı.
galeta maleta.
kepekli tarçınlı bisküvi falan.
mandalina.
meyvalı yoğurt
sakız, şeker...
yok olmadı.
uykum açılmıyor.
işim de yok ondan istifade kitap satışı sitelerinde ava çıktım.
ne alsam da ne okusam?
en son ve bir çırpıda okuduğum iki kitap, türkiye gerçeğini içimi acıta acıta yazan iki kitap sarstı beni.
şimdi roman istiyorum.
aha! bileğim de ağrımaya başladı yav, zor yazıyorum şu birkaç satırı. noooluyo yaa?
neyse bu üstteki cümlenin konunun bütünüyle alakası yok.
da, allah dert vermesin neren ağrırsa canın orda derler ya.
bak konu geldi şimdi fundama.
geçkalmadımki gözünü çıkartıyormuş a dostlar!
ay sen güneş gözlüğü alıcam diye çık,
sapı bozuk gözlüğün sapını da gözüne sok!
yok bişey geçer diye oyalan, şakır şakır sulanan gözle bitir günü.
neyseki gitmiş doktora sonra.
sarılıymış şimdi 8(
üfff.
yaptığım kahve likörünün tarifini sormak için aradığında dedi ki "insanın iki gözü olması ne kadar mühimmiş meğer"
öyle elbet.
ay üüffff......canım sıkıldı.
ben ne diyordum ki, geldi söz fundama?
ha,
bileğim ağrımıştı.
(iki olay arasında süper bir köprü kurmuşum. kurgu oscarı verdim kendime)
bi de;
mustafa'ya gidecektim, soğudum.
devrim arabalarına gidelim bari dedim sel'e.
"bari" niye?
illa ki bir filme gitmek boynumuzun borcu mu be?
manyak mıyım ben?
obama da başkan oldu.
siyah siyah diyip duruyorlar adama, melez yav o.
anası beyaz peynir gibi.
siyah babasını da zaten çok az görmüş.
boşanmış annesi babası.
bunu da anneanne büyütmüş.
babasını da boşanmadan sonra bi defa görmüş.
yani adamın babadan aldığı iki şey var sadece
biri rengi, biri adı.
o ka!
bi de şey diycem.
batmanlılar batman filmini dava edeceklermiş ya.
ya valla saçmalamıyorum, bu kadar absürt bişey aklıma gelmez zira.
bizim illerden biri var ya batman.
hani şu meşhur betmen filmine bozuluyormuş.
bi tane batman var o da biziz diyesiymiş. 8)
ne biliyim şehrin üstüne betmenin meşhur yarasa kanatlı siluetini falan mı yapacaklar anlamadım ki ben.
üf zaten gözlerim sulanıyor, yazacak bişeyim yok.
aylardan da kasım.
adında meymenet yok ki...
KASIM
bi de çocuğuna isim koyanlar var bunu.
söz meclisten dışarı da, (kendi adı, anasının, babasının, kardeşinin, akrabasının adı kasım olan var mıydı? anasının adı kasım olanlar dışındakiler üstüne alınmasın. anasının adı kasım olan da zaten alınmıştır alınacağı kadar, ben ne desem boş)
kasvetli bir isim yani.
illa ay ismi koyacaksan eylül koy, ekim koy, nisan koy, mart koy. hepsini duydum ben. ama kasım kadar sıkmadı beni.

aaayyyyy.. bana ne yav.
saçma saçma kelime bulaştı her yere.
uzaktan baksan yazı zannedersin, yakına gel yazı mazı yok ortada.
bak dolfin gibi yazacak bişeyim yok desene.
ya da deme.
mecbur musun.
maaş mı alıyorsun blogistandan?

kayısı kurusunun da tanesinde kaç kalori var ki.
avuç avuç yenmez ya bu meret.

not: utanmasam şu yazıya bi de başlık koymaya kalkacaktım.
utandım mı?
yooo.
başlık bulamadım.

