promosyon

konya da,
bayramın ilk günü ölenler bedava gömülecekmiş.
masrafları belediye karşılayacakmış.
şimdi,
esasında gayet iyi niyetli bir hamle olabilir.
bayram sevinci kursağında kalan, belki gerçekten de yaptığı ekstra masraflar dolayısıyla bir masrafa daha zor katlanacak durumda olan ailere hiç değilse "o kısmı siz düşünmeyin" demek anlamında.
ve fakat,
insan düşünmeden de edemiyor:
belediyenin hizmetini suistimal etmek isteyen ve bayramın ilk günü intihar eden olur mu?
e malum,
bişeyleri suistimal etmeye pek meraklı bir milletiz.

önemli keşif

annemin sesini beklerken o açtı telefonu.
kardeş.
izinliydi bugün evde.
-e naber
-noolsun yaa.. sinir oldum.
-hayırdır?
-kavga ettik yine?
-e sebep?
bizimkiler kavga etmiş yine telefonda.
kardişle sevgilisini diyorum.
-akşam arkadaşlarla yiyelim yemeği dedim, zaten dışarda yiyelim diye konuşmuştuk. gelip seni işten alayım dedim, yok eve gitmem lazım dedi, eve götürür beklerim dedim, banyo yapmam lazım dedi, yap dedim, saçını fönlemesi zaman alıyormuş, e fönleme dedim, o zaman gidip kuaförde yıkatıp fönleteyim dedi. bu ne yaa!
8)))
devam etti:
yok ama ben şimdi fark ediyorum, bu kuaför olayı evliliklerde ciddi sorunmuş meğer. maddi manevi. haftada kaç kere kuaföre mi gidilir yaaaa!!!!
güldüm.
belli ki kızceğiz bugün görüntüsünden memnun değil.
o görüntüyle ne kardeşin, ne de onun arkadaşlarının karşısına çıkmak istemiyor.
kardeşi fazla bekletmek de içine sinmiyor.
iftarı kaçıracak olmasına razı gelemiyor.
o halde yanına da gelemiyor.
sıkıntı!
bizimki bu derece ciddi olan ilk ilişkisinin içinde olduğu için de "kadınların güzel görünme telaşına" yakından tanık oluyor.
ben malumunuz.
saçı ancak kestirmek için kuaföre giden bir şahsım.
birkaç yılda bir düğün dernek durumunda föne, maşaya gitmişliğim vardır.
boya amaçlı ilk gidişim de geçen cumartesi uçlarını boyatmak için olmuştu. (kırmızı saçlarımı bile kendim oluşturmuştum. oluşturmuştum diyorum zira dipten uzayanların boyanıp kırmızı olması ve diğer kısımların siyah devam etmesi süreci sonunda saçın tamamının kırmızıya dönmesi birkaç senedir)
ötesinde ne boya, ne fön.
zaten senelerce kısacık gezdiğim saçlarımı kuaföre götürecek durumum yoktu.
diğer yakın örnek annem.
o da senelerce senelerce kısacık kesilmiş saçlarla dolaştı.
zaten bukle bukle olan saçları da uzamaya meylettiğinde bile kuaföre ihtiyaç duymazdı.
yani,
haftada birkaç kez kuaföre giden,
fönsüz dolaşmak istemeyen,
kuaföre ciddi kaynak akıtan ilk kadın, kardeşimin hayatındaki, nişanlısı!
çapkın kardeşimin 3-5 gün-hafta-ay süren diğer ilişkilerinde sorun olmayan bu bakım-kuaför konusu, şimdi evlenme hazırlığında olduğu nişanlısı söz konusu olduğunda gözüne batmış anlaşılan.
güldüm.
e kızsal konular bunlar canım, olabilir, bugün öyle görünmek istememiştir sana dedim.
vıdı vıdı vıdı... söylendi.
kapattık.

ay bakımlı olmak da dert yahu!
ne sıkılmıştır kısçe şimdi.
bizim çocuk da daralmış, oruç siniri de başında.
spk sınavı bir yanında, aikido sınavı bir yanında.
istanbuldan kanka gelmiş görüşülecek.
nişanlı saç der, fön der.
ders çalışayım diye evde kalmış, tv'de car car konuşan kadınlar...
hay allah!!

güz modu

özlediğim bir hava var dışarda.
yağmur ihtimalli, kapalı, hafif rüzgarlı.
gece yağan deli yağmurdan sonra yerler ıslak.
kulağımda eski tangolar tıngırdıyor.
Şecaattin Tanyerli , Seyyide Poroy, Seyyan Hanım, Mualla Saylık, Mahmure hanım, Mefharet Atalay.. kibar kibar söylüyorlar.
isimlere dikkat eder misiniz 8)
bulut çekildi güneş açtı.
kitabımı dışarda okumalıyım bu öğlen, biraz da yağmur çişeleyecek olursa, sürekli burada bıraktığım, o eski kalın örgü şalı alır çıkarım dışarı. rahmetli babaannemin şalını.
ama benim bu psikolojiyle evde olmam gerekmez miydi?
üzerimde şalla balkonda yağmuru izleyip ürperirken, elimde kitap ve kulağımda tangolar olmalıydı.
özlemişim ben sohbaharı.

severim-sevmem

Emre Aydın-severim. ki dinliyorum şu anda. hem şarkıları güzel, hem sesi iyi, hem çocuk yakışıklı. e daha ne olsun.

