convallaria majalis

8miş 9muş....

2008-12-31T11:10:00.004+02:00

"o blog hayatımın rengi" demiştim geçenlerde kardeşimin tatlı nişanlısına buradan bahsederken.

düşünüyorum da, gerçekten öyle.

2008miş, 2009muş çok da derdim değil hani.

ben yeni yıllara pek de "laylay loom" modunda girmem nedense içimde.

ama,

siz,

yani sen, sen, sen, sen, sen, sen, sen.....

hepiniz.

iyi ki,

iyi ki varsınız hayatımda.

hadi bu da yeni yıl kartınız olsun.

dolfinim gibi gerçeğini atamadım ben ama,

bunu kabul edin dilerseniz.

dişlemeyin kalemi

bitmesin silginiz

kırılmasın ucunuz

kalemtraşlar falan da bitirmesin sizi

pırılpırıl olsun tüm yıl

tüm hayat.

kutlu olsun 8)

rezil olmak mühim değil, canım sağolsun 8)

2008-12-26T15:50:00.004+02:00

kardeşin tatlı nişanlısıyla yazışıyoruz geçen.
kafamı cama vurdum çok kötü, görmedim, hayatım geçti gözümün önünden film şeridi gibi valla dedi.
nasıl iyi anladım onu.
neden mi?
buyrun:

aylardan bir ay, yıllardan bir yıl, kızılaydayım, sel ile buluşucaz, evli değiliz daha.
vakit geçirmem lazım.
kızılay gima yakınındayım, içeri gireyim bari dedi.
gimanın giriş kat kozmetik mozmetik...
ben cam kapıya yaklaşırken, kapının yanındaki cam vitrinde bir resme ilişti gözüm.
aman o ne!
gömleğinin tüm düğmeleri açık bir erkek şahaseri.
edeleler olanca ihtişamıyla ortada
kot var üzerinde
düğme açık (canlandırma içün bakınız alper)
boxer lastiği görünüyor.
bizim yakışıklı da böyle bir kilomerte uzaktan seçilen kirpikleri ve koca buğulu gözleriyle ööööle bakıyor insanın yüzüne yüzüne.

şimdiii.
sorarım size ey xx camiası.
allahtan reva mıdır bu koccaman afişi, bir cam kapının yanına yapıştırmak?
hı?
sorarım, reva mıdır?
sonra ne oldu söyliyim ben size.
ben "aman o neymiş, maaaşallaaaaa" diyerek ve gözüm reklam afişinde olmak üzere kapıya yürümeye devam edince, yürüdüğüm kapı da gayet şeffaf bir cam kapı iseee.....
yaaa... yaaa...
aynen tahmin edeceğiniz gibi işte.
benim kafa, sol yanak (zira resim sağ taraftaydı), sol omuz, diz vs...
hasılı ben komple...
cam kapıya girdim.
ama ne girme.
bir an kafamda yıldızlar uçuştu,
hatta o çocukceğizi bile karşımda gördüm sandım.
bi sarsıldım, bi uyuştum, bi bozuldum.
cam kapının diğer tarafındaki kozmetik standı kızları kahkahaya boğuldu.
esasında ben de kendime gülecem gülmeye ama,
acayip canım yandı.
yine de cam kırılmadı diye şükrettim.
zira duvar gibi kalın bir cam kapıya girmekten daha beter bişey varsa,
o kapının kırıkları ile birlikte sana girmesidir kanaatimce.
ne kapıda ne ben de kırık çatlak matlak olmadığına kanaat ettikten sonra,
hafif bir tebessümle reyon kızlarına selam verip,
göz ucuyla yakışıklıya son bi kesik daha atıp
uzaklaştım oradan.
dürüstlük abidesi bir şahıs olarak
sel ile buluşunca biraz mızıldadım tabi.
cam kapıya girdim diye.
hadi bunu söylediğinle kal, sebebi söyleme dimi!
yok ben sebebi de anlatıp sel'in sabrını sınadım elbet.
neyss..
hasılı kızceğiz cama girdim deyince kafamda ve kalbimde bir yer sızladı da,
onu diyim dedim
8))
not:iki gündür gıcık bi eğitimdeyim.
blog mesaisini aksatıyorum biraz ama....
piyangodan bi para çıksın.
part time değil, full time blogistanda takılmaya niyetliyim 8)
sıtkım sıyrıldı bu işlerden beee...
dur öpiym de gidiym.

dünden mevzular

2008-12-26T13:18:00.002+02:00

iş çıkışı evde buluştuk.
bi arkadaşın evinde.
kız-kıza.
ev sahibi-5 yaşındaki kızı, ben ve diğer arkadaş.
4 adet xx 8)
pizzalar, kolalar, sıcak şarap.
çok özlemişim.
çok güldüm.
çok iyi geldi.
önce:
barbi bebek cinsi şeylerle oynadık.
çok eğlenceli.
zaten bizim zamanımızın barbileri gibi değil ki.
yeni yeni bişeyler çıkmış.
wingsler, mariposalar.
böyle kanatlı kanatlı bişey bunlar.
allahım nasıl güzel, nasıl havalı, nasıl şıklar.
Derin'in bir oyuncakçı kadar oyuncak barındıran odasında yere oturmuş bebeklerle oynayan 3 kadın! çok eğlenceliydi.
banyo sonrası, derin uyudu, yalnız kaldık sıcak şarapla.
sonra:
kadın sohbetleri.... 8))
konu nereden açıldıysa sarhoşluktan açıldı.
hah! şuradan açıldı bi dakika:
bu akşam bizim şirketin yılbaşın partisi var, sınırsız içki konulu.
zaten bu akşam katılmamız gereken bir nişan var, katılamayacağım ama, olmasa da katılmazdım.
bir proje bitiş kutlamasında en son, sarhoş olduğumu hatırladım da.
yok dedim, şirket ortamında bir daha mı, tövbe..
hayır bir de her an herkes tarafından çekilen fotolarla belgeleniyor ya her halin!
misal benim ters ışık kurbanı olarak verdiğim pozlar, hiç tanımadığım ya da sadece "günaydın" deyip kibar kibar gülümsemek suretiyle medeni bir ilişki kurduğum insanların resim dosyasında.
şöyle ki:
iş çıkışı gidilen bir kutlama.
haliyle en spor günlük kıyafetlerleyiz.
benim altımda bi kot, üzerimde ise gayet mazbut v yaka, truvakar kol, siyah bir triko.
zerre kadar falso yok .
yok'tu yani.
gel gelelim ertesi günkü resimlerde ne görüyoruz?
siyah trikonun altından -gayet münasebetsiz yerde sırıtan- siyah-gri leopar desenler!
rezillik.
parıl parıl!!
o kadar şaştım ki anlam veremedim.
içimdeki çamaşırın deseni olduğu gibi bluzun üzerinde.
aksi gibi düz siyah giymemişim.
e ne bileyim canım, ince değil ki üzerimdeki bluz.
mümkün değil renk göstermesi.
ama göstermiş işte patlayan flaşlar sağolsun.
milletle sarmaş dolaş elde şarap kadehi şuh şuh bakan ben ve bluzun üzerinde leopar desenli sütyen!!!
yok bi daha sana şirket partisi!!!
neyse, dedim ya zaten akşam bi nişana gidicez.
o da ayrı mevzu.
tanımıyorum insanları.
sel'in iş yaptığı birileri, arkadaş durumundalar.
çocuklardan nişanlanacak olan ve abisi ile samimiyeti çok sel'in.
ama ben görmedim hiç.
sel özellikle uzak tutuyor 8)
bir keresinde sel'in ekranında masa üstü benim resim duruyormuş.
bu çocukceğiz de görüp "aaa.. abi kim o?" demiş.
sel'de "EŞİM!" diyip kapatmış konuyu 8)))
dediğine bakılırsa ondan sonra bu çocukceğiz sık sık "abi sen de al yengeyi, ben de benim hatunu alayım çıkalım bi akşam" falan dermiş.
e o da kız arkadaşıyla gelecek işte niye art niyet arıyorsun dediğimde:
-ne kız arkadaşı yaaa, takılıyo günlük, alıp gelecek birini, maksat seni görmek, diyerek reddetmişti beni.
ben de viktorya sikrıt kızıyım ya!
adam kepçe kulaklı cüce meraklısıysa onun sorunu değil mi bu!
neysss..
işte şimdi bu arkadaşın kardeşi nişanlanıyor.
davet etmişler, icabet etmek şart.
sel biraz huylu.
kendi masalarına oturtmuşlar bizi, diye bir hinlik arıyor 8)
gülüyorum.
akşam eğlenceli geçecek gibi hissediyorum 8)))
neyse, ne diyordum:
yok, bişey demiyordum galiba.
öyle yani.
özetle dün kızlarla çok eğlendim
bugün de eğlenirim umarım.
8)

makamlar

2008-12-24T17:23:00.009+02:00

fazla bilgi göz çıkarmaz diyerekten:

Rast makamı: İnsana sefa(neşe, huzur) verir. (hani birine "rast"layınca mutlu olursun, neşelenirsin gibi mi?)

Rehavi makamı: İnsana beka (sonsuzluk fikri) verir. (daha ziyade rahavet verecekmiş gibi ama..eh sonsuzluğu düşününce de bi rehavet basıyor tabi.)

Küçek makamı: İnsana hassasiyet ( duyarlılık ) verir. (kimilerinin fırfırlı etek giyip oynasayı geliyor galiba. duyarlılık falan.. hassasiyet... etek sembolü anlam kazandı bak şimdi. )

Büzürk makamı: İnsana havf ( çekinme, sakınma duygusu) verir. (eh normal. isme bak! insan bi çekinir haliyle.)

İsfahan makamı: İnsana hareket kabiliyeti ve güven hissi verir. (bi iran şehri aynı zamanda. bu vesileyle hatırlamış olalım zamanında başkent olduğunu ve tarihinin yontma taş devrine kadar uzandığını)

Neva makamı: İnsana lezzet ve ferahlık verir. (ayrıca bi sorgulama, bi agresiflik, bi dayılanma... "nevaa lan!" şeklinde kafa tutma. bilemiycem. çok lezzetli gelmedi. damak tadıma uygun değil 8)

Uşşak makamı: İnsana gülme ’dilhek’ verir. (eşşek değil, eşek o bikere. uşşak değil uşak olmalı. evet insana iyi gelir muhtemelen. komik bi uşşak ise daha da güldürür)

Zirgüle makamı: İnsana uyku ’nevm’ verir. (insana uyku veren bişeyin adı böyle mi olmalı yahu! kafana takılır, içinden söyler durursun, uyku muyku hak getire sonra. söyle bak: zirgüle-zirgüle.)

Saba makamı: İnsana şecaat (cesaret, kuvvet) verir. (madem öyle savaşlarda bunu çalsınlarmış dedim baktım neler var diye. ilahi çıkıyor. aşkın aldı benden beni, bana seni gerek seni.. sonuç:bana bi cesaret gelmedi vallahi)

Buselik makamı: İnsana kuvvet verir. (saba ile buselikten birer ölçü dinledin mi, kimse duramaz önünde artık. [mfö'ye de selam olsun.])

Hicaz makamı: İnsana tevazu (alçak gönüllülük ) verir.(kulağında bu makamdan müziklerle yaşaması gereken insanlar tanıyorum. hicap makamı da olsaymiş keşke)

Hüseyni makamı: İnsana sulh ( sükunet, rahatlık) verir. (adı bile etkili. bende bi sükunet oluştu bak. aha da sustum)

beyaz

2008-12-24T15:26:00.002+02:00

bembeyaz oldu ankara.
son günlerin sıkıcı gri havasından sonra iyi oldu bu.
içimiz de ferahlasın =)
bir de bilgilendirme:
otobüs firmalarımızın mutaassıplık konusunda gitgide kendini geliştirdiğini gördükçe gözlerim yaşarıyor.
cuma akşam ben gitsem mi gitmesem mi diye düşünürken kardeş kendine yer ayırtmıştı bir firmadan.
sonra arayıp "ben de geliyorum, iki bilet al" dedim.
firmayı arayıp yan koltuğunu da benim için almak üzere bir bilet daha ayırtmak istemiş.
isim sormuşlar, adımı ve eski soyadımı söylemiş. zaten her ikisini de kullanıyorum.
amaaaa...
olmaz! demiş yetkili.
bay yanına bayan vermeyiz.
nasıl ya! demiş bizimki.
aynı soyadı, baksanıza.
olmaz demiş namus bekçisi özel ödüllü firma yetkilisi
bay yanına bayan olmaaazzz! veremeyiz!
başka zaman olsa uğraşacak olan kardeş, o psikolojide olmadığından uzatmamış.
tamam demiş, yan koltuğu da kendime alıyom, yaz adımı.
8)))
hey allahım yaaa.

acı

2008-12-23T11:08:00.004+02:00

sicim gibi iniyor yağmur.
çimenlerin üzerinde annemle yanyana ayakta duruyoruz.
ıslanıyor olmamız gerek ama pek fark etmiyoruz.
'babanı göremedim' diyor.
bir kaç metre ileride kümelenmiş küçük kalabalığın arasında önde duran babamı, hemen yanında eli onun sırtında duran kardeşimi görüyorum.
yağmur ciddi biçimde hızlanıyor, ıslanıyoruz.
'oradalar' diyorum anneme.
babam ve kardeşim kalabalığın ortasındaki kazılı kısmın yanındalar. babamın üzerinin çamur olduğunu fark ediyorum. kardeşim eliyle babamın üzerini siler gibi. aslında amacının çamuru temizlemek değil, babama dokunuyor olmak olduğunu biliyorum.
üzerindeki yeleğin yağmurdan koruduğu sırtının aksine, kolları ıslanıyor. başka zaman olsa dert ederdik diye düşünüyorum.
şimdi ise dert ettiğimiz sadece ıslanan yüzünün sebebi olan 'yağmur'.
geride duruyoruz annemle.
yağmur sessiz ama şiddetli yağarken Side'de, etrafa bakıp, bu sahneye ne kadar uygun diye düşünüyorum.
sonra gözlerim yine kalabalığın arasında babamı arıyor. görüyorum.
herkesten alçakta, ayakta duruyor.
omuzları sarsılıyor.
yüzünü göremiyorum ama biliyorum ki gözyaşları onu bu yağmurdan çok daha fazla ıslatıyor.
hem yağmurdan hem ağlamaktan ıslanıyor yüzüm.
aklımdan iki şey geçiyor.
iki şey için şükrediyorum.
biri, hayatta ve yanımda olduğu için.
diğeri, kardeşim yanında olduğu için.
babam herkesten alçakta ayakta duruyor mezarın içinde.
kardeşim ve birkaç kişi elini kolunu tutup çıkartıyorlar oradan.
kardeşimin yüzünü görüyorum, ağlıyor.
ıslak yüzünde kocaman gözleri kıpkırmızı.
onun canını da, benim olduğu gibi, babamın acısını hissetmek yakıyor.
***
51 yıl dedi annem.
dün hesapladı da, 51-52 yıldır beraberlermiş. kardeşten öteydiler tabi ki.
öyleydi.
ihsan amca babamın 50 küsur yıllık arkadaşıydı, ben kendimi bildim bileli var olan.
farklı sebeplerle farklı ortamlarda tanıştığı onlarca arkadaş içinde, ihsan amca 'tek adam'ıydı.
can dostu!
birbirlerinin her şeyini bilen, her şeyini paylaşan, hatta babamın dediği gibi bir üçüncü kişinin asla duymayacağı şeyleri, en yürekten geçenleri paylaşan iki kişiydi onlar. ne babam için bir başkası vardı, ne ihsan amca için bir başkası. 66 yıllık hayatlarının 50 küsur yılında vardılar birbirleri için.
hastaydı.
son zamanlarda ağırlaşan biçimde hastaydı ihsan amca.
antalyadaki evlerini kapatıp istanbula gitmişlerdi o yüzden.
babamla her gün düzenli olarak yaptıkları yürüyüşler, düzenli telefon konuşmalarına dönmüş, biraz toparlanayım da, bi otel ayarlayıp bir hafta tatil yapalım yine hayaline bırakmıştı yerini.
olmadı.
durumunun iyi olmadığını söyleyince kardeşi, babam atlayıp gitti istanbula.
"bilmemkimler arabayla geliyorlarmış da birkaç gün için, madem öyle ben de gelip göreyim hazır araba geliyorken dedim" diye yalan söyledi ihsan amca'ya. "bi son kez görmek için" diye düşünse de söyleyemezdi ya.
"nefes darlığı var, zor konuşuyor, yorulma şimdi, konuşuruz sonra diyordum ama yine de anlatıyordu" dedi. kimseye diyemeyeceklerini yine kardeşinden yakın bildiği babamla paylaşmıştı zor konuşurken bile.
zordu.
onun için de, onu son görüyor, son kez konuşuyor olabileceğinin farkında olan babam için de.
***
cuma akşamı iş çıkışı aldık haberi.
aslında beklediğimiz haberi.
ihsan amca yoktu artık.
kardeşle konuştuk.
"gidiyorum ben antalyaya" dedi.
"ihsan amca'yı side'ye defnedeceklermiş yarın, babamın yanında olmak lazım. başka ne zaman yanında olucaz ki, böyle başka günü olmayacak, tek adamı vardı, o gitti."
haklıydı.
elbette ihsan amca için çok üzgündüm ama babamın hissettiklerini düşününce içim yanıyordu.
orada olmamız biraz oyalayacaksa bile, biran kafasını dağıtacaksa bile yeterdi.
haklıydı.
cuma gece otobüse atlayıp gittik antalyaya beraber.
iyiki de gittik.
side'nin o film sahnelerini andıran, küçük, yeşil, sakin mezarlığında, gökten deli gibi yağmur inerken, ihsan amcayı koydukları mezarda babam ayakta durur ve içi yanarak ağlarken, onun kolunu tutan kardeşim olduğu için huzur duydum.
tanımadığımız insanların babama "siz misiniz? adınızı o kadar çok duyduk ki, sizi o kadar çok severdi ki...." dediklerini duydum.
öz kardeşinin "siz kardeşten yakındınız, bizden yakındınız siz" dediğini duydum.
baş sağlığı dilemek için babamı aradıklarını, ona seslendiklerini duydum.
ihsan amcanın öz kardeşi ve oğlunun yanında, cenaze sahibinin babam olduğunu gördüm.
anlatılması zor bir dostluğun bir ömür sonra bitişini gördüm.
**
babam çocukluğunu kaybetti bu hafta sonu.
çocukluk arkadaşını
tek adamını
erkek kardeşini
can dostunu kaybetti.
"onun arkasından okumak bana nasipmiş" dedi.
ben içimden "çok şükür" dedim.
o kapanan bir dönemine ağladı, yeri dolmaz kaybına,
biz biraz da onun acısına...
**
bu hafta sonu bir cenazedeydim özetle.
yanındaydım babamın, birşeyler koparken kalbinde.

