bu ne be, ne bu be, bu ne!!!

sıkıldım ben.
ay öyle böyle değil ama çok.
işim yok.
zaten olsa da yapasım yok.
öyle soğudum yani işten güçten.
hayır zaten yaptığım işe ruhumu veriyor değilim ki anacım, niye sevineyim iş var diye.
sevmediğim şey.
ama düşünün, yine bile işsizlikten sıkıldım.
zaten gideyim bi çay alayım, bi kahve içeyim de diyemiyorum.
e malum insan bünyesinde sıvı alımı sınırlandığında.....
ay yani tuvalete de gitmiyorum.
he, gidip bi aynaya falan bakıp, zaten çıkmayan rujumu tazeliyorum arada ama..
yetmiyor.
yaş günüm için yan masamdaki kızlar çiçek almışlar sağolsunlar.
saksı çiçeği.
sabah bi gidip karton bardağa su alıyorum, onu suluyorum.
eee...
başka niye gidicem ben mutfağa?
otur otur otur otur....
bak yazarken bile üst üste gıcık geliyor insana.
bi de yaptığını düşün!
sıkıldım.
öyle çok anlık bişey de değil ha,
eni konu bu şirketten sıkıldım zaten.
yakın çalıştığım insanları sevmesem daha duracak gibi değilim.
ama seviyorum.
aksiliğe bak!
hayır bi de ben iş hayatına profesyonel yaklaşan biri de değilim ki.
illa sevicem, sevilicem.
e burada da bu var.
istifa edemiyorum.
ama maddi manevi tatminsizlik duyuyorum.
üff..
ramazan da üstüne tuz biber zaten.
sahura da kalkmamışız ki.
bi gözümü açtım.
daha doğrusu açtık.
nasıl bir denk geldiyse sel ve ben aynı anda gözümüzü açtık.
bir anda, havanın aydınlandığını fark etmemle birlik, yüzümde bir dehşet ifadesi dolaştı galiba.
sel:
-evet, kalkmamışız, dedi.
yaaaaa... diye mızırdadım.
ama taze pide, leziz tulum, reçeller, zeytinler....
yarın yeriz dedi.
üüfff...
uyudum çaresiz.
sabah kalkamadım.
zaten kahvaltı faslı yok diye geç kalkıyoruz.
iyice geciktim.
saçlarımı beğenmedim, sonunda toplanabilir boyda olanları en tepede topladım.
makyajımı sevmedim. niye sürdüm bu kahve farı?
kahve ince bir pantolon, beyaz askılı tişort.
kahverengi uzun kolye.
kahve küpeler.
altına beyaz spor ayakkabı.
giyemem topuklu ayakkabı bu psikolojiyle dedim Sel'e.
sanki onu çok ilgilendiriyor ne giydiğim.
çıktık evden.
zaten geç kalmışım.
arabaya binerken hatırladım:
-ya bunun da alarmı mı bozuldu anahtarı mı bozuldu anlamadım ki.. kapatırken ciyuv ciyuv ötmeye başlıyor.
iki gün oldu aynı şey.
iş yerinde arabayı park edip indim.
kapıyı kapatıp, anahtarın kapatma düğmesine bastım.
kapanmadı.
kapıyı tekrar açıp, tekrar kapatıp, tekrar bastım düğmeye.
nafile.
e bu kapı açık mı kalacak?
bi daha denedim.
o ne?
ciyuv ciyuv ciyuv ciyuv....
ay kabus.
susmuyor da lanet şey.
en nefret ettiğim seslerden biri.
daha arabayı alırken demedim mi ben şunun alarmını bozalım, çıkartalım bişey yapalım diye..
üf ki ne üf.
aç kapa, aç kapa falan derken sustu salak alet.
ne süper bir başlangıç güne.
neyse,
bugün de olursa öğlen gelip alayım dedi sel.
sabah korkarak bastım düğmeye.
piyuvp.
hah kapandı.
kapandığından eminim de ses tam öyle olmayabilir.
neyse.
9-12 geçti
13-18 daha eziyetli.
bir de saçma sapan bir iş bulaştı üstüme.
işim değil,
bilgim yok,
sorumlusu değilim.
yardımcı olma adına üstüme kaldı.
bi de mızır mızır sorunlar, eften püften aksilikler çıkıyor mu?
ayyyhhh....
bayilazayim.
kitabım masamın üstünde yatıyor öylece.
ay ne var onu okusam!
3 saat var daha çıkmama.
ne saçma bi gün yaa.
ne saçma.
ne bu yaa!!!