Baş ağrısı -sevmem. kimse sevmez tabi de. bi de ilaç alma konusunda da sıkıntılıyım. ağrıyı çekemez olana kadar çekiyorum.

Alırken üzerime tam olduğu halde sonradan bollaşan kotlar- sevmem. insanı zayıflamış psikolojisine sokuyor ama esasında zayıflamış olmadığın için aksine kilo almaya sevk ediyor.

Makyaj malzemeleri-severim. maskara özellikle seviyorum. en önemli makyaj malzememdir.

Kuyumcu vitrinleri-eskiden hiç sevmediğim halde şimdi sever olduğum bişey. yaşlandıkça kuyum'a mı merak saldım ki.

Kıymet bilmeyen insanlar- sevmem. biri senin için bişey yapıyorsa, bi zahmet özen göstereceksin. oda arkadaşlarımdan biri, bir diğerinin çocuğunun yaşgünü için bir hediye alıp masasına koydu. bahse konu arkadaş geldi, gitti, birileriyle konuştu falan filan. niceeee sonra masasında klavyenin üzerinde duran koca paketi fark edip uzaktan bi "teşekkür ederim" dedi. ne paketi açmak, ne hediyeye bakmak. paket öylece duruyor konulduğu gibi. sinir oldum. hayır sana ne! derseniz haklısınız tabi, bana ne de, ne bileyim, sevmedim işte.

Birini aramak için telefonu elime aldığımda o birinin beni araması-severim.

Klasik müzik-severim. hafta sonu saçlarımın uçlarını boyatmak için gittiğim kuaförde klasik müzik çalıyor olmasaydı sabırla 2 saati geçiremeyebilirdim.

Park yerlerine daire numarası yazılması rağmen arabasını rasgele bırakan salaklar - sevmem. sonunda bir yazı bastırıp yapıştırıcam apartman kapısına "oturduğu dairenin numarasını ezberlemekten aciz olanların ehliyet sahibi olabilmiş olmaları şaşırtıcı" diye.

İftara birkaç dakika kalması-severim. yemek hazırsa daha da çok severim.

tatil planı yapmak-severim. bayramda antalyaya kaçmak, sezon bitmeden denize atlamak fikri şimdiden sevindiriyor beni.

kafamdan öpücük sektirilmesi-severim. zaten bi tek sel yapıyor. "kafadan bi öpücük sektireyim mi" diyip alnımdan hızlıca bi öpücük sektiriyor.

kedi-köpek-kuş-falan filan-severim. hayvanlar olmasa dünya çok süssüz ve tatsız olurdu.

kırmızı ojenin tırnaklarımı boyaması-sevmem. asitonla uğraş uğraş, yine de bi pembelik kalıyor yahu.

yeni bir kitaba başlamak-severim. yeni insanlar, yeni hayatlar. bir de sürükleyici ise yeme de yanında yat (ki, yemek zaten mümkün değilken, yanında yatmak çok mümkün oluyor)

yazacak konu bulamayıp saçmalamak-sevmem. e ama bazen oluyor işte.

konu bulamamış olmama rağmen yazı yazmış olmak-severim. en azından zaman geçiyor.

değiş tonton

e sıkıldım ben bu taa geçen haftanın haftasonunu anlatan yazıdan.
ama yazma isteğim yok.
yazmasam da yazının oradan kalkacağı yok.
eee....
ihtiyaç halinde rasgele bi yazı yazıp kendisi yayınlayıveren bir özellik olsun blogspotta.
istiyorum.