şarkılar ve kokular

2008-12-19T11:26:00.002+02:00

zamanda yolculuk kapsülleri beynimin.
özel bir şarkı.
birine, bir döneme, bir duyguya ait.
duydum mu, hooop binip gidiyorum o ana.
içim böyle yoluk yoluk.
görme, duyma gibi duyularım bu zamanda.
ama kokular, hisler o andaki gibi.
bölünüyorum.
mary hopkin - those were the days
o kapsüllerden biri.
yine denk geldim.
zira denk gelince dinliyorum, özellikle açıp dinlemişliğim pek azdır, çok hızlı döndürüyor beni bir zamana...
işte denk geldim.
o kadar da severim ki.
o kadar....
neyse,
yapmakta olduğum işi bıraktım.
yapacağım ilk iş blog sayfasını açmak ve bu satırlara yazmaktı bana hissettirdiklerini.
evet evet..
kor bir aşktan bahsediyorum.
ama,
kapsül zamanımıza ışınlandı bir anda.
ne hissettiğimi, bildiğim kelimelerle, zaten anlatamazdım ya,
o girişime de gerek kalmadı.
dedim bari boş kalmasın sayfa.
neye niyetlenip, neden vazgeçtiğimi yazayım.
şarkılar ve kokular.
geçmişe gidivermek fiziken de bu kadar kolay olsaydı keşke.
öyle işte....

erotizm

2008-12-16T12:10:00.003+02:00

19. yüzyılın en erotik resmi olduğuna karar verilmiş yukarıdaki resmin.

fransız ressam İngres tarafından yapılan Türk Hamamı adlı bu tablo, yüzyılın en açık erotik resmiymiş ve ressam bu resmi 82 yaşındayken yapmış.

ben de, yemedim içmedim -valla bak canım okuyucu, öğle tatilindeyiz, gidip yemek yiyor ve aaamaaann ne yazıcam diyor olabilirdim-resmin düşündürdüklerini paylaşayım dedim şuracıkta.

şimdi:

*öncelikle bunun türk hamamından ziyade, ressamın hayalinde oluşturduğu bir osmanlı haremi görüntüsüne uyduğu fikri var bende, ki o da hatalı bir görüntü zaten.

ressam dede -eh artık çoktan öte tarafta istirahattedir kendisi- zaten bu resmi yaparken 82 yaşındaymış. artık gençlikte ne yaşadı, neler yaşadı ya da yaşamayı hayal etti bilinmez ama, belli ki aklının bir köşesinde "harem" hayali yer etmiş.

*neden hamam değil de harem diyorum, çünkü hamamı hamam yapan sudur. bakıyoruz resme dikkatlice, ne hatun kişilerde ıslaklık, ne mekanda buhar var. kenarlarda kurna yok. tas, sabun, lif, kese hak getire eğer gözümden bişey kaçmadıysa. ha, geri planda ortada göbek taşı gibi bişey var ama, bence delil yetersiz.

*neyse, hamam veya harem o beni ilgilendirmez. (esasında harem de öyle olmaz ki. bunak ressam cümle hatun kişilerin haremde anadan üryan dolaştığını hayal ediyordu belki ama, harem denilen yer gayetle mazbut bir yaşam alanıydı diyesim var ama uzatmak gelmedi içimden) resme odaklanayım dedim.

*hatunlar peynir kıvamında maaşallah. arap bacıları çıkartırsak, diğerleri süt gibi. gün ışığı görmemiş tombul vicutlar ağda marifetiyle pürüzsüzleştirilip parlatılmış gibi. ikon mudur, ikona mıdır, ikoncan mıdır ne karın ağrısıysa, hani eda mı, sürayya mı bi kadın var ya, bodrum plajlarında kendini güneşe veren, bi deri bi kemik sıska vücuduyla kararacam diye bekleyen; hah işte ondaki seksapel anlayışıyla bunlardaki seksapel anlayışı gece ile gündüz gibi.

*ön taraftaki, kolunu kaldırmış baygın bakan hatunun hemen arkasındaki iki hatun kişiden başlıklı olanı diğerinin göğsünü avuçlamış. resim genelinde tacize uğrar durumda olan tek hatun kişi o. bu durumda 82'lik ressamın kendini resimde hayal edip, yapmak istediği şeyi de yine resim yoluyla ifade etmiş olabileceği fikrinden hareketle, en beğendiği kızın o olduğu çıkarımında bulunmak beni manyak statüsüne sokar mı acaba?

*kahveler içilmiş. orası hamamsa, o sıcakta kahve yerine soğuk şerbet içmek, kahveyi ise yıkanma faslı bittikten sonra, soğukluk denen bölümde, dinlenirken içiyor olmak daha mantıklı olmaz mıydı?

*tacize uğrayan ve hiç de şikayetçi görünmeyen hatunun arkasında saçları parfümlenen bir mahsun güzel kızceğiz var. acaba özel bir akşama mı hazırlanıyor?

*göbek taşı olduğunu var saydığımız kısımda oturan diğer mahsun güzele gelince; ortamda su yoksa, soğuk su da yoktur demektir. (zekamla gurur duydum bi an) ve o göbek taşı soğuk suyla ıslatılmazsa oturan mahsun güzeli kaideden pişirir maazallah, burdan bana ter bastı.

*onun arkasında ise balerin olma hayali kuran bir çıplağımız resmedilmiş, ellerinde ne var anlayamadım. anlayan bi söylesin bi zahmet, merak ettim.

ve,

kusuruma bakmazsanız sayın ve sevgili kari'lerim, analizlerimi burada kesmek zorunda kalıyorum. şöyleki:

malum öğlen tatilindeyiz. ve benim ekranımda koccaman bir şekilde bu resim açılıp duruyor. cıbıl cıbıl hatunlara dikkatli dikkatli bakıyorum. odada hali hazırda bulunan 2 erkek arkadaş sapık olmadığımı biliyor olsalar da, (ki onlar da bu blogculuk olayından bi haber olduklarından şüpheye düşebilirler, insan hali) dışardan gelip geçen şirket ahalisi habire ekranımda popo-göbek-meme görmekten işkillenebilir. resmin bütününe baksan bi türlü, küçültüp tek bir kısma odaklansan başka türlü. zaten kriz mriz, bahane arıyor şirketler. sapıktı-kovaladık diye bir gerekçeyle işten atılmamı siz de istemezsiniz biliyorum.

o sebeple bu pek mühim analiz yazıma son verirken.....

aaa. bi dakka yav,

şu özel geceye hazırlanan, saçları parfümlenen kız, bildik birine benzemiyor mu? bi dikkat edin yüz ifadesine?

önemli hatırlatma: isterseniz evde dikkat edin. zira resme odaklanıp uzuuuun uzuuun bakarken yakalanırsanız, işsiz kalma ihtimali olan tek sanatsever ben olmayacağım.

üperim,

kalin saglikle...

yok esas yazı bu değil ama aklıma geldi de ondan bi not edeyim dedim

2008-12-15T13:09:00.002+02:00

"ilişki" kelimesinin ilişmekten geldiğini aniden fark ettim de 8)
bana ilişme diyorsun mesela birine, haliyle bi ilişkin olmuyor.
ama ilişki kurduğun insanların hepsi sana ilişmiş oluyor.
bu durumda "iletişim" kelimesini "ilişim" olarak kullanmak mantıklı olur mu?
hayır bana neyse?

özet

2008-12-12T13:42:00.002+02:00

antalya rengarenkti.

ne güzeldi.

yaz mevsimi bitmiyor mu orada?

çiçekler hiç solmuyor mu?

sıcak, ışıl ışıl, rengarenk...

gittik.

geldiiik....

aman da haber vermeden gidemezmiş....

2008-12-06T15:19:00.002+02:00

diye sevin beni 8)
sel az sonra gelecek.
kardeşle tatlı nişanlısı da hazır.
ben de.
geliyoruz biz dedik bizimkilere.
antalya yolları yine arşınlanacak.
zaten iş güç sıkıntı yoğunluk falan...
insanın canı kıytırık mola yerlerinde çay içmeyi bile özlüyor.
neyse yani.
mevzu bu.
yazacak başka bi konum da yok.
o sebeple "aman da haber vermeden de gidemezmiş" diye sevin beni.
zaten sebepsiz bi başım ağrıyor.
sel ve bizimkiler gelene kadar geçirecek bişey bulayım.
çok bi öpiym hepiniz.
hem huzurlu hem neşeli geçsin bayramı herkesin.
8)

kabak tatlısı sorunsalı

2008-12-04T12:11:00.002+02:00

Yapması en kolay tatlılardan biri olan (yani. öyle görünüyor.) kabak tatlısı, bir de pek sevdiğim bir tatlı olması sebebiyle ayrı bir öneme sahiptir gözümde.
Düşünün, hem çok severim, hem yapması kolay.
(Kendime ara not: kabak tatlısı kabağı da meyve değildir de sebzedir değil mi? o halde sebzeden yapılan diğer tatlılar nelerdir bi araştır. Bakarsın onları da seviyorumdur)
madem öyle bir kabak tatlısı yapayım dedim.
Kabağı aldık. Pazarcı 750 gr dedi. Dilimlenmiş pişirilmeye hazır hale getirilmiş şahane kabak.
eve geldik.
Önce sel ile anlaşmazlığa düştük.
Ben annemin yaptığı kabak tatlısını seviyorum, o babamın.
Fark ne?
Tadı!
Annemin kabak tatlısı tatlı. Hafif karamelize olmuş dibiyle, yemeğe doyulmaz. Ne ağda, ne haşlama.
Babam daha az tatlı sevdiği için, onun müdahale ettiği kabak tatlısı ise, hafif tatlı, yumuşak bir kıvamda.
Ben tatlıyı annemin sevdiği gibi seviyorum.
Sel babamın sevdiği gibi.

Şimdi,
Kabak tatlısı yapıcaz ya, bir arayıp sorayım dedim, ne ka şeker koyaciz buna. zaten yapılacak tek şey o. Başka bir iş gerektirmiyor şahane tatlı. şeker koy, pişir.
Dedim bi annemi arıyım.
Sel dedi babanı ara.
Annemi,
Babanı...
Derken sel babamı aradı.
Dedi büle büle. Büleyken büle.
Babamla konuştuk, sonra o anneme yönlendirdi, annemle konuştuk. (zira babamda aslında ne kadar şeker konulduğu bilgisi yok, annemin koyduğu şekerin yarısının konulması gerektiği bilgisi var)
Neyse,
Biraz annemden biraz babamdan.. (Fakat anneminkine epeyce yakın bir ölçüde) döktüm şekeri üstüne.
Bekledi biraz sulandı.
Sonra ocağa.
Pişti.
Hem ne pişmek.
Süper.
Tam ağzıma layık.
Üstelik sel de beğendi. (yalan söylemediyse...)
Bayıla bayıla yedik ayıptır söylemesi.
Elimize sağlık.
Sonra,
Geçenlerde yine bir kabak tatlısı yapasım geldi benim.
E daha önce de layıkıyla yapıp becermişim madem. Alıp bir kabak yapalım dedim.
Aldık.
Aynı ölçü de, aynı biçimde pişirdim ben onu.
Sonuç:
Kabak esanslı ağda!
Rezil.
Tadının nasıl olduğunu anlamak için önce bir zahmet tenceredeki taşlaşmış ağda içinden çıkartabilmek gerekti.
Bir kısmı çıktı, tadına bakıldı. E fena da değilmiş yav dendi. %70lik bir kısmı ise tencerenin dibinde koruma kalkanı oluşturmuş biçimde duran ağdanın içinden çıkartılamadı.
ne kadar zorladıysam da, ne ağda bıraktı kabak dilimlerini, ne tencere.
zaten şöyle ifade edeyim:
tencere dibindeki şeffaf kısıma çatalın arkasıyla vurunca tak tak diye ses çıkıyordu. kimi kabak dilimleri bu 'şey'in içindeydi.
hayret içindeyim.
aynı ölçüde kabak almıştık.
aynı bardakla ve aynı sayıda şeker dökmüştüm. döktüğüm şeker de aynı kavanozun içindeki aynı şekerdi.
nası yaaa.....
kabak tatlısı hakkında bütün bildiklerim (ki sadece bir sefer yapıp, becermiş olmanın getirdiği tecrübecikti) yerle yeksan oldu.
tencereden kurtarabildiğimiz üç beş parça pinçik kısmı ağzımıza attık.
kalanı ise su zoruyla çözülmek üzere lavabo içine bırakıldı.
8(
şimdi:
canım kabak tatlısı istiyor.
ilk ölçüye göre yaparsam tam istediğim şahane lezzete ulaşıcam.
ama yine ilk ölçüye göre yaparsam (allahım çok mantıksız ama öyle, ne yapayım) tencere içinde mumyalanmış durumda olan birşey elde edicem.
ne yapmak gerek bilmiyorum.
korkuyorum!
acaba dedim, kabak cinsi mi bu manasız sonuca neden oldu.
bi sorayım dedim o yüzden.
kabağın iyisi kötüsü olur elbet biliyorum.
olur da,
yahu bu kadar farklı sonuçlara sebep olabilir mi kabak cinsi dediğimiz şey.
eğer öyleyse,
ben o manyak cins kabak yerine doğru cins kabak aldığımı nasıl anlıycam?
hı?

hanım, karizmamı geri ver! (gerçek 5)

2008-12-03T10:48:00.002+02:00

(gizli kamera görüntüleri evde olup biteni gözler önüne sermektedir. Hanım’da bariz bir karakter değişikliği vardır.)