süreyya

eski iran şahı muhammed rıza'nın eski eşi süreyyanın hayatını okuyordum bir süredir. kendi yazdığı hayat hikayesini.
o iran ile bugünki iran arasında ne kadar çabalarsam çabalayayım bir bağ kuramıyorum.
ne yazık.
kız öğrenci kampında öğrencilerle yüzen imparatoriçe süreyyadan,
kayak yapan, ata binen, eldivenli, şapkalı, tayyörlü süreyyadan,
birkaç dil bilen, pek çok şeyle ilgilenen tahsilli süreyyadan,
rıza'nın kararlarında etkili olan, siyasetin içinde süreyyadan,
adamın arkasındaki duvara düşen gölge gibi duran, "ne" olduğu belirsiz yeni "first layd"ye.
ne acı.
çocukları olmadığı için ayrılmış süreyya ve şah rıza.
istemeden.
malum veliahtlık durumu.
veliahtı ancak bir sonraki eş, farah diba verebilmiş şaha.
ama ne veliaht!
neye yaradı ki...
neyse, mevzu o değil.
okurken dikkatimi çekti.
imparatoriçe olmak da zor anacım.
gencecik kızın hayatı nasıl yön değiştirmiş.
evlenince de,
boşanınca da.
çok detay oldu ilgimi çeken.
şaşırdıım!

başlangıçlar günü.

bi sürü şey başladı bugün.
ramazan mesela.
zor gelmesine rağmen genelde bütün ramazan oruç tutup tutup da, sonunda "ooohhhh bir sene yok artık, rahatız" diye bayramı karşılamamız daha yeni gibi sanki.
hoşgeldin 11 aylar! diye gülücükler saçarken sultan geri geldi işte.
nasıl geçti 11 ay yahu.
eh.
tutarız bakalım yine tutabildiğimizce.
iftar, sahur, açlık, bi engellenmişlik duygusu, beraberinde bir görev tamamlama tatmini...
hadi bakalım.
çevremizde tutan da kalmadı ama.
biz tutalım.

sonra yeni yaş.
kardeş ve benim 4 sene sonra aynı geceye denk gelen doğumlarımız.
ama 12'den öncesi ve sonrası işte.
dün oydu, bugün ben.
amaaaannn..
zaten yaş mı söylüyorum ki.
sorana doğum tarihi söyleyiveriyorum.
o hep aynı ya, alışmak kolay.
yoksa yeni yaşıma alışmam mümkün olmuyor ki.
daha 3-5 sene öncekine alışamadım zaten.
yeni yaşı da hiç umursadığım yok.
zaten belli olmuyor 8)

yeni hafta.
oruç tutarken çalışmak zor geldiğinden pazartesi sendromu bugün iyice katmerlendi.
benden başka tutan yok ki burada.
oran %1 yani şirket genelinde 8)
ay pasta masta olayına girmeseler bir de.
sevmem de öyle şeyleri.
yiyemiyeceğim pastayı da niye keseyim.
üf.

diğer başlangıç tv'lerde.
yeni sezon.
benim dizi de bugün başlıyor işte.
yine başlarım rumelice konuşmaya.
zaten artık "kadar" diyemiyorum ki, uzun geliyor.
"ka" diyivermek varken 8)

sonra okullar başlıyor.
birinci sınıf bebeleri bugün tanışacaklar okulla, sınıfla, öğretmenle.
ay ne gıcık aslında.
o-hoooo
senelerce oku şimdi.
ödevler, sınavlar, dersler...
yazık yav.