mevsim tüneli

zaman tüneli hayal ederim zaman zaman.
olur mu bilemiycem.
de,
mevsim tüneli burnumuzun dibinde.
ankara'da "kış geldi" diye öfleyip pöflüyoruz.
meğer biz kış'a geliyormuşuz!
gittim baktım antalya yaz.
denize de girdim, plajda da güneşlendim.
yayılıp yatıp,
koca kitabı bitirdim geldim.
çerçeye doyamadım o ayrı.
ekran karşısı, klavye başı şimdi konumum.
geldim diye sel mutlu.
karşıladı beni.
ayıptır söylemesi çiçek de almış bana, koymuş arabanın ön koltuğuna =)
neyse, hadi ben biraz işlerime bakayım da, dönerim az sonra.
ha,
taze öpücük isterim.
bırakıverin.

erkek? etek? ertek?

noolur olmasın yaaa....

maço tavır hastası bi insan değilim.

kolyedir, küpedir, renktir, çiçek böcektir.. severim erkek üstünde (kimi erkek üstünde diyeyim.)

parmak arası terliği bile (tatilde olmak kaydıyla) kabul edebildim.

çanta taşımalarına da eyvallah.

küçük heybeler? adamın tarzıdır, uydurduysa ona da tamam.

göz kalemi?

neden olmasın. kiminde çok çekici gerçekten.

ama..

ama....

etek ne yaaaa..

allahım etek ne?

erkek bacaklarının kıllarında mıllarında falan değilim.

eski romada gladyatörsen, giydiysen o mini elbise benzeri giysiyi, canımı ye!

seksilikte üstüne tanımam.

kilt?

gelenektir, saygı duyarım.

köçeksen bile eyvallah.

iştir.

ve fakat,

yeni moda olan, olduğu söylenen, ya da olması arzu edilen ne biliyim işte....

şu zibidilik nedir yahu!!

tövbe estağfurullaaaaahhhh.......!

gemi azıya almak

ayıp mayıp.
valla bilmiyordum.
yani deyimi biliyorum, nerede ve ne amaçla kullanıldığını da. kullanmışlığım da vardır dolayısıyla.
ama niye "gemi azıya almak" onu bilmiyormuşum.
öğrendim.
benim gibi sonradan "hıııııı!!!" diyecekler vardır belki diye yazayım dedim.
ay cehalet ne feci şey anacım yaa...
hayır bi de bitmiyor ya.
neyss..
şöyle ki:
at, ağzındaki gem'i azı dişleri üzerine aldıysa, durdurmak için ne kadar çekerse çeksin binici kişi, atın canı yanmadığından atcık durmazmış.
gemi azıya aldığında coşup gidiyor yani heyvan.
hürst, pürst.. falan işlemiyormuş.
o sebepleymiş artık çığrından çıkan davranışlar için "gemi azıya aldı" lafının kullanılması.
yaaaa!
not: gemi azıya almış bir takım siyasi oluşumlarla hiiiiiççç ama hiiiççç alakası yok tabi burada bu konuya değiniyor olmamın. ben sadece deyim bilgisi açısından şeyettim.
öpmeden gitmeyin ha 8)

tembellikte üstüme tanımam

şuraya iki satır yazmaya üşenen bi insan oldum çıktım.
vaktim mi yok?
yoo ne münasebet.
aksine booş boş oturup, gazete mazete yazar mazar blog mlog okuyup zaman geçiriyorum.
yazacak şey mi yok?
her yazdığımda vardı sanki.
ne yazıyorsam.
ama tembelim.
gıcık oluyorum kendime.
ıyyhh... uyuz şey!!

cumartesi bi süredir görüşemediğim bi arkadaşıma gittim.
oturup chesecake yiyip, çay kahve içip dedikodu yaptık.
sonra evi sel'e tarif ettim, gelip aldı beni akşam.
tamamdır dedi, aldım çıtaları ama bant falan almak lazım.
büyük kırtasiye mağazalarından birine gittik.
bayılıyorum oralara.
ama sadece ihtiyacımız olan şeyleri aldık.
baştan çıkmadık, çıkamadık.
malum ekonomik kriz.