-alper! Nereye?
-nası nereye? E çıkıyorum.
-olmaz!
-ne olmaz?
-olmaz, çıkamazsın! Çıktırtmam!
-bak şimdi endişelendim, hakikaten çıkmasam mı? iyi misin sen?
-gayet iyiyim, hatta hiç bu kadar iyi olmamıştım.
-yahu niye çıkamıyorum o zaman, anlamadım ki.
-kıskanıyorum, izin vermiyorum, trip yapıyorum, hatta ısrar edersen ben de gelirim.
-nası yaaa! Hakketten iyi misin sen?
-dur üstüme bişeyler giyeyim, ben de geliyorum. Yalnız biraz bekleticem, zira elbisemin kolunu hemen denk getiremiyorum. Tekini denk getiriyorum da, diğeri biraz zaman alıyor. böyle bir yerden sokar gibi yapıp, hoop öbür tarafa dolandırıp, hemen yanından geçirip... neyse işte....sonunda oluyor, bekle.
-cık cık cık.. kabus mu len bu. Bu ne yaa! Hanım sen iyi misin gerçekten? Ne oldu yahu!!!
-yok bişey olduğu alper. Gözüm açıldı birazcık diyebiliriz. Değiştim. Artık eskisi kadar hoşgörülü, serbest, kıskançlıktan uzak, serbest takılan ve takılmana müsaade eden bir kadın değilim ben. Ben de herkes gibi olmaya karar verdim. 10 yıllık evli çiftlerin standardı neyse, ben de öyle oluyorum artık. Sen de öyle olacaksın! Yoksa çığrından çıkacak bu iş, anladım ben onu!
-(yok yok cin girmiş buna. Hey allahım yalebbim, len ne oldu kadına) hanımcım, manımcım, kafayı mı yedin?
-alper uzatma! Ya beraber çıkıcaz, nereye gideceksen gidicez, ya da beraber evde kalıp tv seyredicez. Karar ver ona göre giyinicem üstümü. Ya girdili çıktılı dolambaçlı elbise, ya kedili tişort. Seç birini.
- eee.. o zaman.. kedili tişörtü alıyım ben. oturalım bari, bi ağırlık bastı üstüme zaten. Hevesim de kalmadı.
-yok bilakis.. Hevesin kursağında kaldı!!!
-(sus alper, cevap verme. Belli bişey olmuş buna. Ayın kaçı bugün yahu. Muayyen gün felan mıydı)
-ne mırıldanıyorsun?
-aaa!!! Ne oluyor yaaa..
-yaa.. alıştın tabi sen değil mi şimdiye kadar. Bi serbestlik, bi bağımsızlık. Karışan görüşen yok. Evli miyiz, ev arkadaşı mıyız belli değil. İstediğin saatte git, istediğin saatte gel. Kimlesin, nerdesin hesap verme. Tatile bile ayrı ayrı gittik de ses çıkartmadım ama...
-ama?
-devran değişti alper bey? Artık iş çıkışı evdesin, hafta sonları da ev işi falan.
-üüüfff... senin ev işlerine mi canın sıkıldı bugün? Çok dağınık da her yer, bi sürü şey çıkmış ortalığa?
-misafirlerim vardı.
-aaa.. kim? Tanıyor muyum?
-yok, tanımazsın.
-hmm.iyi. eh çıkamadık madem, gidip üstümü değiştireyim.
(yatak odası)
-höyy!! Bu resim ne be! Nerden gelmiş bu buraya? Du bakiym..aa...Who’mu? who......
Len? Ben bi tane who biliyorum ama.... Blog husu olmasın bu. Ama.. ama bu resim tarzı.. enteresan.. hmm.bi kokular alıyorum amaa...yok caaaanımm..
-Alpeeeerrrrrr!!!!! Nerde kaldın, ne yapıyorsun, nerdesin?
-üüüffffffffff.................
-hıh, burda mısın? Hadi gel dizi başlıyor?
- ne dizisi ?
-bilmiyorum, hiç izlemedim.
-eeehhh.. yeter ama yaa.. manyak mısın kadın, kontrol manyağı olmalar, hiç izlemediğin diziye kafayı takmalar. Bi birlik beraberlik takıntısı.
-yaaaa. Öyle mi alper bey?
-öyle.
-YOK ÖYLE!!!
-iyykk.. ee tamam karıcım, tamam tatlım, güzel gözlüm, nasıl istersen. E dur ben iki kadeh bişey getireyim içer sakinleşiriz.
-çay koy!
-fiski koysam.
-Alper ÇAY!

(tv karşısı)

-kim bu?
-ne bileyim ben, ilk defa izliyorum işte.
-aferim ama bak ne güzel yemekler yaptı. Sen hiç uğrama mutfağa!! Değiştir kanalı. Hah! Dur, bu kim?
-mutaassıp bacı.
-kiim?
-len ne biliyim ben, bi kadın işte sargılı bürgülü. Samanyolu bura. Ne izleyeceksin ki burda?
-değiştir. Geç geç geç.... dur!
-bu adamı da tanımıyorum, sen sormadan söyliyim dedim.
-yok ben bunu tanıyorum. Neyse sıkıldım, geç.
-üüffff.. inanır mısın ben de sıkıldım. he, bu arada, ne o yatak odasındaki tablo. Tablomu mu yaptırdın sen benim?
-beğendin mi?
-ehh.. nerden çıktı o. Who diye bi ressam mı tanıyorduk.
-sana sormalı? Bi düşün bakalım.
-kim canım o
-hmm. Tanıyorsun yani. İtiraf ettin yani.
-öf ülen! Yok tanımıyorum dedim ya. Hem ben nerden tanıycam, resmi alan gelen sensin.
-hıh! Tanımıyorsun demek. Peki. Yalnız benden sana bir hanım tavsiyesi, bundan sonra pepsi içtiğin yerlere dikkat et Alper. Söylemedi deme.
-pepsi mi! (hmm.. bişeyler biliyor bu. Bişeyler ima ediyor ama..) demem canım, demem!!! Hay dilim tutulsaydı da hiçbişey demeseydim zaten. Yatıyorum ben.
-iyi yat! Ha, alper, unutmadan söyliyim. Yarın işe gitmiyorsun.
-Neeee! Nasıl gitmiyorum ne demek gitmiyorum.
-gitmiyorsun. Zaten iki haftadır hastasın, ne işe ara verdin, ne eğlenceye..hem apartman kalorifer tesisatı bozuk, peteklerde hava var, vana problemli. Evde kal da tamirci mamirci çağır, evle ilgilen hem. Ütü de var!
-yok artık.
-gayetle var artık! Bundan sonra böyle.
-hanımım, manımım, hayatım, ömrüm... ne oldu len sana. Bak korkuyom artık. Kimsin len sen? Kim girdi hanımın içine...
-içimdeki esas kadın dışarı çıktı Alper. Misafirlerim vardı demiştim ya. Ondan sonra oldu. Sebebini anlayamadığım bir kısım değişiklikler hissediyorum kendimde.
-kimdi bu misafirler, bi anlat bakayım.
-tanımazsın ki. Bir grup kadın işte. Hepsi de çok hoş kadınlar. Hiç öylelerini tanımamışsındır sen.
-neden gelmişler?
-ay sana neee!!! SANA NE! Gelmişler işte. Şaşkın bir adamın peşindeki bir kadını arıyorlarmış, yolları buraya düşmüş.
-bak seeeen! Ya resim?
-onu da sana sormalı! Ne biçimlerde kimlere modellik yaptığından haberin vardır herhalde.
-töbe töbe....len kadın imana geldim he! Ne modelliği, ne yapması. İşim olmaz.
-yeter bırak! Ben öğrendim öğreneceğimi. Devran değişti alper. Şimdiye kadarki serbest yaşantın, özel hayatın değişti. Eski hanımı arama artık. Bundan sonra devir benim devrim. Sen şimdi git yat, yarın tamirat, ütü falan derken epey yorulacaksın.
-sen?
-ben iş çıkışı yeni arkadaşlarımla buluşurum belki. Yarın bi arkadaş uğrayacaktı bi takvim bırakmak için. sen ondan adres alır bildirirsin bana.
-takvim mi? ne takvimi.
- güççlü kadınlar derneği buğulu şarap kermesi hatıra takvimi
-(a ha!!! Güçlü kadın. Şarap. Takvim. Who. Tablo. Pepsi... bütün bunlar.... ulen? Yoksa? Tabi yaaa... evdeki dağınıklık, hatundaki değişiklik..a ha!!! Bunlar onlar!!)
-ne mırıldanıyorsun kendi kendine?
-ömrüm, ruhum, canım, hanım, manım... yok bişey. yatmaya gidiyorum ben. Yarında evdeyim tam istediğin gibi. Senin arkadaş da gelsin bakalım. Alırım ben onun ifades... ee şey.. adresini.. sen hiiiiçççç merak etme!

(tv karşısı, kadınlar topluluğu. Sessizlik..)

-iyk!
-öh!
-pfff..
-..
-eee?
-anladı
-yakaladı he.
-e ne yapaciz?
-yarın gidip kameraları toplamamız gerekiyordu?
-alper evde!
-eeee?
-kızlaaar! Bi fikrim var!
-ne?
-birinci projemiz, öyle ya da böyle, başarıyla sonuçlandı denebilir. Hanımla tanıştık, alper’in ev halini izledik. Doğru mu?
-doğruu.
-Evet belki tereyağından kıl çeker gibi bir başarıyla kameraları toplayıp olayı sonuçlandıramadık ama....
-ama?
-aması 2. sezon hikayesi hanımlar. Bu görev başarıyla sonuçlandı. Hanımı bulduk, tanıştık. Bırakalım kameralar fark edilene kadar kalsın orada. Sonrasını yine hep beraber planlarız.

Bu beraberlik ruhu olduktan sonra bizde,
Korksun erkek milleti, kurtulmaz elimizden kimse!!
Kafiyeye uygun oldu, devam edeyim o halde,
Teşekkürler sunalım, insin perde!!!!

İmza:
hem yazar hem şair
Yetenekte sınır tanımayan saklanbaç
Peeeehhh!!!!!

hanım, karizmamı geri ver (5)

2008-12-03T09:52:00.002+02:00

-Gel otur bakiim şöyle
- Efendim ?
- Otur otur bir hele !
- Ben ... şeye,içeri bi maillerime bakıp gelseydim ?
- Bilgisayardan tabi !
- E yani !
- Bakmışken şeye de bak bari ! O kurtuluş günü müdür nedir ona da bir bak bakalım
- O ne be ?
- Üç temmuz mu , dört temmuz mu,bağımsızlık ilanı mı her neyse bir kadın var ya hani blogculardan !
- Sen nerden biliyorsun yahu ?
- Ha şimdi sen nerden biliyorsun olduk öyle mi ? Kapıma geldi bugün !
- Kapına mı ? Yani haliyle benim de kapıma. Yani bu kapıya ! Amanın !
- Amanın yaaa ! Hem yalnız da değildi ! Kermes Erkin sihirbaz grubu mu,buğulu şapırdaklar mı ne bi gruplarmış işte. Bana her şeyi anlattılar Alper efendi ! Yoksa Natif Alço mu demeliydim !
- Aaaaa ! Kod adı mı biliyor ! Her şeyi anlattılar mı ciddi ?
- Tabiiii. Daha doğrusu anlatmaya çalıştılar.
- Ne demek çalıştılar ?- O bi tane tane kesik kesik konuşmaya çalışan güzel bi kadın vardı !- Kesik kesik ?
- Doktormuş !
- Atalet ?
- Bu ne rezalet ?
- Yahu izah edeyim. Yaptım ama niye yaptım bi sor bakalım
- Alper bırak bu Şener Şen ayaklarını. Hem söyle bakiim,who kim ?
- Kim !
- Tamam işte bende onu dedim ! Kim ?
- Kiziroğlu Mustafaaaa bey
- Alpeeeeeeeer ! Kadın yağlıboya resmini yapmış ! Altında imzası var !
- Yağlıboya mı ? Zeytinyağlıboya mı ? Hafif olmuştur ha ! Canım çekti şimdi. Akşama yanına bir de salata yaparız !
- Adam çıldırtma beni ! Lafı karıştırıp durma. Sen bana “aman sen rahatsız olma diye içeride içiyorum puromu” demiyor muydun ?
- Demişmiyimdişimdir ?
- Diyorlar ki sen kendini öyle purolarla videoya çekip internetlerde felan ekmek aranıyormuşsun ?
- Puronun markası ?
- Efendim ?
- Hah. Demek ki yalan. Ahan da buyrun ! Bir puronun markası dahi söylenemiblögöböböh !
- Ama bak terlik ağzına purodan daha iyi oldu hayatım !
- Löbürr
- Aaaaa yuttu !
- Yok yutmak sorun değil gene bir şekilde gidiyor da,çıkarmak dert olacak sanırsam !
- Alper !
- Hayatımın gonca gülü. Söyle canım !
- Adam yağcılık yapıp durma. Bu dediklerimden sonra aynı evde kalamayız
- Eh. Piki . Seni çok özleyeceğim karıcığım . Giderken kapıyı da çek. Yolun açık olsun. Yıldızın parlasın
- Len manyak ! Ben niye gideyim. Haltları yiyen sensin !
- Olduuuu ! Hem halt yiyeyim,hem gideyim ! Bu kadar uğraşı....
- Alpeeeeeeeeeer !
- Adımı ne güzel söylüyobuluhğubundah !
- Bak öbür tekini de ne güzel yuttun terliğin. Kışın sıcak tutar hem
- Ama çıkmıyo ki karısı ?

tanıdık mı geldi? yok caaanımmm....
8)))
aaa!!! tesadüfe bak!
alperle aynı sonu yazmışız.
e bu kadarına da pes yani.
kalp kalbe karşı derler ama...
vallahi hayret 8P
şaştım da kaldım!!!

hanım, karizmamı geri ver! (4)

2008-12-02T09:44:00.003+02:00

(birkaç saat sonra Alper’in evinde. Tüm el işleri, hediyelikler eve dağılmış durumdadır. Kahveler, şaraplar eşliğinde süren sohbet sık sık coşkun kahkahalarla bölünmektedir)
-hahahahaaaaaa.....
-olacak iş değil canım, hi hi hi.....
-doğru söylüyorum hanımlar. Yani bu anlattıklarım gerçek. Ah siz bilmezsiniz tabi benim kocamı. Bi tanısanız Alper’i.
-yaaa..yaaa... kısmet işte. Bigün inşallah.
-tabi tabi. Siz şu aradığınız kadını bi bulun da, onun alperle ilgili olan planları artık benim kontrolümde. Görsün bakalım alper bey, hanım artık eski hanım mı!!!
-çok kanım kaynadı benim sana-sen desem olur değil mi, şu üstündeki kedili tişort mesela. çıtırıma benziyor. ay nasıl sevdim seni.
-İnanın benim de sizlere kanım kaynadı birden. Hayret. İlk kez görüşüyoruz ama, inanır mısınız sanki yıllardır beni de alper’i de tanıyormuşsunuz gibi hissettim.
-xx..farkı..altıncı his..
-bilemiyorum. Ben de böyle birden her şeyi anlatıverdim size ama. Şarabı mı fazla kaçırdım nedir, hahaha. Durun şu resme de tekrar bakayım. Yalnız bunu bana hediye etmeniz ne kadar iyi oldu biliyor musunuz. Alperin eve gece kaçta geldiğinin hiç önemi kalmadı artık. Alır bunu asarım yatak odama. Oohhh.. hem bu alperden daha mı yakışıklı ne. Hahayy
-aa. Ne güzel fikir, benim özgür ruhlu’nun da bir portresini yapayım. aman şey, yaptırayım ben en iyisi. O da çoğunlukla uzaklarda. Hem de daha genç halini mi yaptırsam?
-çıtır..olsun..geç kalmayanım..erkeğin..çıtırı..iyidir..
-doğru söyledin ataletim. Kızlar, erkeklerin çıtır versiyonları için tablo isteyen bana sipariş etsin. Ben yapar, aman yaptırırım sizin için.
-bana da anlayışlı bir sevdicek yaptır Fundacım. Eski sevdicek gibi olmayan, özenli biri olsun.
-yaptırmam mı dolfinim. Sen iste yeter.
-sizin de evi çok dağıttık. Böyle her köşede bi el işiydi, resimdi, fotoğraftı, şaraptı, kadehti, falan derken... kusura bakmayın artık.
-yoo..hiç kusur değil. Üstelik çok da beğendim. Hiçbirine itirazım yok. Hepsi kalabilir. Ee.. ben müsaadenizle bi tuvalete gidip geleyim. Pardon.
-tabi tabi.....