sonbahar da başlıyor.
takvim bugün sonbahar başladı diyor işte.
bitti koca yaz.
yapraklar sarı, sıcaklar geçici artık.
bugün güz başlıyor.

ramazan-yeni hafta-yeni ay-yeni yaş-okullar-sonbahar-yeni sezon....
ne çok şey başlıyor bugün.

gö.rüm.ce.ler!

evlenmemiş 2 abla.
biri gayet asosyal, mızık mızık
biri otoriter olma takıntısında, baskıcı.
ikisi de iflah olmaz biçimde kötümser.
aşırı bağımlı
kontrol etme, müdahil olma saplantılı
ben,
mesafeli.
çünkü ayrı dünyalar bile değil, ayrı kainatların insanıyız.
bakış açıları, tarzları, hayat görüşleri, kişilikleri.....
hiç benzemez insanlarız.
sel,
arada.
ablalardan bıkkın, yorgun.
hayatı zor, uğraş gerektiren, çaba gerektiren durumda.
şikayet edebileceği bir erkek kardeş, bir yakın akraba, bir baba yok.
ablalar hayatlarındaki her boşluğun doldurulmasını sel'den bekliyor.
sel sadece kardeş ama.
sel baba değil
sel koca değil
sel sevgili değil.
ama sel hepsi.
ablalar zor.
hem de çok çok zor.
kızıyorum.
ne yapmak gerek inanın bilmiyorum.
sel, sel değil de bir başkası olsaydı
eeeeehhhhh.... der,
ay uğraşamam ben, der,
sayıyla mı verdiler len sizi bana, der,
belki giderdim.
ama sel özel bir insan.
sel'in aşkı, sevgisi, çok özel.
ve malesef sel'in ablaları da çok özel.
ne yapmalıyız.
bu müdahil olma takıntısı olan, asosyal, baskıcı, kötümser, hemen tepki veren ablalara ne yapmalıyız ki,
sel de, ben de rahat edelim.
uygulanabilir her tavsiyeye açığım arkadaş!
çünkü çok yorulduk!

fikri olan?

kestirsem mi
boyatsam mı
permalattırıp bonus modeli olsam mı
estetikle şekil değiştiremeyeceğime göre,
sakal bıyık alternatifim olmadığına göre,
renkli lens falan da sevmeyince
nasıl bir değişiklik yapar ki kadın milleti kendinde?
sıkıldım.
sıkıldım gibi yani.
en kolayı en ucuzu en geri dönüşü olanı şaç ya,
benim de aklım orda şimdi.
neyi değiştireyim kendimde?
neyi değiştirebilirim görüntümde?
var mı fikri olan?
ne yapsam?
her fikre açığım en standart olanından en radikal olanına kadar.
hı?