haftasonu

insanların zevklerinin -hele de kocası, sevgilisi falan gibi birisiyle-benzer olması önemli galiba.
hadi genelleme yapmıyım ama,
en azından film konusunda anlaşabilmek önemli yav.
niye diyorum bunu.
çünkü benim kardişle zevklerimizin uyuşmaması yüzünden beraber film izlemek zor oluyor.
cumartesi akşamı kardişle tatlı nişanlısı bize geleceklerdi.
yemekten sonra da film izliycez.
de, ne izliycez?
şimdi bunlar gündüz çarşı pazar dolaşıp yüzük almak için uğraşıp, benim cins bıradır da beğenemediği için sonunda kriz geçirip, bir yüzükte karar verip ve fakat kavga da edip, geldiler bize.
barışma faslı ardından, yemek sonunda film almak üzere evden çıktık.
ben istiyorum romantikkomedi, hadi komedimacera falan gibi bir hafif film.
kardeş olacak ruhsuz, romantik film asla seyretmiyor.
korku gerilim falan seyrede seyrede manyağa dönmüşsün sen diyorum ama nafile.
sel bilim kurgu meraklısı.
kızceğiz zaten yeni barıştıkları için sorunsuz kişi kıvamında. aykırı hiç bir talebi yok.
o olmaz, bu olmaz, beriki korkunç, öteki gerilim falan derken..
sonunda rambo aldık!
rambo'cuğumun emeklilik öncesi son rambo filmi.
eh.
ilk ramboları seyrettim, bilirim.
filmin ötesinde john rambo karakterini de severim. hani o ilk filmde bi ağladı ya bu, ben burada yabancı kaldım deyü, hah beni orada vurmuştu zaten.
neyse geldik eve, koltuklar hooop sinema düzeni aldı.
başladık.
ayyyhhhhh...
kan revan kol kafa bacak ...
vıcık vıcık kan
patır patır insan parçası
ay bu ne?
böyle değildi ki bu rambolar.
allahım içim şişti.
kan ve insan parçası görmekten midem kalktı.
rambo hatrına zor dayandım vallahi.
üüüff...
neyse bitti.
balkonda niğde gazozlarımızı içerken biraz rüzgar esti de kendime geldim yahu.

sonra ertesi gün.
ben bikaç güzel film izlemezsem kendime gelemiycem dedim.
damdaki kemancıyı koyduk.
tralalala lala lala laaa...
ama tamamlayamadık.
kardeş ve nişanlısı gelecekler akşama yine, çok şükür bu kez kavga gürültü yok.
oohh canımıza minnet.
dünkü yemekler hep artmıştı, sel ve ben 1 haftada ancak tüketirdik.
-menü aynı ona göre, dedim.
geldiler.
film de almışlar.
ne mi?
300 spartalı!
o filmde çok kan revan varmış, ben izleyemem dedim diye sel de izlememişti halen.
kardiş almış gelmiş.
4. kez seyredecem ben dedi.
dünün üstüne seyredersen, anca şimdi seyredersin sen bunu, arayı soğutmadan dedi.
yaaaa.. damdaki kemancı?
-ne damı ne kemancısı?
tamam aşk ve gurur izleyelim, ruhumuz dinlensin, ha?
-bana uymaz.
kardiş cins!
kızceğiz alışmış:
-biz hiç romantik film seyretmedik biliyor musunuz?
eh ev sahibiyiz, misafirin alıp geldiği filmi geri çevirmek olmaz
koltuklar sinema pozizyonu
başlasın.

itiraf edeyim, rambodan sonra daha kötü gelmedi bana.
zaten animasyon seyreder gibi seyrettim.
e sahneler de çok artistik, renkler, görüntüler güzel.
ama yoruldum.
iki günde onca ceset beni boğdu.
ben ki bu kadar ölümlü filmi 1 senede izlemem.
2 günde ölü yağdı ekrandan.

şimdi,
akşam elveda rumeli.
olmadı üstüne bi aşk ve gurur.
içim diner biraz.
püf!
yoruldum yav.

kısa kısa.

dedim ya "benim işim yok, soğuttunuz beni çalışmaktan" diye.
bana da dediler ya, "valla da çok işin olacak ama proje tam netleşmedi, kapsamı belli olmadı o sebeple beklemedesin" diye.
benden günah gitti.
sabah 9dan şu saate kadar -ki 11 olmuş- gazeteleri okudum.
yazarlar, haberler vs.
kardişin nişanlısı erkek milletinin manyak olduğunu ifade eden bir video göndermiş.
ona gülüp cevap yazdım.
iki yazıştık.
öğlen tatiline 1 saat var.
o arada da biraz almanca çalışayım diyorum.
ne alaka diyecek olursanız.
e boş duracağıma öğreneyim.
süper bi kaynak bulmuştum.
hatta 2 sene önce falan biraz çalışmış, ve tek tük de bişeyler anlar hale gelmiştim.
sonra iş yoğunluğu ve tembellik huyum nedeniyle bıraktım ve unuttum tabi.
bu "ay yedi bitirdi bunlar beni, iş tatminim sıfır" bunalımında aklıma geldi yine.
ayol ben bu boşlukla 2-3 ayda almancayı epey bi ilerletirim be dedim.
bari o faydası olsun bana.
hah,işte şimdi 1 saat almanca çalışayım.
sonra öğlen tatiline çıkıp-ya da çıkmayıp- kitabımı okuyayım.
öğleden sonraya da allah kerim.
akşam da zaten annanem yemeğe götürecekmiş bizi cümleten.
çıkışa kadar da bi şekilde oyalanırım artık.