-pişt..kızlar. hazır tuvalete gitmişken. Şu malzemelerin yerini, durumunu bi kontrol edin bakayım. Kameralar uygun yerde mi, uygun açıda mı? tablodakine özellikle dikkat edin, fark edilmesin.
-üçüm temmuzum...geckalmayanım..sizin çantalarda..ne şahaneymiş..içinden bi alper çıkmadı..gizli kamera da..kurduk sayenizde..her yere..akşam..izleyelim bakalım..alperim natifim..bildiğimiz gibi miymiş.. hişt. Geliyor..

-ee. Nerde kalmıştık?
-biz artık müsaade isteyecektik.
-aaa..neden ama. Ne güzel oturuyorduk.
-yok yok. Kermes işleri de aksadı biraz, bu kocanızın da peşindeki kadını yakalayacağız diye. Biraz gidip iş yapalım. Sizi de tanıdık çok memnun olduk.
-ben memnun oldum aslında. Yani, alper’in bi haltlar karıştırdığını da öğrenmiş oldum sayenizde ama. neden bi böyle şen şakrak hallerdeyim onu da bilmiyorum.
-olur öyle bazen. Bi saçma durgunluk, bi saçma keyif. Bizim grup alışık öyle daldan dala zıplamalara. takılmayız biz, nedenini kurcalamayız fazla.
-ne güzel. İmrendim gerçekten.
-kızlar..uzatmadan..artık kaçalım.. ee..tanıştığımıza..memnun olduk..
-evet memnun olduk . hem alper bey hakkında verdiğiniz bilgiler de sanıyoruz ki bu kadını bulmamızda işimize yarayacak. Yani nihayetinde kadın kocanızla ilgileniyor. Herhalde bir şekilde yakalarız onu.
-bir de size bir hediyemiz olacak.
-aa.. ne hediyesi?
- güççlü kadınlar..derneği..buğulu şarap..kermesi..hatıra takvimi..yarın uğrayıp..bırakır..bir arkadaş..
-çok memnun olurum.
-hoşçakalın.
-Güle güle.

-oohhh.. bitti bu iş kızlar. Akşam gizli kamera görüntülerini izledikten sonra, yarın da takvim bırakma bahanesiyle gidip, kameraları toparlarsak, tereyağından kıl çeker gibi halletmiş olucaz.
-kızlar..gerçekten..şu an..durum..olup biteni..gururla izleyen..şaşkın atalet.
-hahahhahaaaa......
-hadi arkadaşlar, gidiyoruz. Akşam tv’de süper bi film var, kaçırmayalım: alpernatif sorguda! Hahayyyy...

hanım, karizmamı geri ver! (3)

2008-12-01T09:20:00.001+02:00

(Bir süre sonra.. Ankara’da bir apartman önü. Apartman çevresinde kalabalık bir kadın topluluğu.)
Oya: işte burası. Verdiği adres bu.
Dolfin: burası he? Hahahaa.. tam karşıdaki pepsi’ciden belli zaten. Adam dükkanın kepengini altından yaptırmış. Artık ne kadar kazandıysa?
Atalet: alperim..natifim..kork bu kızlardan..demiştim.
Geckalmadimki: arkadaşlarım son bi bakın resme, düzeltilecek bir yer var mı?
Who: imzası düzelecek galiba. Who yazıyor ya orda?
Saklambaç: kimcim yahu kaç kere söyliycez, sen yapmışsın işte bu resmi. Öyle anlatıcaz kadına. Kocanın aşığı var hesabı. Delil yani. Bi de biraz iftira atmak zorunda kalıcaz sana ama darılmaca yok.
Who: e peki sonunda alper benim olacak mı?
Dolfin: hey allahım yaaa!!!! Ulen taktı bu kafayı he!
Jido: o değil de, bıradırı da mı çağırsaydık kermese?
Ece: kermes diyince aklıma bi anı geldi, onu anlatayım bi ara kızlar.
Simurg: pencereye bi resim zumlayıp çektim ama bi de panaromik alayım diyorum.
Geckalmadimki: arkadaşlarım, hadi hazırsak başlayalım artık. Üçtemmuzum, geliyor musun benimle.
Üç temmuz: geldim fundacım. Ataletcim sen de gel. Buğu şarap falan diyince sen iyi konuşursun. Hem gugıl bilgileri de sende.
Atalet: haydi o zaman..vakit..tamam.

(Apartmanın bir katı, bir kapının önü)
-zıırrrr..zııırrrrr..tok tok tok....
-buyrun?
-merhaba hanımefendi. Kusura bakmayın rahatsız ettik. Şu yağlıboya tabloda gördüğünüz şahsı tanıyor musunuz acaba?
-aa!! E alper bu. A ah? Nası?
-eşiniz mi?
-eeeee.. yaaanii....
-Yani? Ha.. öyle yani.....
-bi sorun mu var?
-bikaç sorum var...şimdi hanımefendi lafa aniden girmek gibi olacak ama. Biz aslında bu resmi düşüren kadını arıyoruz.
-düşüren derken?
-apartmanın karşısındaki pepsi’ciden çıkarken gördük onu. Ama belli ki acelesi vardı, bizi fark etmediği gibi, taksiye binerken aceleden tabloyu da düşürdü. Hemen koşup tabloyu aldık, pepsi’ciye sorduk ama o, kadını pek tanımadığını söyledi.Her gün gelip, bu apartmanın karşısında oturup bu yağlıboya tabloyu çalışıyormuş. Benim olacaksın benim olacaksın diye söylendiğini duymuş pepsici sadece. Bugün ise tabloyu bitirip, koşa koşa bir kasa pepsi alıp, aceleyle taksiye atlayıp gitmiş.
-nereye?
-bilemiyoruz hanımefendi. Ama pepsici resmi görünce hemen tanıdı. En iyi müşterim bu diye resmi satın almaya çalıştı hatta. dükkana asacakmış. Ciddi de para teklif etti ama.... vermedik tabi. Neyse, sonra buraya yönlendirdi bizi.
-Allah allaaaah.. evet bu resimdeki adam benim kocam. Ama anlamadım ben, siz kadını niye kovalıyordunuz.
-bayan..biz..güççlü kadınlar..derneği..buğulu şarap..kermesi..organizasyon..kurulu..üyesiyiz.. bahsi geçen..kadın..derneğe..yakın zamanda üye olup..önce bir takım..gizemli..tavırlarla..bir kısım espriler..şakalarla..bizleri..kendine alıştırıp..sonra da..bir miktar...eee. neyse detaya gerek yok. Yani kadını.. bulmamız gerek. Şart..‘Kim’.. bu kadın..biz..ciddi bir derneğiz..iz sürdük..Hakkında.. bildiğimiz tek şey..yeşil gözlü..bir sevgilisi..olduğu..ve sonunda onu..kaçırma planı..yaptığı..
-pek birşey anlamadım ama. Bu resimdeki adam alper, benim kanuni yollardan kocam. Gerçi kendisi biraz daha kel burada resmedilenden ama. Neyse, 3-5 tel kılın hesabı olmaz artık. alper yani, gözler, dövme, iyi bi çalışma olmuş üstelik.
-hi hi.. sahi mi. beğendiniz mi?
-nasıl?
-hhşştt..geckalmayanım!!...ee..yani.. geckalmayalım..diyorum..biz kermes çalıştayına.. yetişmek..zorundayız. Aşağıda..dernek üyeleri..bekliyor..üçüm..temmuzum..devam et..
-hanımefendicim kısa keselim, aldığımız duyum bu kadının bu beyle yani kocanız ile ilgili planları olduğu ve ayıptır söylemesi onu bazı uygunsuz biçimlerde de resmettiği. Tabi bizim için önemli olan kadına ulaşmak, yoksa özel hayat bizi ilgilendirmez de..eh. koca sizin olunca sizi ilgilendirir tabi.
-tabi yaa, hem o resimler hakkında en doğru yorumu siz yapabilirsiniz. Yani benim de resim bilgim bir yere kadar.
-eh alper! Eh alper!!!! Bu kaçıncı!!!! Herkese mavi boncuk, her kaleye gol girişimi... biliyordum ben bunun her türlü sanal ve banal ortamda cirit attığını ama. Bu kadar da beklemiyordum. Her gece tıkır tıkır klavye başında. Ağzında bi puro. Kendi kendine konuşmalar, elde gitar şarkılar söylemeler...ben odaya girince hemen bozulmalar..son zamanlarda eski albümleri, resimleri falan da karıştırmaya başlayınca bi tuhaflık var demiştim ama. Sarhoşluğuna veriyordum. Demek sevgilisi varmış ha!
-erkek milleti..kromozomları bozuk.
-nasıl?
-xyler..diyorum..anlatırım sonra.
-üüfff. Bak canım sıkıldı. Sizler de kapıda kaldınız, içeri buyursaydınız.
-yok yok rahatsız etmeyelim sizi de böyle çat kapı. Hem aşağıda arkadaşlar bekliyor.
-rahatsızlık olur mu, lütfen buyurun. Onları da çağırın. Madem konu Alper’e dayanıyor, benim de söyleyeceklerim var. detaylı konuşmak isterim.
-eh iyi madem. Ben haber verip de geleyim.
-tabi, buyrun siz içeri.

( devam edecek..ay inşallah 8) )

hanım, karizmamı geri ver! (2)

2008-11-29T16:18:00.002+02:00

(3temmuz sözü almıştır, devam eder.)

-teşekkürler arkadaşlar.
Şimdii benim önerim açık ve net. ‘Hanım’a ziyaret.
Ellerimize hediyelerimizi alıp, bi kahve içmeye geldik diye çalalım kapısını. Oyacım sen adresi almıştın değil mi.
-evet evet. Bi kez görüşmüştük ya biz, ben o yakınlıkla adresi almıştım zaten.
-güzeeeel. O zaman hediye önerilerimizi ve beyaz yalanlarımızı hazırlayalım. E öyle çat kapı gidilmez. Bi de yalan uydurmak lazım.
Şimdi herkese soruyorum arkadaşlar. Nasıl yapalım?
Ececim senin önerin?
-ben el işi bir şeyler yapalım hediye götürelim dedim. Örnekleri de yanımda getirdim.
Jidocum:
-Aslında soğudum ben bu blog işinden ama, alper’in bıradırı tavlamak için yenge’nin yardımı fena olmaz dedim de geldim. Alıcam o bıradırı, başka yolu yok.
Dolfinim:
-zaten bi keyifsizim, canım bişey yapmak istemiyor, e kağan’ı da mıncıkla mıncıkla nereye kadar. Ben alper’in hanıma ingilizce mi öğretsem? Hem ek iş? O olmaz derseniz Murtaza’yı devreye sokarız?
Simurg:
-dava açalım! Kadına açalım, olmadı alper’e açalım! Kanuni yolları karıştırma diyorsanız fotoğraf sanatını devreye sokarım.
Oya:
-bu benim boyumla posumla da dalga geçmişti zaten, bence dava açalım evet.

Arkadaşlar, bir şeyi kaçırıyorsunuz!!! Biz kadınla iyi ilişkiler kurup aile hayatları haklarında bilgi toplayacağız yahu!
Fundacım sen söyle:
-o zaman ben alper’in bi yağlıboya tablosunu yapayım. Şu biloktaki resmini çalışırım. Sonra bu sizden mi düştü diye kadının kapısını çalarız?
Saklanbacım senin önerin ne?
-kedi seviyor mu ki kadın? Bak hiç bişey bilmiyoruz hakkında yahu! Sabırlı bi tip ondan eminim ama. Zira hala Alper’le evli, değil mi? bir de yeşil göz sevdiğine göre çerçey’i de kullanabiliriz tavlamak için kanaatindeyim.
Ataletim sen sustun? Ne diyeceksin?
-takvim.. satalım..kapıya gidip..güççlü kadınlar derneği..buğulu şarap gecesi..düzenliyoruz.. deriz..iletişim..sağlarız..
-aa.. doğru
-evet
-mümkün
-olası

O halde arkadaşlar konuyu uzatmayalım. Önerim şu. Ataletin dediği gibi bir güçlü kadınlar derneği adı altında, buğulu şarap kermesi düzenliyor olalım. Hem bu malzemeleri kullanırız, hem bahane olur, tanışma sağlarız.
-turuncum, iyi hoş da, nasıl yapıcaz? Kermes falan yok. Hadi bizim birlikteliğimizi kermes-dernek falan diye izah ettik, ama kadını neden bulduğumuzu açıklayacak bir bahane gerek. Ona yakınlaşmamız lazım üstelik bilgi almak için. Ben anlamadım. Nasıl ikna edicez ki anlatsın bişeyler.
-kim ikna eder.
-ben de onu diyorum kim ikna edecek?
-evet kim ikna edecek
-kim?
-kim işte
-arkadaşlar arkadaşlar......! sessizlik bi saniye. Who nerde?
-dolphin’e sorun. Az önce o kovalıyordu.
-dolfinim kim nerde?
-soru çift bilinmeyenli saklanbacım. Yani şöyle ki, hem kim, hem nerde aynı cümle içinde olunca olmuyor. Zaten yarısı ingilizce yarısı türkçe. Veriz hu diyebiliriz ya da kim nerde diyebiliriz ki çift bilinmeyenden dolayı cevap vermek... aa çift bilinmeyen diyince xx oluyor! Demek ki hu bir kadın!!!
-dolfinim..konuyu dağıtma..uzatma..kadını..ne yaptın..diyoruz..who..nerde..
-gönderdim.
-nereye?
-ne bileyim nereye, yolladım gitti. Alpere yazılıp duruyor, zaten yeni geldi, selamsız sabahsız girdi araya. Yolladım. Gitsin kuzusuna baksın o. Ne işi var burda he?
-e be dolfinim, oldu mu şimdi?
-kusura bakma saklanbacım, sana da sormadım ama seni bulamayınca fundaya sordum ben. O da ev sahibi sayılır deyü. O da yolla gitsin dedi.
-ama ama... dolfinim. Annemin hastalıkları konuşuyorduk mutfakta. Sen de bana gelip “yollasam mı hekimi” diyince ben de ona istinaden yolla demiştim. Bildiğin iyi bir hekim var diye?
-fundacım sordum sana ama. “yollasam mı he? Kim’i?” dedim, yolla dedin.
-aa.!...xx’ler..kızlar..dağıldık..üçüm..temmuzum..nasıl bir yöneticilik..bu..toparla..grubu..
-haha.. benden de yönetici bu kadar olur işte. Dağıldım. Biraz sokağa mı çıksak, bi yere mi gitsek?
-turuncum tamam. Ev sahibi olarak insiyatif alıyorum o halde müsadenizle.
Dolfinim git who’yu getir, onun alper’e olan zaafını kullanıcaz
kızlar.. hediyelik parçaları hazır edin, kermes havası yaratıcaz..
Fundacım alperin yağlı boyaya başla, o önemli. Ama altına funda diye imza atma.
Simurg, kaybolma.
Ataletim sana zahmet şu kadının geçmişini bi gugl’dan araştırsan sen de. Bakalım neler öğrenicez.
Hahay.. alper bey, alper bey.... kork bizden. Yeni başlıyoruz!!!!

(devam edecek)

8)

hanım,karizmamı geri ver!