pazar erken uyandı sel.
e hadiiii.
ne hadisi yaa, daha 08:30 saat.
e uçurtma yapmayacak mıyız! hadi!
kalktık.
kahvaltı acele.
sonra giyin kuşan, derlen toparlan, çık evden.
4 çıta var.
uzunlukları 2.10 cm
uçurtma iyi bir rüzgar alsa beni uçuracak yani.
dev.
sel mahalle çocuğu tabi.
biliyor uçurtma yapma tekniklerini.
her malzeme hazır.
çıtaya çakmak için cam çivileri, çekiç, uzun ipler, naylonlar, bantlar......
başladık.
hesapta kardeş ve nişanlısı da gelecekti ama onlar geldiğinde biz uçurtmayı bitireli saatler olmuştu.
yani uçurtmayı bitirdik evet.
de,
eeee?
rüzgar nerde?
her zaman rüzgarlı olan yerde yaprak kıpırdamıyor.
uçurtma dolu gökyüzünde şeytan uçurtmalarına bile yetecek rüzgar yok.
bekle bekle bekle.....
kardeş ve nişanlısı geldi, oturdu gitti ama ne havada hareket var ne bizde.
yaparken onlarca insanın ilgi odağı olan dev uçurtmamız ölü gibi yatıyor yerde.
denemeye hacet yok, uçmaz.
üüffff....

söktük!
e malum arabaya falan sığacak gibi değildi boyutu.
yüzüm asıldı, canım sıkıldı, küstüm.
eve geldik.
yemek yaptım.
banyo yaptım.
surat yaptım.
sonra yattım.

ay bunu mu yazayım yani ben şimdi.
gördünüz mü, haklıyım yani tembellik etmekte.
kitao okumak istiyor şimdi canım.
niye burada oturmak zorundayım?

nooldu..

olay:
cumartesi günü saçımı kestirdim.

sonucunda olanlar:
salak kuaför cart diye en tepeden saçı kesip, sonra "siz bakıp yönlendirin beni nasıl istiyorsanız" demeyi akıl ettiğinden, 5-6cm'lik saçı tutup "yok daha uzun olsun buralar, bu kadar kısa istemiyorum" dedim.
olan olmuştu. adama gösterdiğim resimle alakam yoktu. parayı alırken "tarzını bilmediğimden bu sefer böyle oldu. bi dahaki sefer daha iyi olur" dedi. bi daha sana gelirsem eşekler kovalasın beni dedim. içimden.
eve dönüp kafamı musluğun altına soktum. sıkılacak miktar yok kafamda. havluyla kuruladım. elimle dağıttım. jöle-sprey falan şekle soktum biraz. eh.
sadece maskara değil, göz kalemi de kullanarak daha belirgin bir göz makyajı yaptım.
alışverişe çıktım. bikaç bişey aldım. sonra sel'le buluştum.
sel beni uzaktan görünce gözleri parladı. gerçi hep parlıyor ama bu sefer kitlendi.
yürümeye başladığımızda bile hala sabit biçimde bana bakıyordu. 10 yaş gençleşmiş, aşık olduğu zamana dönmüşüm. saç uzatmak yasak sana dedi sayıklar ses tonuyla. "bırak yaa yalancı!" dedim. sabit biçimde bakmayı sürdürerek "yemin ederim" dedi.
itiraf edeyim ama. sel'le buluşana kadar geçen süre içinde de, dolaşırken çarşıda, potansiyel asılma niyetlerinde belli bir artış ve yaş ortalamasında ciddi bir düşüş olmuş. e hi 8)
yine de sel'e çaktırmıyorum.
iş yerinde de olumlu tepkiler aldım.
"çok güzel olmuş, kocaman kocaman gözlerin ortaya çıkmış" en standart beğeni sözü.
saçım uzayınca gözlerimin küçüldüğünü düşünüyorum artık.
kuaför konusunda hala tepkiliyim, hala ona tekrar gitmeyi düşünmüyorum ama sinirim biraz azaldı.
an itibariyle kısacık ve siyah saçlı bir insanım.
internetten sipariş ettiğim kitaplar gelmiş, güvenlik aradı, çıkıp da alayım, hahayyy....(bu ne alaka demeyin. demeyin!!!! öyle!)
bi de;
çerçeyi çok öslediiiimmmm... sokakta gördüğüm 3 renkli kız kedilere saldırıyorum.