nazar

sık yaşıyorum.
ve aslında her seferinde de yine şaşırıyorum.
"evet evet, nazar gerçekten var, bilimsel birşey bu" dense de benim pek ilgi alanıma girmediğinden belki, fazla itibar etmezdim.
ama çok sık yaşıyorum, görmezden gelemiyorum artık.
çok sık nazar değiyor bana.
çarşıda pazarda dolaşırken mesela, birden üstüme bir poşet geçirilmiş gibi oluyorum.
çöküyorum resmen.
baş ağrısı, aşırı bir güçsüzlük, elimi kolumu kaldıramama hali, uyku isteği, gözümü açamıyorum çoğunda.
sel'in de çok nazarı değiyor bana.
bir anda, bir anda net bir şekilde başıma bir ağrı saplanıyor mesela.
önceden o anı yakalayamazdım pek.
derdim ki:
bi süredir çok başım ağrıyor.
ben çok beğenmiştim seni ondandır belki, derdi sel.
şirin bir iltifat olarak kabul eder, baş ağrımın gerçek nedenini düşünürdüm.
ama sonraları an'ı yakalamaya başladım.
kafamda zınk diye bir ağrı!
bir anda başım ağrımaya başladı diyorum.
sel şaşkın.
yemin ederim daha birkaç saniye önce sana bakarken böyle çok beğeniyle bakmıştım, allah allaaahhh, diyor.
alışveriş merkezindeyiz misal, yürüyen merdivenle yukarı çıkıyoruz, yan merdivende durmuş, inen bir teyze pür dikkat beni izliyor.
başımda korkunç bir ağrı.
tövbe tövbeeee...
ayol bir de dikkat çeken bi tip olsam yani.
boy yok pos yok
kulak kepçe
bacak çarpık
saç kırpık
kılık kıyafet sosyete pazarı
makyaj yalapşap
eeeee.......
manyak mısınız len?
niye ağrı yolluyorsunuz bana yahu!
-sen çok güzelsin! diyor sel.
e koca tabi, öyle görecek.
ama ne çıtırlar var etrafta yahu.
niye bana bakıyor bu kadınlar. evet evet özellikle kadınlar.
yemin ederim üstümü başımı kontrol ettiğim, bir yerim mi yırtık sökük, bir acayipliğim mi var diye endişe ettiğim zamanlar oldu, bakışlardan tedirgin olup.
pantolonumun fermuarına, bluzumun önüne, yanına, çanta aynası çıkartıp elime yüzüme baktım bişey mi var diye.
yooook......
ama habire ağrı yollayıp duruyor insanlar yahu!!
hoşt beee...
bir keresinde bir arkadaşımın evinde otururken, kucağımda duran elimdeki kalın kemik yüzük çat diye üçe ayrılıp dağıldı.
kırmak mümkün değil elle falan.
dağıldı.
başımda bir ağrı.
bilmiyorum ki.
sen daha inanma, nazar işte, dedi sel.
diyorum ki:
hani böyle yıldızı düşük falan derler kimilerine.
acaba öyle bi kusurum mu var yav?
enerjim mi sakat?
yıldızım mı bozuk?
bişeyim mi ters?
neden bana habire nazar değiyor!
dua mı taşıyayım üstümde, boncuk mu, sarmısak mı....
ay ne bileyim, var mı bunun bir tedavisi.
sel bi dua okur bana kimi zaman ben sürünürken.
ayılırım çoğu kez.
zınk diye açarım gözümü baygın halimden.
bakarım sel yamulmuş, gözler şıpır şıpır...
dua okurken uykusu geliyor galiba diye düşünmüşümdür ama.....
bana karşı değil de misal duvara karşı falan okusun bi bakayım.
yine aynı mı olacak?
yok eğer gerçekten bu bendeki nazar mevsuzu ise,
o zaman sizin de bilginiz olsun.
bi gün "pooffff" diye ortadan kaybolursam bilin ki nazardan falan çatladım.
e hi 8)