2008-11-28T17:18:00.004+02:00

BÖLÜM 1:

-Öhöm öhöm. Arkadaşlar hoşgeldiniz! 8)
-şak şak şak.... hoş bulduk saklanbacımız!
-ay valla ne desem boş. Ortaya bu fikri atarken böyle hemencecik gerçekleşeceğini de pek sanmıyordum. Ne yalan söyliyim siz toplaşıp geliyoruz diyince.... elim ayağım dolaştı.
-sakin.. saklanbacım sakin.. Yabancı yok.. aramızda..
-e hi. Biliyorum ataletim. Yok zaten yabancılıktan değil. Hani hiç görüşemedik ya yüz yüze. İlk görüşmeden önce azıcık forma gireyim, şekil yapayım kendime dedim. Ne zamandır niyetim de var zaten. Fırsat bu fırsat ‘2 günde hızlandırılmış süper yoga’ kursuna gittim. Ondan oldu. Bi acayip hareketler, bi bişeyler... elim ayağım, kolum bacağım birbirine dolaştı. Sırt ağrım coştu, belim koptu. Bişey de hazırlayamadım size. fundam yaptı her şeyi.
-vişne kavurma.. görünce.. anladım ben.. zaten..
-ivit. Fundamın özel tarifi. Ama makarnayı ve şu diyet künefeyi de şiddetle tavsiye ederim ha!
-şu çerkes tavuğunu da benim için mi yaptın fundam!
-hiişşttt cidooo.. olmuyo ama.
-ne oldu saklanbacım?
-funda de, geckalmayan de, çıtırın annesi de, ressamanım de, ama fundam olmaz, lütfen! Kıskanırım. Benim fundam o.
-allaaallaaa.. sen dolfiniM, ataletiM falan diyip duruyorsun ama. Onlar da benim o zaman.
-o başka o başka.
-ne başka! o zaman çerçey benim. Fundayı vereyim çerçeyi alayım. Nerde o çerçey.. nerde nerde!!!!!
-aaaa.. kızlar! Dağıtmayın konuyu. Bebeği bıraktım geldim. Zaten dikişler örgüler, iğneler iplikler ortada kaldı. Yılbaşına yetişecek dünya kadar işim vardı benim.
-ececim, pardon, haklısın. bi balkona çıkıp hava almak ister misin?
-yok iyiyim ben. Konuya geçelim.
-evet oturum’u açalım artık diyecektim ben de zaten.
-açalım da simurgum, bi otursan sen de yaa. Oranın buranın resmini çekecem diye...cık cık cık.. sırtım ağrıyo diyorum, temizlik de yapamadım diyorum, kanepenin köşesindeki kırıntıdan, yerdeki kedi tüyünü falan zumluyorsun. Olmuyor ki ama!
-kedi sevmem ben.
-e ama çerç.....

-Kızlaaar! Ne dedim demin.
-ecem haklı kızlar, ciddiyet! Burdacığım, izninizle yönetimi ele alıyorum ben.
-aa.. neden sen.. üçüm.. temmuzum?
-e bak oturduğun koltuğa ne renk?
-turuncu!
-hah, ondan işte. Hem de ana gündem arkadaşlık, komşuluk ilişkisi kurmak sayılır bir nevi. Ustasıyım.
-eh ben de.. şu köşede.. şarabımı yudumlayayım..o zaman.. İyi oldu bu.. Zaten takvim.. organizasyonu.. yormuştu..beni..

-öhöm.. eee.. o zaman tekrar hoşgeldiniz diyerek baştan alıyorum arkideşler. Dediğim gibi evin kusuruna bakmayın. Dolfinim sen de bırak çerçeyi anacım. Kağan bebek mi sandın onu. Mıncıklama.
-ama pek tatlı bu. Buna da ayrı bi blog mu açsak? kağan bebek için açtığım gibi. Adını da “çerçey kedi şişerkene” koyarız.
-sıkma kızımın göbişini ablası.. aaaa!!!!! Konuya geçelim artık. Zaten oda küçük, sıkış tepiş kaldık. Hayır bi ankaralı ben değilim, oya’da da toplanabiliriz dedim iyi kalpli bir kız olduğu için ama..gel gör ki onun evde dünlük partisi varmış. Di mi oyası?
-kem küm.. saklanbacım. Evimin direği ile dünlük biraz asabiler bu ara. Açıkcası pek müsait değildik.
-neyse canım. Olur.....efem. şimdi ev sahibi olarak yiyecek-içecek takdimine geçmeden önce, sözü Fundama bırakıyorum. Sizlere burada toplanma amacımızı tekrar hatırlattıktan sonra, turuncumun önderliğinde faaliyete geçeriz. Fundacım:

-sevgili dostlarım. Bildiğiniz gibi çok şık bir kadın topluluğuyuz biz. Her yaştan ama esasında yaşsız, ortak zevkleri olan.... a zevk diyince, şu duvarda asılı duran suluboya tabloyu ben yaptım. Haydi eleştirilerinizi bekliyorum.
-süper
-şahane
-gözlerdeki..ışıltıya..bayıldım..geckalmayanım..
-hi hi. Mersi. O ışıltıymış gibi görünen kısım aslında çıtır kızımın tırnak çiziği. Cadı kızım kızdı ben tabloyla ilgilenince, asabı bozuldu bi pati salladı, göze ışıltı verdi. Ee.. neyse..
diyordum ki, toplanma sebebimiz bildiğiniz gibi, sevgili Alper’in hanımını keşfetmek. Şimdiye kadar aramızda bekar bir erkek gibi dolaşan, türlü çeşit hikayeleriyle bizleri güldüren, zaman olup hüzünlendiren Alper, aslında evli barklı bir adam! İşte bu adam yeri geldi ataletin kocasını, yeri geldi saklanbacımın sel’ini, zaman oldu dolfinin murtazasını, oyanın direğini falan derken herkesin özelini döktü ortaya. Bir de hodri meydan dedi. Hanımın kendisi başlı başına bir hikaye dedi. deneyin! diye de meydan okudu. Okumadı mı?
-okuduuuu!
-hah işte bu sebeple toplandık dostlarım. Amacımız arkadan dolaşıp ‘hanım’ı tanımak, çaktırmadan, gerçek alper hakkında veri toplamak. Eveeettt... şimdi komşuluk ilişkileri konusunda söz sahibi olacak tecrübedeki 3temmuzcuğuma bırakıyorum sözü:

(devam edecek)

önsöz

2008-11-28T15:29:00.004+02:00

bu aşağıdakiler bizzat alper'in cümleleri:

burdasaklanıyorum. haha hanım hakkında bir hikaye =)Valla onun kendisi başlı başına bir hikaye zaten. yaz yaz bitmez hodri meydan. deneyin :)

meydan okuma!
eh tabi yaz yaz bitmez şeklinde bir seri oluşturmaya yetecek kabiliyetimiz yok kendisi gibi.
yanından geçemeyiz!
olsun.
bu teklif beni güldürdü madem.
denerim ben de dedim.
topu topu 5 bölüm.
salladım gitti.

maksat lafın altında kalmamak.
e hi =)

ne giysem?

2008-11-28T10:19:00.002+02:00

karar veremediğimden sordum Sel'e.
-seel. siyah eteğin altına çizme mi giysem, postal bot mu?
-hangi siyah etek?
-kısa.
-ne kadar kısa?
-e baya kısa işte. sence çizme mi giyeyim altına, bot mu?
-bence kot giy! 8)

not: çizme giydim.
mini etek altına kot giymeyeceğime ikna olan sel, bu kez oyunu çizmeden yana kullandı.
daha az bacak görünüyormuş. 8)

günün kültür sanat kuşağı

2008-11-26T17:20:00.002+02:00

yok ben ıssız adam'ı izlemedim.
osmanlı cumhuriyetini de izlemedim.
destereyle falan işim olmaz zaten.
arog ise henüz teşrif etmedi.
biz dün nihayet devrim arabaları'nı izledik.

saat 21:00
sinemada bi ben bi sel.
makinist amca "aciba arayı kısa tutsak olur mu" dedi.
-ay tebi tebi.. hatta ne arası, ara mara vermeyin dedim.
sel "abi yapıştır gitsin, ara verme" dedi.
tilifonları kapamadık.
kendi seslerimizi bile kısmadık.
salonun en ortasına,
oturduk izledik.

çok beğendim.
çok da sinirlendim.
neden ama? sorusunu sormaktan vazgeçemedim.
anlamadım.
anlamak da istemedim.

izlemediyseniz izleyin.
izlediyseniz anlarsınız zaten.

çantamda ne varmış?

2008-11-25T11:25:00.006+02:00

dolfin'ciğimin talebini bir gün gecikmeli de olsa yerine getiriyorum efem. buyurunuz dün çantamın içi:

1 adet kitap
1 adet ajanda. üzerinde niye "unutma diye" yazıyor derseniz şundan. çünkü içine yazdığım şeyleri unutmamak için yazıyorum. ondan yani.
1 adet çikolata mikolata tipi bişey. küçük snikers.
selpak mendil.
kolonyalı mendil.
hijyen mendili.
hemen yukarısında bir adet cep tilifonu
akabinde araba ve ev anahtarları
yan cenahta çanta aynası
hemen yanında bir ruj (kırmızıydı dünkü) ve yanında dudak parlatıcısı
onların altındaki kırmızı şey cüzdan.
onun altında siyah güneş gözlüğü
sağ tarafında şirket kimlik kartı
alt tarafında şirket yemek kartı
üst kenarda ise bir adet kalem
hemen yanında flask disk bellek
hmm.. dur bakayım başka bişey var mı......
yok herhalde ha!

eh. dün bu ka şey varmış işte çantamda.
ha bir de çantanın boşaltmaya üşendiğim arka gözü var ki,
orada da not kağıtları, araba ruhsatı, efendime söyliyim, orkid morkid, kimi zaman ufak anı kağıtları, kimlik, eski fişler-faturalar bazen, bazı kartvizitler falan gibi bir yığın yaşıyor. ellemedim onları dolfinim. yaşam alanlarını bozmak istemedim. 8)

not: aaa.. bi de iki kişiyi elleyip ebe-sobe-sıra sende falan demem lazım dimi.
temem.
o zaman fundamı veeee turuncumu elliyorum.
pek sevgili ve sayın geckalmadimki ve üçtemmuz hanımefendiler.
dökün çantaları 8)

şimdilik...

2008-11-24T12:11:00.003+02:00

dolfincim "çantanda ne var"cılık oynamaya seçmiş beni.
hah hay...
ama müsade istemek durumundayım bugün için.
zira cep tilifonum ile çektiğim resimleri bilgisayara aktarma kabiliyetim yok şu an.
e fotmak lakabındaki fotoğraf makinesi de yanımda değil maalesef.
haliyle yarını bekletmek zorundayım.
bugün için ise sizlere ortaya karışık güzel kelimeler hazırladım.
dersimiz yörük dili kelimeleri 8)

çok şirinler.
pek çoğu tanıdık zaten, ama bilmediklerim de vardı.
şu an okuduğum kitapta yörüklerin hayatına dair bişeyler de öğreniyorum ve yaşamlarına tanıklık ediyorum biraz.
konu oradan çıktı yani.
kitapta geçen bazı kelimelerden.
ama kelimelerin pek çoğu mersin civarı kullanımıymış.
onu da öğrendim.
paylaşayım dedim.
"kelime" sever bir grubuz ne de olsa 8)
buyrun:

acar-->yeni (acar ayakkabılarımı giydim bugün)
abbacık-->temiz (abbacık çarşaflarda yatırdım misafirleri)
çöğdürmek-->çiş yapmak (tuvalet bulamazsan şuracığa çöğdürüver)
dingildemek-->sallanmak, oyalanmak (acelemiz var diyorum, dingildeyip duruyor)
dinelmek-->ayakta durmak (ne dinelip duruyon başımda, git otur!)
horanta-->aile fertleri, kadınlar ve çocuklar (eee...horanta ne alemde?)
keleş-->yakışıklı sevimli (aman da benim keleş oğlum....)
sarkıtmak--> uzatmak, göndermek (oradakilere bi selam sarkıttı)
seyirtmek-->koşmak (bak geç kalacaksın, seyirtiver)
söbüce-->dik, uzun, ince, zayıf (yanında da söbüce bi adam...)
zorsunmak--> gücüne gitmek, isteksizlik (yemek yapmaya zorsundum bugün)
zıylan-->kaygan(yerler pek zıylan, dikkatli yürü)

cümlemize hayırlı olsun 8))

şifreli...

2008-11-20T13:56:00.007+02:00

öğrenmeyi en çok istediğim dildi, çocukken.

annem ve Hülya ablam mutfakta bulaşık yıkarken, son derece seri bir şekilde konuşurladı.
halamlarda akşam yemeği yemiş olurduk.
sofra toplanıyor veya toplanmış olurdu.
bulaşık makinesi falan yok o zamanlar.
ocakta ısıtılan sıcak suyla yıkanacak tüm tabaklar bardaklar.
annem ve Hülya ablam beraber yıkarlardı bulaşıkları.
biri yıkarken biri durulardı.
ve çok gizemli bulduğum bir dille konuşurlardı.

hülya ablam.
halamın kızı.
hem ablam, hem -aradaki yaş farkına rağmen -arkadaşım.
hem güzel.
hem çok eğlenceli. (espri kelimesini onunla tanıdım ben mesela. benim için kelimenin tek karşılığı hülya ablamdı)
hem tiyatro okuyor DilveTarihCoğrafya Fakültesinde
hem sırlarını benimle paylaşıyor, gerçek sırlarını.
hem çok seviyorum onu.
hem hayranım.

işte o hülya ablam ve annem, henüz ben sır paylaşacak yaşa gelmeden önce, gizli bir dille konuşurlardı.
mutfak kapısı yarım kapalı olurdu.
ocakta demlenmeye bırakılmış çay, çay buharından buharlanmış mutfak camları, tezgahta kirli bulaşılar, şimdi güçlükle hatırlayınca bile beni duygulandıran o lezzetli ses tonları...
annem ve Hülya ablam gizli şeyler konuşurlardı mutfakta bulaşık yıkarken.
konuştukları dili öğrenebilmek ve konuşabilmek sihirli bişeydi benim için.

sonra öğrendim.
hiç bir zaman onlar kadar hızlı konuşamadım ama öğrendim.

o sebeple,
şifrelenmesi nasıl olursa olsun, tüm gizli diller o dili anımsatır bana.
biraz da hüzünlendirir aslında.

hülya ablam 1993 yılında, yaklaşık 6-8 aydır kanser hastalığıyla boğuşuyor ve yine de gülümsemeye gayret ediyorken, bir trafik kazasında öldü aniden.
oğlu 5 yaşındaydı, şimdi fırlama bir delikanlı oldu annesinin gözlerini ve espri zekasını taşıyan.
hülya ablam ise hiç yaşlanmadı.
öldüğünde olduğu gibi hep 33 yaşında kaldı.
sanıyorum annem de bir daha hiç kimseyle öyle konuşmadı.

yabancı dil bilmek bir artı puan oldu ya yaşamımızda....
hiçbir dil, seri bir şekilde konuşmayı ve anlamayı beceremediğim o dil kadar ulaşılmaz gelmedi bana.

?

2008-11-20T13:51:00.002+02:00

libis mılakabis adarubte enos royızayte

diye yazdım mutfakta asılı duran beyaz tahtaya.

8)

büyük keşif

2008-11-19T14:38:00.002+02:00

kış demek masraf demek yahu.
evde:
"halı ince, değiştirip daha kalın bir halı kaplayalım" diye halı aldık. kapladık.
arabada:
"lastikleri kış tipi yapma zamanı geldi, kar da gelmeden değiştirmek gerek" diye düşündük. sel geldi, arabayı aldı, gidip yeni pabuçlarını giydirdi, getirdi.
kendimizde:
"bot lazım, bi de uzun hırka fena olmaz" durumu vardı. gidip onları aldık.
mağaza dolaşırken çok havalı bir şapka gördüm. siyah, geniş kenarlı falan bişey. "e hi pek havalıymış" diye taktım kafama.
"tamam alıyoruz" dedi sel.
ben mırın kırın ettim
o direndi
aldı sonunda şapkayı da.
söylendim:
sen bugün çok masraf yaptın bana.
lastikler,botlar, hırkaydı, şapkaydı derken....
yok canım, ben kendim için yaptım sayılır onları dedi.
lastikler senin güvenliğin için.
senin güvenliğin benim için önemli.
diğerlerine gelince:
ben çocukken fark ettim bunu biliyor musun?
neyi?
bir erkeği çekici kılan şey yanındaki kadındır işte, onu.
sen yanımda ne kadar güzel, ne kadar hoş olursan, etraftaki kadınların bile bana bakışı değişiyor.
benim süsüm sensin.

buyur!
ne bu şimdi, iltifat mı?
zeka mı?
bunu keşfetmiş olmasına mı takılayım-ki daha önce de bahsetmişti bundan, aslında yeni bir keşif değil yani-
yoksa adamın çocukken bile buna kafa yormuş olmasına mı şaşırayım.
üstelik paranoyak bir tip olsam,
bana hediye almak istemesinin altında beni mutlu etmek mi var,
dolaylı yoldan etraftaki kadınların ilgisini çekmek arzusu mu var diye kafayı takar arıza çıkartırım 8)))
neyse,
aldıkları gerçekten ihtiyaç olduğu için ses etmedim fazla ama.
bir gün zengin olup da beni mücevherlere boğmak isterse (!), altında bir çapanoğlu arayacağım garanti.

içimizdeki çocuklar ve gerçek benler

2008-11-18T13:37:00.002+02:00

İki bina arasındaki üç tarafı çevrili, bir tarafı ve tepesi açık bir bahçedeyim şu an.
Bir tahta masada çadır bezinden yapılma bir kamelya altında, çadır bezinin su geçirmeme özelliğine güvenerek oturuyorum ve yağmur sesinden başka pek bir ses duymadan yazıyorum.
Pozisyonumdan ve maaşımdan pek memnun olmadan burada çalışmaya devam ediyor olmamın sebeplerinden biri bu ortama ulaşılabilirlik.
Şirketten çıktım, 5 dakika yürüdüm, yolda saksağanlara gülümsedim ve buradayım.
Aslında kitap okumaya geldim.
Ama yolda, içimizdeki çocuk dediğimiz şeyin aslında bizzat ve gerçek “ben” olduğunu;
Bu duygu ve davranışlara içimizdeki çocuk diyen dışımızdaki biz’in ise öğrenilmiş, mecburi sahiplenilen kişilik olduğunu düşündüm.
Çünkü:
Toplantı odası dağılıyordu ben çıkarken.
Son kalan iki kişiye takıldı gözüm.
2 çalışan
2 erkek
2 çocuk
Tek kanadı açık kapıdan geçmek üzere aynı anda hamle yapan 2 adam yine aynı anda çekilip birbirlerine yol verdiler.
1 kapı-2 adam.
Önce sosyal öğretiler ağır bastı. “buyur sen geç”cilik yaptılar.
Sonra yine nezaket ağır bastı. “yok estağfurullah, sen geç” oldu.
Sonra..
Sonra çocuklar çıktı ortaya.
Her iki adam da birer adım geri attı diğerine yol vermek için.
Aynı anda geri giden iki adam yine aynı hizada itiştiler.
Biraz cüssece iri olanı, diğerini fiziksel üstünlüğünü kullanarak öne itmeye çalıştıysa da, kısa boylu ufak tefek olanı fiziksel dezavantajını, inatçı karakteri sayesinde bertaraf edip ayak diremeyi ve kapıdan bir adım daha uzaklaşmayı becerdi.
Kapıdan çıkmadıkları gibi, gitgide uzaklaşan iki adam, benim görüş mesafemden çıkarak, toplantı odasının derinine doğru kaçışırken, (biri diğerini öte itip zoraki çıkartmasın diye gerçekten gülüşerek geriye kaçıştılar) ciddi bir toplantıda sorumluluk sahibi yüz ifadeleriyle oturan, kararlar üreten “dışındaki ben”lerin, “içindeki çocuk”lara teslim oluşunu izledim. gülümsedim.

Kartımı okuttum çıktım.
Yağmur çiseliyordu.
Yürüdüm.
Gelip buraya oturdum.
Yağmur hızlanmış durumda.
Ellerim soğudu.
Tam karşımda 10 adım falan ilerimde yaprakları tam da fosforlu kalem sarısıyla boyanmış gibi duran bir ince ağaç var.
Yan tarafımda ise yine aynı fosforlu kalem serisinin pembe ve turuncuları kullanılarak ve araya mürdüm, sarı, yeşil gibi renkler katılarak boyanmış küçük çalılar sıralanıyor.
Etkileyici.
Yağmur azaldı sanırım, ses yavaşladı.
Yürüyecek 5 dakikalık yolum var.
Buradan kalksam iyi olacak.
İçimdeki ben üşüyüp, ıslanıp, hatta işi de asıp burada kalmak, kitap okumak, yağmur sesi dinlemek istese de, sorumluluk sahibi ben’in öğle molası bitiminde şirkette olması gerekiyor.

ana britannica

2008-11-17T11:06:00.002+02:00

tarih mi oldu bunlar?

bizim vardı 24 cilt.
vaktiyle teker teker almıştık.
gazetelerin ansiklopedi savaşlarından önceydi.
(o kadar tarih yani)
abone mi ne olunuyordu galiba.
sonra ayda bir mi, iki ayda bir mi ne, posta ile geliyordu.
çocuktum.
sevinirdim.
salonda duran kitaplığın alt rafında dizli dururlardı.
dönem ödevleri, ders araştırmaları falan gibi durumların ilk müracaat noktasıydı.
e gugıl yok yabi o zamanlar.
ne gugıl, ne internet var hayatımızda.
ansiklopedi önemliydi.
hem de çok önemli.

severdim okumayı.
öyle belli bir konuda araştırma yapmak için değil tek,
gazete, dergi karıştırır gibi okumayı severdim.
tv karşısında, herhangi bir programı seyrederken mesela.
elimde bir cilt ana britannica.
rasgele açılan bir sayfa.
alfabetik sırada maddeler.
tarih, bilim, edebiyat,coğrafya....
ne ararsan var.
okurdum.

sonra,
gugıl çıktı mertlik bozuldu.
internette sörf aldı benim anabirtannica ciltlerinden herhangi birini alıp rasgele sayfa açma merakımın yerini.
biz taşındık.
salondaki eski kitaplık taşındı.
britannicalar taşındı.
sonra ben evlendim taşındım.
aramıza mesafe girdi eski "hobi" malzemelerimle.
nerden aklıma geldi bilmiyorum ama geldi işte.
annemlerin evinde, herhalde kardişin odasında uyuyorlar şimdi.
kimse ilgilenmiyor onlarla.
terk edilmiş gibiler.
üzülüyorum.

evde yeni bir düzenleme yapıp, onları alsam mı acaba?
kucağında laptopla oturup tv seyrederken gugılda ne arayacaksın ki?
oysa onlar öyle mi!
seç bir cilt
aç ortadan rasgele bir sayfa
bir sürü bilgi karşında.

düşününce özledim ansiklopedilerimi.
siz de hatırlayın onları istedim
8)
bu hesapsız yazının sebebi budur.

yıllar sonra...

2008-11-12T13:39:00.000+02:00

çocukluk arkadaşımı buldum feysbukta.
Sanırım 8-10 senedir iletişimimiz yoktu.
Okul yıllarında 6-7 sene kadar bir süre neredeyse yapışık yaşadığım biriydi. “biz”dik.
Sonra “ben” olma dönemi geldi.
Ben çoğaldıkça biz azaldı.
Yoo, aramız bozuldu, küstük, bilerek uzak kaldık gibi birşey değil söylediğim.
Yetişkin olmaya başladıkça ve yollar farklılaştıkça istemeden uzaklaştık.
Daha çocukken diyebileceğim bir yaştan itibaren doktor olmaktı hayali.
Oldu.
Son görüştüğümüzde bir de sevgilisi vardı, yine doktor olan. (bu hipokrat yemininde mi var?ataletim, sen birinci ağızdan bi cevaplasan? Neden doktorların eşi hep doktor, hadi bilemedin hemşire olur? Başka çevreler için vakitleri olmadığından mı, aynı dili konuşacak birine ihtiyaç duyduklarından mı?)
Sonra araya mesafe girdi.
Fiziksel mesafe değil, daha ciddi mesafe.
Belki birkaç yıl konuşmadık.
Ne saçma.
Onu aradığımı ama bir türlü ulaşamadığımı hatırlıyorum, sonra pes etmiştim.
Bir gün, iş yerinde kaldığım bir öğlen, sabit telefondan çevirdim numarasını.
Açıldı!
Şakındım, hatta hazırlıksız.
Numarasının değiştiği varsayımından hareketle planlamadan aramıştım.
Açıldı!
O benden şaşkın.
Benden heyecanlı.
Tuhaf biçimde suç üstü yapılmış biri psikolojisinde.
Konuştuk.
Hesap sormadım (ne hakla ki zaten)
Ama hesap verdi, itiraf etti diyeyim hatta.
Evlenmiş.
Hani o bildiğim sevgilisiyle.
Neden haberim yok dedim.
Söyleyemedim, utandım dedi.
Ama neden dedim.
Bilmiyorum dedi.
Biraz anladım.
Onu çok iyi tanıdığım için biraz anladım yine de.
3-5 konuştuk.
Ciddi sağlık problemleri vardı kız kardeşinin.
İnsanı kendi dünyasını kurmak ve yaşamaktan uzakta bırakabilecek problemler.
Onunla ilgilenmek, onu yaşamak mecburiyeti benim gözümde geçerli sebepti.
Suçlamadım.
Sadece, sadece biraz korktuğumu anımsıyorum onun adına.
Kardeşinin durumunun onu da benzer sağlıksız hale getirebileceğinden korktum.
Hassas bir mevzuydu zaten.
Fazla ilgilenmeyi, sormayı, öğrenmeye, yardımcı olmaya çalışmayı mümkün kılmayan bir problemdi.
Sonra yine aradım.
Hep ben, her seferinde ben aradım.
Vaktiyle “biz” yakınlığında olduğunuz birine kapris yapmak hem kolay değil, hem manasızdı.
Aradım.
Ama yetmedi.
Benim de hayatım, kimi zaman sevinçlerim, kimi zaman hüzünlerim, işim, çevrem, arkadaşlarım, ailem....
Hepsi ondan uzaktı.
Yine koptuk.
Geçen haftaya kadar.
Çağımızın süper sosyalleşme haberleşme aracı, “işte hayatınız” tadındaki sürprizlerin kaynağı feysbukta buldum onu.
Adı, bildiğim soyadı ve peşinde bilmediğim bir başka soyadı.
Adını hatırladım sevgilisinin. Gördüğüm soyadına ekleyip sordum gugıla.
Doğru.
Demek ki hala evli aynı adamla.
Resmine baktım, aynı.
Bunu maalesef pozitif bir şey olarak söyleyemiyorum.
Aynı görüntü.
Çok çalışkan lise –ortaokul öğrencisi.
Saçlar, gözlükler, giyim tarzı....
Üzüldüm.
Neden üzüldüm gerçekten bilmiyorum ama üzüldüm.
Önce bir mesaj yolladım ona.
Adı ve arkasına soru işareti.
Cevap birkaç gün sonra geldi.
Adım ve peşinde bir soru:
Gerçekten sen misin?
Bir de benim çoktan unuttuğum bir kelime.
Ona taktığım isim.
Anlamsız bir kısaltma.
Okuduğum bir romanda geçen tuhaf bir kelimenin kısaltması.
Bu kelimeyle, isimle diyeyim, imzalamış küçük mesajını.
Arkadaş eklemiş beni, kabul ettim.
Kabul edince görebildim diğer resimlerini.
Biraz yanılmışım.
Biraz değişmiş.
Şaşırtıcı biçimde annesine benzemiş.
Annesini, onu görünce hatırladım.
Aklımda hiç kalmayan görüntüsünü, onun resimlerine bakınca hafızamda cap canlı buldum.
Hiç benzemezdi oysa.
Şaşırdım yine.
Üzüntüm geçmedi ama.
(kendime not. Anneme benziyor muyum? Kimi zaman benzettiğim resimlerim oluyor. Ama dışardan bi göze sormalı. Ay umarım benziyorumdur)
Tekrar yazdım ona: iyi misin diye.
Cevap kısaydı:
Bilmem. Sen?
“Bilmem”
Durdum.
Gerçekten durdum.
Bunca yıl sonra bana kısaca “iyiyim” diyememiş olması düşündürdü beni.

Henüz devamını bilmiyorum.
Sadece bu kadar onun hakkında yıllar sonra öğrendiğim.
Tıp kongresinde birkaç resim.
Tarzı hiç değişmeyen ama yüzü iyice annesine benzeyen iyi olup olmadığından emin olmayan bir “kadın”
Çocukluk arkadaşımı buldum.

yetenek kaybı

2008-11-07T15:15:00.003+02:00

yazı yazma yeteneğimi kaybediyorum galiba.
yok yok bahsettiğim şey şu okuduğunuz şeyleri yazıyor olmakla alakalı bişey değil.
buna yetenek demeye utanırım zaten.
yazma yeteneği dediğim şey, gerçekten fiziksel olarak yazma yeteneği.
yazma becerisi demem doğru olur.
kalem tutarak, kağıda yazı yazabilmekten bahsediyorum.
yeni fark ettim, canım sıkıldı.

bir defterim durur iş yerimde, çekmecemde.
bu blog mlog olaylarından önce yazmaya başladığım bişey.
e tabi, bu blogculuk kanıma girmeden önce de aynı böyle yazardım ben.
seneler öncesinden çekilmiş ne "fotoğraflar" vardır öyle bende.
bak şimdi aklıma geldi mesela anneme misafir geleceği bir gün yazdıklarım.
sahi, neredeki o yazı.
10 seneden eskidir.
hani annemin kuzeni ve teyzesinin geleceği gün, o kuzenin görümcesinin de plansız biçimde kafileye katıldığı ve üstelik hiç de samimi olunmayan, neredeyse tanınmayan bu aşırı titiz, temiz, beceri ustası, maharet hastası bu kadının gelişinin evde yarattığı durum komedisini yazdığım yazı.
bir hafif çatlak kahve fincanının beni gülme krizine soktuğu o günü yazdığım yazı.
ay yok onu anlatacak değilim, bu yazının konusu o değil.
ama...
ay elime mi yapışır dur bahsedeyim.
bu kadınceğiz biraz cinsmiş.
eleştiri kumkuması gibi bişey.
e bize de yabancı.
ay neyse uzatma saklambaç!!!
eve ilk gelen bu kadına kırık fincanla kahve içirdik de onu diyorum.
e ama ne yapalım.
fincanlardan biri çatlakmış.
o fincanı şöyle tepsinin en arkasına koyalım da, kendimize kalsın diye hazırladı annem.
misafirlik fincan çıkarma gayretine girmedi, görümce zaten hesapsız gelmiş.
evet kendinden önce namı tanınmış ama...
neyse,
tepside sıra sıra kahveler, ilk buna tutulmuş, al birini dimi.
yok!
kahve içmesinmiş, çarpıntı marpıntı yaparmış teyzeye.
amenna.
içmezsen içecekler var.
ki zaten, geri kalan konukların hiçbirine çatlak fincanın gitmesinin bir mahsuru yok.
herkes aldı kahvesini.
kaldı mı tepside en son çatlak fincan!
"ay kaldı bir tane şimdi bak, hadi neyse ben de içeyim, o benim kısmetimmiş" demesin mi!
yaaa... özenle tepside en ulaşılmaz yere konuşlandırılan çatlak fincanı sonunda en tanımadığımız, eleştirici ve titiz yabancı misafire uzatırken annemin yüz ifadesini yazmasam olmazdı 8))

ay bi sus!
o değildi yazacağım, neden bahsediyordum ben?
ha, defterden.
dediğim o ki, ben zaten oldu bitti yazan, resim biriktirir gibi an biriktiren biriydim.
dolayısıyla bir defterim de iş yerinde çekmecemde dururdu.
az önce alt çekmecelerin birinde elime geldi.
açtım baktım.
son yazının tarihi ne biliyor musunuz?
14 aralık 2007
yaaa..
yani bu sene elime almamışım defteri.
ayıp valla.
utandım o güzel defterden, el emeği harflerden.
üstelik ne yazarsan yaz, razıdır o defterler.
bilmemne mahkemesi kararıyla erişim engellenmiştir diye bi yazı bulmazsın defteri almak için açtığın çekmecede.
buna rağmen ikinci plana atmışım ben o güzel mavi kaplı defteri.
pis ben!!!!

eee..dur o da değildi ama anlatacağım yaa..
ay geçici hafıza kaybı mı yaşıyorum ben.
ne diyordum ben.
dur bi yazının başına gidip bakıyım.

hah!
yazma becerisi kaybı.
işte ben bu defteri bulup, bu sene tarihli hiç bir yazı yazmadığımı görünce hemen aldım elime kalemi, başladım yazmaya.
bir satır, üç satır, yedi satır.....
sayfa ortasında elimde bir ağrı.
ya kalemi mi sıkı tutuyorum nedir diye kalemi gevşettim.
zira böyle elim kasıldı.
e ama olmadı.
ben ki sayfalarca yazıyı hiiiiiç bana mısın demeden yazardım.
ne el ağrısı, ne parmak kasıntısı bilmezdim.
bu ne şimdi?
parmaları klavye üstünde geçiri geçiri verip (bu ifade pek içime sinmedi ama yazmış bulundum)
sayfalarca yazıyı el ağrımadan yazmaya mı alıştım nedir.
yarım sayfada elim kasılınca bi bozuldum.
kaleme kağıda ihanet etmiş gibi hissettim kendimi.
yabancı memlekete gidip de bir iki senede telafuzu bozulmuş, "aaa... nası diyoğ siz" gıcıklığına düşmüş gibi hissettim kendimi.
kalem-kağıt dile gelmiş de
"nankör, bu muydu senin vefan, ne çabuk unuttun aslını" demiş gibi geldi.