çocuklar üzerine bir gözlem

tatile giderken, evden çıktıktan sonra annemlere uğradık. orada yemek yiyip yola devam edeceğiz.
çantamdaki anahtarları orada bıraktım ayrılırken.
anahtarlığa takılı 6 adet anahtar ağırlık yapıyor.
3 anahtar bizim ev için, 3 anahtar annemlerin anahtarı.
ne taşıyacam yanımda!
bıraktım.
fakat gelince almayı unutmuşum. üstelik pazar günü gidip oturduk da annemlerde.
pazartesi günü iş çıkışı eve geldim doğruca.
arabayı park ettim, apartman girişine yürüdüm, çantamı açtııııım.....
hatırladım.
anahtarlarım yok.
sel'i aradım:
-seeel... ne zaman çıkacaksın?
-hayırdır?
-anahtarım yok, kapıda kaldım.
-tamam çıkarım az sonra.
gizemlerin arabasına baktım (hatırlarsınız, geçenlerde evlenen, aile dostumuzun kızı, hani düğününde zil zurna sarhoş olmuştum. üst katımızda oturuyorlar ya.) yoklar.
mecbur dışarda bekliycem.
apartmanın tam karşısı park.
çocuk parkı da var.
gidip bir banka oturdum.
yanımda kitabım yok, mecbur etrafı izliycem.
izledim.
şimdi gözlemler:
çocukların yarısından fazlasında, yani bir sürü çocukta, kova ve kürek var.
hani plajda oynananlardan.
tuhaf geldi bana.
her bir bebek yakını-kimi annane, babanne, kimi anne baba- yanında bir çanta taşıyor.
mutlaka bulunması gerekenler var demek.
ıslak mendil,
su,
kova kürek.
yerler çakıl taşı.
toz toprak.
sahipleri (ebeveyn olabilir ya da olmayabilir, sonuçta o sıra çocuğun sahibi olan yetişkin) onları yere oturtuyor yada oturmasına izin veriyor, ve eline hemen kova kürek veriliyor.
kovası küreği olmadığı için diğer bebenin kovaküreğine sulalan bebenin sahibi hemen bir bankın kenarına astığı çantadan kova kürek çıkartıyor.
hepsinde var!
kum yok ki kale yapılsın.
tek yapılabilen taşları kürekle kovaya doldurmak ve boşaltmak.
ne saçma geldi.
bebeler bir kaç cins.
özenle giydirilmiş temiz çocuklar var.
eşofman türevi rahat giysilerle oynayanlar var.
saldırganlar var,
sakinler var.
kendi de çocuk olmasına rağmen abi-abla havasına girmiş, diğer bebeyi sahiplenenler var.
çirozlar ve şişkolar var.
annanesiyle parka gelen 2 yaşlarında bir erkek bebe,
babasıyla gelen 4 yaşlarında bir kız bebeye üstünlük kurdu gözümün önünde.
kovasını aldı.
kendi kovasını da vermedi.
kız bebe mızırdadı.
kumaş pantolon ve gömlekli, muhtemelen işten yeni gelmiş olan sakin baba, kızını "o bebek, kardeş" falan diye sakinleştirmeye çalıştı.
çakal erkek bebenin sahibi teyze kız bebeyle ilgilenip, babasından hakkında bilgi alarak ilgilenme yoluna gitti. adını öğrendi. ıslak mendillerden iki tane getirip onun da elini sildi.
bi sürü kadının ve çocuğun arasında sıkılan baba tombik ve ezik kızını teşekkür etmesi yönünde uyarıp, sonra da ilgisi dağılan çakal erkek bebenin önünden kova ve küreği kaçırıp, kızıyla uzaklaştı.
çakal erkek bebe uzun uzun bana baktı önümde durup. çocuklarla hemen sıcak ilişkiler kuran, konuşan, elleşen biri değilim. ben de ona baktım ama pek gülümsemedim ve konuşmadım.
sahibi geldi "abla" dedi.
çakal bebe sırıttı, aba dedi.
hafiften gülümseyip başımı çevirdim ve başka yere baktım.
yoksa sahibi olan teyzeyle muhabbete girecektim. musallat olma ihtimali olan bebe de cabası.
canım istemedi.
arkadaşı olan çocuklara sürekli "arkadaşııııım" diye hitap eden temiz ve güzel giyimli ama uyuz bir kız çocuk vardı. inci'ydi adı. herkese "arkadaşııııım" diye seslenip durdu.
kovadan taşları dökerken etrafı tozuttu.
annesi koşup üstünü tozladı diye sitem etti.
dombili bir kız çocuğun sahibi 13-14 yaşlarındaki abisiydi.
hem arkadaşlarıyla bisikletle dolaşıp "gençlik" tadı çıkartmak arzusundaydı, hem de ikide bir kendine emanet edilen dombili kız kardeşinin toz içinde kalan üstünü silkelemeye çalışıyordu.
üzüldüm ona. kız kardeşinin kolundan tutup, poposunu silkelerken bisiklet üzerindeki havası yoktu.
saate baktım.
sel'i arayalı yarım saat olmuştu.
biraz sonra geldi.
kapıda kaldım yaaaaa, dedim.
eve girdik.