çok mu arabesk oldu?
yani....
evet abarttım galiba duygu seline kapılıp da,
tam öyle değilse de bi kötü hissettim işte.
hem kalem kağıda vefasızlık duygusu.
hem de fiziksel olarak yazma becerisinin köreldiği duygusu.
kızdım kendime.
buydu yani sabahtan beri lafı dolandıra dolandıra, sadede varıp da söyleyemediğim şey.
söyledim oldu.
iyi aferim!

başlık bulamadım. okuyunca sen de hak vereceksin canım okuyucu, ben bu yazıya ne başlık koyayım ki...

2008-11-05T14:46:00.003+02:00

uykum geldi.
var ya gözlerim kapanıyor oturduğum yerde.
ne çay ne kahve açmadı beni.
habire bişeyler yiyip duruyorum zaten.
kuru kayısı.. yok "gün kurusu" bunun adı.
galeta maleta.
kepekli tarçınlı bisküvi falan.
mandalina.
meyvalı yoğurt
sakız, şeker...
yok olmadı.
uykum açılmıyor.
işim de yok ondan istifade kitap satışı sitelerinde ava çıktım.
ne alsam da ne okusam?
en son ve bir çırpıda okuduğum iki kitap, türkiye gerçeğini içimi acıta acıta yazan iki kitap sarstı beni.
şimdi roman istiyorum.
aha! bileğim de ağrımaya başladı yav, zor yazıyorum şu birkaç satırı. noooluyo yaa?
neyse bu üstteki cümlenin konunun bütünüyle alakası yok.
da, allah dert vermesin neren ağrırsa canın orda derler ya.
bak konu geldi şimdi fundama.
geçkalmadımki gözünü çıkartıyormuş a dostlar!
ay sen güneş gözlüğü alıcam diye çık,
sapı bozuk gözlüğün sapını da gözüne sok!
yok bişey geçer diye oyalan, şakır şakır sulanan gözle bitir günü.
neyseki gitmiş doktora sonra.
sarılıymış şimdi 8(
üfff.
yaptığım kahve likörünün tarifini sormak için aradığında dedi ki "insanın iki gözü olması ne kadar mühimmiş meğer"
öyle elbet.
ay üüffff......canım sıkıldı.
ben ne diyordum ki, geldi söz fundama?
ha,
bileğim ağrımıştı.
(iki olay arasında süper bir köprü kurmuşum. kurgu oscarı verdim kendime)
bi de;
mustafa'ya gidecektim, soğudum.
devrim arabalarına gidelim bari dedim sel'e.
"bari" niye?
illa ki bir filme gitmek boynumuzun borcu mu be?
manyak mıyım ben?
obama da başkan oldu.
siyah siyah diyip duruyorlar adama, melez yav o.
anası beyaz peynir gibi.
siyah babasını da zaten çok az görmüş.
boşanmış annesi babası.
bunu da anneanne büyütmüş.
babasını da boşanmadan sonra bi defa görmüş.
yani adamın babadan aldığı iki şey var sadece
biri rengi, biri adı.
o ka!
bi de şey diycem.
batmanlılar batman filmini dava edeceklermiş ya.
ya valla saçmalamıyorum, bu kadar absürt bişey aklıma gelmez zira.
bizim illerden biri var ya batman.
hani şu meşhur betmen filmine bozuluyormuş.
bi tane batman var o da biziz diyesiymiş. 8)
ne biliyim şehrin üstüne betmenin meşhur yarasa kanatlı siluetini falan mı yapacaklar anlamadım ki ben.
üf zaten gözlerim sulanıyor, yazacak bişeyim yok.
aylardan da kasım.
adında meymenet yok ki...
KASIM
bi de çocuğuna isim koyanlar var bunu.
söz meclisten dışarı da, (kendi adı, anasının, babasının, kardeşinin, akrabasının adı kasım olan var mıydı? anasının adı kasım olanlar dışındakiler üstüne alınmasın. anasının adı kasım olan da zaten alınmıştır alınacağı kadar, ben ne desem boş)
kasvetli bir isim yani.
illa ay ismi koyacaksan eylül koy, ekim koy, nisan koy, mart koy. hepsini duydum ben. ama kasım kadar sıkmadı beni.

aaayyyyy.. bana ne yav.
saçma saçma kelime bulaştı her yere.
uzaktan baksan yazı zannedersin, yakına gel yazı mazı yok ortada.
bak dolfin gibi yazacak bişeyim yok desene.
ya da deme.
mecbur musun.
maaş mı alıyorsun blogistandan?

kayısı kurusunun da tanesinde kaç kalori var ki.
avuç avuç yenmez ya bu meret.

not: utanmasam şu yazıya bi de başlık koymaya kalkacaktım.
utandım mı?
yooo.
başlık bulamadım.

mevsim tüneli

2008-11-03T10:19:00.002+02:00

zaman tüneli hayal ederim zaman zaman.
olur mu bilemiycem.
de,
mevsim tüneli burnumuzun dibinde.
ankara'da "kış geldi" diye öfleyip pöflüyoruz.
meğer biz kış'a geliyormuşuz!
gittim baktım antalya yaz.
denize de girdim, plajda da güneşlendim.
yayılıp yatıp,
koca kitabı bitirdim geldim.
çerçeye doyamadım o ayrı.
ekran karşısı, klavye başı şimdi konumum.
geldim diye sel mutlu.
karşıladı beni.
ayıptır söylemesi çiçek de almış bana, koymuş arabanın ön koltuğuna =)
neyse, hadi ben biraz işlerime bakayım da, dönerim az sonra.
ha,
taze öpücük isterim.
bırakıverin.

erkek? etek? ertek?

2008-10-22T11:49:00.008+03:00

noolur olmasın yaaa....

maço tavır hastası bi insan değilim.

kolyedir, küpedir, renktir, çiçek böcektir.. severim erkek üstünde (kimi erkek üstünde diyeyim.)

parmak arası terliği bile (tatilde olmak kaydıyla) kabul edebildim.

çanta taşımalarına da eyvallah.

küçük heybeler? adamın tarzıdır, uydurduysa ona da tamam.

göz kalemi?

neden olmasın. kiminde çok çekici gerçekten.

ama..

ama....

etek ne yaaaa..

allahım etek ne?

erkek bacaklarının kıllarında mıllarında falan değilim.

eski romada gladyatörsen, giydiysen o mini elbise benzeri giysiyi, canımı ye!

seksilikte üstüne tanımam.

kilt?

gelenektir, saygı duyarım.

köçeksen bile eyvallah.

iştir.

ve fakat,

yeni moda olan, olduğu söylenen, ya da olması arzu edilen ne biliyim işte....

şu zibidilik nedir yahu!!

tövbe estağfurullaaaaahhhh.......!

gemi azıya almak

2008-10-21T16:01:00.002+03:00

ayıp mayıp.
valla bilmiyordum.
yani deyimi biliyorum, nerede ve ne amaçla kullanıldığını da. kullanmışlığım da vardır dolayısıyla.
ama niye "gemi azıya almak" onu bilmiyormuşum.
öğrendim.
benim gibi sonradan "hıııııı!!!" diyecekler vardır belki diye yazayım dedim.
ay cehalet ne feci şey anacım yaa...
hayır bi de bitmiyor ya.
neyss..
şöyle ki:
at, ağzındaki gem'i azı dişleri üzerine aldıysa, durdurmak için ne kadar çekerse çeksin binici kişi, atın canı yanmadığından atcık durmazmış.
gemi azıya aldığında coşup gidiyor yani heyvan.
hürst, pürst.. falan işlemiyormuş.
o sebepleymiş artık çığrından çıkan davranışlar için "gemi azıya aldı" lafının kullanılması.
yaaaa!
not: gemi azıya almış bir takım siyasi oluşumlarla hiiiiiççç ama hiiiççç alakası yok tabi burada bu konuya değiniyor olmamın. ben sadece deyim bilgisi açısından şeyettim.
öpmeden gitmeyin ha 8)

tembellikte üstüme tanımam

2008-10-20T16:17:00.002+03:00

şuraya iki satır yazmaya üşenen bi insan oldum çıktım.
vaktim mi yok?
yoo ne münasebet.
aksine booş boş oturup, gazete mazete yazar mazar blog mlog okuyup zaman geçiriyorum.
yazacak şey mi yok?
her yazdığımda vardı sanki.
ne yazıyorsam.
ama tembelim.
gıcık oluyorum kendime.
ıyyhh... uyuz şey!!

cumartesi bi süredir görüşemediğim bi arkadaşıma gittim.
oturup chesecake yiyip, çay kahve içip dedikodu yaptık.
sonra evi sel'e tarif ettim, gelip aldı beni akşam.
tamamdır dedi, aldım çıtaları ama bant falan almak lazım.
büyük kırtasiye mağazalarından birine gittik.
bayılıyorum oralara.
ama sadece ihtiyacımız olan şeyleri aldık.
baştan çıkmadık, çıkamadık.
malum ekonomik kriz.

pazar erken uyandı sel.
e hadiiii.
ne hadisi yaa, daha 08:30 saat.
e uçurtma yapmayacak mıyız! hadi!
kalktık.
kahvaltı acele.
sonra giyin kuşan, derlen toparlan, çık evden.
4 çıta var.
uzunlukları 2.10 cm
uçurtma iyi bir rüzgar alsa beni uçuracak yani.
dev.
sel mahalle çocuğu tabi.
biliyor uçurtma yapma tekniklerini.
her malzeme hazır.
çıtaya çakmak için cam çivileri, çekiç, uzun ipler, naylonlar, bantlar......
başladık.
hesapta kardeş ve nişanlısı da gelecekti ama onlar geldiğinde biz uçurtmayı bitireli saatler olmuştu.
yani uçurtmayı bitirdik evet.
de,
eeee?
rüzgar nerde?
her zaman rüzgarlı olan yerde yaprak kıpırdamıyor.
uçurtma dolu gökyüzünde şeytan uçurtmalarına bile yetecek rüzgar yok.
bekle bekle bekle.....
kardeş ve nişanlısı geldi, oturdu gitti ama ne havada hareket var ne bizde.
yaparken onlarca insanın ilgi odağı olan dev uçurtmamız ölü gibi yatıyor yerde.
denemeye hacet yok, uçmaz.
üüffff....

söktük!
e malum arabaya falan sığacak gibi değildi boyutu.
yüzüm asıldı, canım sıkıldı, küstüm.
eve geldik.
yemek yaptım.
banyo yaptım.
surat yaptım.
sonra yattım.

ay bunu mu yazayım yani ben şimdi.
gördünüz mü, haklıyım yani tembellik etmekte.
kitao okumak istiyor şimdi canım.
niye burada oturmak zorundayım?

nooldu..

2008-10-14T14:17:00.003+03:00

olay:
cumartesi günü saçımı kestirdim.

sonucunda olanlar:
salak kuaför cart diye en tepeden saçı kesip, sonra "siz bakıp yönlendirin beni nasıl istiyorsanız" demeyi akıl ettiğinden, 5-6cm'lik saçı tutup "yok daha uzun olsun buralar, bu kadar kısa istemiyorum" dedim.
olan olmuştu. adama gösterdiğim resimle alakam yoktu. parayı alırken "tarzını bilmediğimden bu sefer böyle oldu. bi dahaki sefer daha iyi olur" dedi. bi daha sana gelirsem eşekler kovalasın beni dedim. içimden.
eve dönüp kafamı musluğun altına soktum. sıkılacak miktar yok kafamda. havluyla kuruladım. elimle dağıttım. jöle-sprey falan şekle soktum biraz. eh.
sadece maskara değil, göz kalemi de kullanarak daha belirgin bir göz makyajı yaptım.
alışverişe çıktım. bikaç bişey aldım. sonra sel'le buluştum.
sel beni uzaktan görünce gözleri parladı. gerçi hep parlıyor ama bu sefer kitlendi.
yürümeye başladığımızda bile hala sabit biçimde bana bakıyordu. 10 yaş gençleşmiş, aşık olduğu zamana dönmüşüm. saç uzatmak yasak sana dedi sayıklar ses tonuyla. "bırak yaa yalancı!" dedim. sabit biçimde bakmayı sürdürerek "yemin ederim" dedi.
itiraf edeyim ama. sel'le buluşana kadar geçen süre içinde de, dolaşırken çarşıda, potansiyel asılma niyetlerinde belli bir artış ve yaş ortalamasında ciddi bir düşüş olmuş. e hi 8)
yine de sel'e çaktırmıyorum.
iş yerinde de olumlu tepkiler aldım.
"çok güzel olmuş, kocaman kocaman gözlerin ortaya çıkmış" en standart beğeni sözü.
saçım uzayınca gözlerimin küçüldüğünü düşünüyorum artık.
kuaför konusunda hala tepkiliyim, hala ona tekrar gitmeyi düşünmüyorum ama sinirim biraz azaldı.
an itibariyle kısacık ve siyah saçlı bir insanım.
internetten sipariş ettiğim kitaplar gelmiş, güvenlik aradı, çıkıp da alayım, hahayyy....(bu ne alaka demeyin. demeyin!!!! öyle!)
bi de;
çerçeyi çok öslediiiimmmm... sokakta gördüğüm 3 renkli kız kedilere saldırıyorum.

sarızeybek

2008-10-10T10:04:00.002+03:00

dün siyaset meydanı.
geceyarısı bizi televizyon karşısında çivileyen adam Erdal Sarızeybek.
insanın içine işleyen, delip geçen o güzel mavi gözleri zaman zaman yaşararak konuşurken, bilmemizin şart olduğu şeyler söyledi. vurdu!
bilgisi, tecrübesi, cesareti karşısında büyülendim.
cümlelerinin tümü ders.
ama son sözü!

"dün oradaki çocukları izledim. ben onların annelerini babalarını tanıyorum. ben onlara oradayken söz verdim, ben devletim dedim. ama bu zamana kadar hala onlara devleti gösteremediğimiz için utanıyorum. vasiyetimdir, beni konur vadisi'ne gömsünler. emekli albayım, devlet bana tören yapacak. hiç değilse orada bana bir devlet töreni yapsınlar da halk o törende ilk kez devletini görebilsin"

anlayana, küfürdür bu sözler.
ömrü uzun olsun dilerim. güzel gözleri gülsün sonunda.

pembe

2008-10-09T17:04:00.003+03:00

ataletim demiş.
pembe birşeyler yaz diye.
ekim ayı ya!

o zaman daaaa....buyurun:

Yapılan bir araştırma pembe greyfurt aromasının kadınların algılanan yaşını 6 yaş azalttığını göstermiş.. Aroma erkek beyninin bu aromayı kullanan kadınların fiziksel özelliklerine daha optimist bir bakış açısından bakmasını sağlıyormuş.

hadi yine iyiyiz. valla 6 yaş düşersek benden, 20'lere dönüyorum ki, bu da gayetle yeterli bir miktar şahsım adına.
da,
doğruluğunu nasıl test edicez onu bilemedim.

aramoyı sür:
-seeeell... kaç yaşında görünüyorum:
-vaaay. ne yaptın yav sen? çıtır!

koş banyoya yıkan, kokudan arın.
-seeeeelll.... nasılım?
-ooyyy.. yav nooldu sana hayatım, bişey mi dokundu!!

bu mudur yani?

2008-10-09T14:54:00.001+03:00

konuyu değiştirmek istiyorum.
başka bişeyler yazmalı.

ama ne?
du bakalım.

bitmedi!

2008-10-08T10:02:00.002+03:00

cumartesiydi duyduğum.
üstünden koca 3 gün geçti ama içimdeki üzüntüsü bitmedi.
"gerçek dünya" bu.
bizim kendimiz için yaratmaya çalıştığımız, uğraştığımız, süsleyerek yaşanılır hale getirmeye gayret ettiğimiz kendi dünyamızda rutin devam etse de bir şeyler, dışarda, o dağlarda "gerçekten" ölüyor çocuklar.

"yazılım dünyası" etkilenmedi.
"sanat camiası" aynı devam ediyor.
para piyasaları malum.
öğlen yemeğine bilkente gidip salata yiyoruz.
"ay moralim bozuluyor"diye okumamayı bile tercih ediyoruz bazen haberleri.
enerjimiz düşmesin diye.
ama kardeşimden küçük çocuklar ölüyor hala.
allahım, ya benim kardeşim olsalardı!!!
ya benim kocam olsaydı!

sel'de dağ-bayır gezerek yapmış askerliğini.
şükür ki terör'ün bu derece yoğun olmadığı zamanlarda.
çatışma ihtimali olsa da, hiç çatışmadan.
ama çürüyen omuzlarında kilolarca ağırlıktaki tüfekle tepelere tırmanarak, geceleri arazide geçirerek.
o zamanlar tanısaydım seni, ne zor olurdu bana demiştim.
ya şimdi?
çok daha korkunç koşullardaki çocukların da var aileleri.
haberleri okumasam moralim bozulur diyerek, utanırım kendimden.
okuyorum, içim kanıyor.
diyorlar ki 9-9,5 saat çarpışmışlar.
eminim ki korkarak ve her an yardım umarak.
ölerek.
kararlılık mesajlarını okuyorum.
bana artık çok çirkin gelen o "bıçak kemiğe dayandı" sözlerini.
ne kemikmiş yarabbim!
bıçağın dayanmadığı tek noktası kalmadı da, hala ilk kez dayanmış rolü yapılıyor!
artık bıçak kemiğe dayandı!
yaa? bak sen!

kızıyorum.
alışmamıza kızıyorum.
mahalle, şehir bile kanıksadı artık şehitlerini.
bir bakın var mı her balkonda bayrak?
ne oldu?
hayır zaten olsa ne olacaktı?

taşınamamış ya karakol parasızlıktan.
utanıyorum.
her ne sebepleyse, yardım gidememiş ya gözü arkada ölen çocuklara, birilerinin oğullarına, kardeşlerine, kocalarına.
utanıyorum.

üzerinden günler geçti.
dün rüyamda terör kampında gördüm kendimi.
tüm teröristlerin üzerinde askeri forma vardı.
kim asker, kim terörist bilemedim.
korktum. çok korktum.

bu derece basiretsiz bir yönetime layık olduk ya,
gerçekten utanıyorum ben.

göz

2008-10-06T15:55:00.002+03:00

Suudi Arabistan’ın önde gelen din adamı Şeyh Habadan:
“İki göz erkekleri baştan çıkarıyor” diyerek kadınların sadece tek gözlerini açıkta bırakmalarını istedi.

haber bu.
valla. kelimesi kelimesine.
şimdi,
herşey bir tarafa da, bu şey(h)'in espri anlayışından şüpheye düşmemek lazım.
kimseden duymadım bu derece absürd yaklaşım.

yalnız,
bir ricam olacaktı:
göz var gözcük var.
kimisinin tek gözü, başkasının iki gözü kadar yer kaplıyor yüzünde.
hak mı bu?
olmaz.
göz büyüklüğü belli bir ölçüyü geçenlerin mutlak surette gözlerinin yarısını kapatmaları şart koşulmalıdır.
hatta bana kalırsa kadın canlısının yüzünde misal 1 cmkarelik yerin açıkta bırakılmasına müsade edilmelidir. göz oluuuur, burun deliği oluuuuur, yanak gamzesi oluuuur.. ona karışılmamalıdır.
özgürlük bunu gerektirir!

tövbe haşa notu:
ey allahım, tuttuğum oruçlar yüzü suyu hürmetine, sen öte tarafta bunu bi benim elime ver yarabbi! kul hakkı, öte tarafa kalmasın dersen, gücünden sual olmaz, bu dünyada da karşıma çıkartabilirsin.
amin.

öhö öhö öhhööö....

2008-10-03T10:13:00.002+03:00

bu haldeyim.
antalya-deniz-güneş-plaj derken kaptık şifayı.
ama değdi mi?
değdi vallaha da billaha.
cumartesi akşam cümbür cemaat çıktık yola.
annem-babam-annanem-kardiş-nişanlısı-sel-ben ve çerçe.
2 araba peş peşe antalyaya.
iftar sonrası yola çıkış, mola vere vere gidiş, yolda da sahur yiyiş, tam fundama ulaşınca sahur bitiş, su içiş, annaneyi bırakıp eve geçiş, pestil gibi serilip yatış.
ertesi gün alışveriş-deniz-fundama iftar.
sohbet muhabbet yemek içmek.
yine ertesi gün yine deniz güneş plaj
ooohhhh bitti ramazan diyerek son iftar, sevinçle 11 ayları kutlayış.
bayram sabahı kallavi kahvaltı, sohbetler,çaylar...
tek bayram ziyareti babından fundama gidiş annanemin ve fundamların bayramını kutlayış.
kahveler-likörler.
hoop yine deniz.
5 gün boyunca resimler, videolar...
5 gün boyunca bir siyah şort arayıp bulamama.
5 gün boyunca saçlarıma gıcık olma.
5 gün boyunca çerçeye bayılma (tatil moduna geçince daha mı bi tatlı oluyor bu pompiş kızım benim)
ve
5 gün sonunda bu 5 günün nasıl geçtiğini anlamama!!
döndük.
yarım.
annem babam orada artık.
kardiş 1 hafta sonra dönecek.
çerçey de bizi sattı!
aslında onu ankaraya geri getirmekti planımız.
olmadı!
gelmedi.
bizim hazırlık yaptığımızı görünce kaçıp saklandı.
bulununca mızıldadı, saklandığı yerden çıkmamak için direndi.
babamlar kalsın diye ısrar etti.
çerçey gelmiycem dedi.
velhasıl kaldı.
çerçey dahil 8 kişi çıktığımız ankaraya
ben-sel ve kardeşin tatlı nişanlısı olmak üzere 3 kişi döndük.
üüüff..
allahtan reva mı bu şimdi!
şirket de komple izin ayarlamış bugün.
in cin top oynuyor diycem ama muhtemelen sadece cin var ve kendi kendine oturuyor bir köşede.
madem dönüyoruz, yıllık izni harcamıyım diye bugünü izin almamıştım ben.
şirket bekçisi gibi oldum.
anca 10 kişi falan gördüm sanırım sabahtan beri.
bi de hastayım zaten.
boğaz gidik
ses gidik
tadım yok.
penceremin önündeki tahta sandalyede bir gri erkek kedi uyuyor şimdi.
rüzgar var, ağaçlar sallanıyor.
her yer sessiz.
uyusam kimse fark etmez aslında.
bi de üşüyorum, klimayı açtım 27 derece ama ellerim soğuk.
masa lambasını ısıtıcı olarak kullanıyorum ellerimi ısıtsın diye.
antalyada olsam güneşe yayar kendimi okurdum kitabımı yana yana.
öhö öhö öhhööö...
bi ıhlamur mu içsem.
travesti gibi konuşuyorum zaten.
aman yaaaaaa........

promosyon

2008-09-23T15:02:00.002+03:00

konya da,
bayramın ilk günü ölenler bedava gömülecekmiş.
masrafları belediye karşılayacakmış.
şimdi,
esasında gayet iyi niyetli bir hamle olabilir.
bayram sevinci kursağında kalan, belki gerçekten de yaptığı ekstra masraflar dolayısıyla bir masrafa daha zor katlanacak durumda olan ailere hiç değilse "o kısmı siz düşünmeyin" demek anlamında.
ve fakat,
insan düşünmeden de edemiyor:
belediyenin hizmetini suistimal etmek isteyen ve bayramın ilk günü intihar eden olur mu?
e malum,
bişeyleri suistimal etmeye pek meraklı bir milletiz.

önemli keşif

2008-09-19T17:02:00.002+03:00

annemin sesini beklerken o açtı telefonu.
kardeş.
izinliydi bugün evde.
-e naber
-noolsun yaa.. sinir oldum.
-hayırdır?
-kavga ettik yine?
-e sebep?
bizimkiler kavga etmiş yine telefonda.
kardişle sevgilisini diyorum.
-akşam arkadaşlarla yiyelim yemeği dedim, zaten dışarda yiyelim diye konuşmuştuk. gelip seni işten alayım dedim, yok eve gitmem lazım dedi, eve götürür beklerim dedim, banyo yapmam lazım dedi, yap dedim, saçını fönlemesi zaman alıyormuş, e fönleme dedim, o zaman gidip kuaförde yıkatıp fönleteyim dedi. bu ne yaa!
8)))
devam etti:
yok ama ben şimdi fark ediyorum, bu kuaför olayı evliliklerde ciddi sorunmuş meğer. maddi manevi. haftada kaç kere kuaföre mi gidilir yaaaa!!!!
güldüm.
belli ki kızceğiz bugün görüntüsünden memnun değil.
o görüntüyle ne kardeşin, ne de onun arkadaşlarının karşısına çıkmak istemiyor.
kardeşi fazla bekletmek de içine sinmiyor.
iftarı kaçıracak olmasına razı gelemiyor.
o halde yanına da gelemiyor.
sıkıntı!
bizimki bu derece ciddi olan ilk ilişkisinin içinde olduğu için de "kadınların güzel görünme telaşına" yakından tanık oluyor.
ben malumunuz.
saçı ancak kestirmek için kuaföre giden bir şahsım.
birkaç yılda bir düğün dernek durumunda föne, maşaya gitmişliğim vardır.
boya amaçlı ilk gidişim de geçen cumartesi uçlarını boyatmak için olmuştu. (kırmızı saçlarımı bile kendim oluşturmuştum. oluşturmuştum diyorum zira dipten uzayanların boyanıp kırmızı olması ve diğer kısımların siyah devam etmesi süreci sonunda saçın tamamının kırmızıya dönmesi birkaç senedir)
ötesinde ne boya, ne fön.
zaten senelerce kısacık gezdiğim saçlarımı kuaföre götürecek durumum yoktu.
diğer yakın örnek annem.
o da senelerce senelerce kısacık kesilmiş saçlarla dolaştı.
zaten bukle bukle olan saçları da uzamaya meylettiğinde bile kuaföre ihtiyaç duymazdı.
yani,
haftada birkaç kez kuaföre giden,
fönsüz dolaşmak istemeyen,
kuaföre ciddi kaynak akıtan ilk kadın, kardeşimin hayatındaki, nişanlısı!
çapkın kardeşimin 3-5 gün-hafta-ay süren diğer ilişkilerinde sorun olmayan bu bakım-kuaför konusu, şimdi evlenme hazırlığında olduğu nişanlısı söz konusu olduğunda gözüne batmış anlaşılan.
güldüm.
e kızsal konular bunlar canım, olabilir, bugün öyle görünmek istememiştir sana dedim.
vıdı vıdı vıdı... söylendi.
kapattık.

ay bakımlı olmak da dert yahu!
ne sıkılmıştır kısçe şimdi.
bizim çocuk da daralmış, oruç siniri de başında.
spk sınavı bir yanında, aikido sınavı bir yanında.
istanbuldan kanka gelmiş görüşülecek.
nişanlı saç der, fön der.
ders çalışayım diye evde kalmış, tv'de car car konuşan kadınlar...
hay allah!!

güz modu

2008-09-18T11:05:00.003+03:00

özlediğim bir hava var dışarda.
yağmur ihtimalli, kapalı, hafif rüzgarlı.
gece yağan deli yağmurdan sonra yerler ıslak.
kulağımda eski tangolar tıngırdıyor.
Şecaattin Tanyerli , Seyyide Poroy, Seyyan Hanım, Mualla Saylık, Mahmure hanım, Mefharet Atalay.. kibar kibar söylüyorlar.
isimlere dikkat eder misiniz 8)
bulut çekildi güneş açtı.
kitabımı dışarda okumalıyım bu öğlen, biraz da yağmur çişeleyecek olursa, sürekli burada bıraktığım, o eski kalın örgü şalı alır çıkarım dışarı. rahmetli babaannemin şalını.
ama benim bu psikolojiyle evde olmam gerekmez miydi?
üzerimde şalla balkonda yağmuru izleyip ürperirken, elimde kitap ve kulağımda tangolar olmalıydı.
özlemişim ben sohbaharı.

severim-sevmem

2008-09-16T16:55:00.002+03:00

Emre Aydın-severim. ki dinliyorum şu anda. hem şarkıları güzel, hem sesi iyi, hem çocuk yakışıklı. e daha ne olsun.

Baş ağrısı -sevmem. kimse sevmez tabi de. bi de ilaç alma konusunda da sıkıntılıyım. ağrıyı çekemez olana kadar çekiyorum.

Alırken üzerime tam olduğu halde sonradan bollaşan kotlar- sevmem. insanı zayıflamış psikolojisine sokuyor ama esasında zayıflamış olmadığın için aksine kilo almaya sevk ediyor.

Makyaj malzemeleri-severim. maskara özellikle seviyorum. en önemli makyaj malzememdir.

Kuyumcu vitrinleri-eskiden hiç sevmediğim halde şimdi sever olduğum bişey. yaşlandıkça kuyum'a mı merak saldım ki.

Kıymet bilmeyen insanlar- sevmem. biri senin için bişey yapıyorsa, bi zahmet özen göstereceksin. oda arkadaşlarımdan biri, bir diğerinin çocuğunun yaşgünü için bir hediye alıp masasına koydu. bahse konu arkadaş geldi, gitti, birileriyle konuştu falan filan. niceeee sonra masasında klavyenin üzerinde duran koca paketi fark edip uzaktan bi "teşekkür ederim" dedi. ne paketi açmak, ne hediyeye bakmak. paket öylece duruyor konulduğu gibi. sinir oldum. hayır sana ne! derseniz haklısınız tabi, bana ne de, ne bileyim, sevmedim işte.

Birini aramak için telefonu elime aldığımda o birinin beni araması-severim.

Klasik müzik-severim. hafta sonu saçlarımın uçlarını boyatmak için gittiğim kuaförde klasik müzik çalıyor olmasaydı sabırla 2 saati geçiremeyebilirdim.

Park yerlerine daire numarası yazılması rağmen arabasını rasgele bırakan salaklar - sevmem. sonunda bir yazı bastırıp yapıştırıcam apartman kapısına "oturduğu dairenin numarasını ezberlemekten aciz olanların ehliyet sahibi olabilmiş olmaları şaşırtıcı" diye.

İftara birkaç dakika kalması-severim. yemek hazırsa daha da çok severim.

tatil planı yapmak-severim. bayramda antalyaya kaçmak, sezon bitmeden denize atlamak fikri şimdiden sevindiriyor beni.

kafamdan öpücük sektirilmesi-severim. zaten bi tek sel yapıyor. "kafadan bi öpücük sektireyim mi" diyip alnımdan hızlıca bi öpücük sektiriyor.

kedi-köpek-kuş-falan filan-severim. hayvanlar olmasa dünya çok süssüz ve tatsız olurdu.

kırmızı ojenin tırnaklarımı boyaması-sevmem. asitonla uğraş uğraş, yine de bi pembelik kalıyor yahu.

yeni bir kitaba başlamak-severim. yeni insanlar, yeni hayatlar. bir de sürükleyici ise yeme de yanında yat (ki, yemek zaten mümkün değilken, yanında yatmak çok mümkün oluyor)

yazacak konu bulamayıp saçmalamak-sevmem. e ama bazen oluyor işte.

konu bulamamış olmama rağmen yazı yazmış olmak-severim. en azından zaman geçiyor.

değiş tonton

2008-09-16T10:53:00.003+03:00

e sıkıldım ben bu taa geçen haftanın haftasonunu anlatan yazıdan.
ama yazma isteğim yok.
yazmasam da yazının oradan kalkacağı yok.
eee....
ihtiyaç halinde rasgele bi yazı yazıp kendisi yayınlayıveren bir özellik olsun blogspotta.
istiyorum.

haftasonu

2008-09-08T16:07:00.002+03:00

insanların zevklerinin -hele de kocası, sevgilisi falan gibi birisiyle-benzer olması önemli galiba.
hadi genelleme yapmıyım ama,
en azından film konusunda anlaşabilmek önemli yav.
niye diyorum bunu.
çünkü benim kardişle zevklerimizin uyuşmaması yüzünden beraber film izlemek zor oluyor.
cumartesi akşamı kardişle tatlı nişanlısı bize geleceklerdi.
yemekten sonra da film izliycez.
de, ne izliycez?
şimdi bunlar gündüz çarşı pazar dolaşıp yüzük almak için uğraşıp, benim cins bıradır da beğenemediği için sonunda kriz geçirip, bir yüzükte karar verip ve fakat kavga da edip, geldiler bize.
barışma faslı ardından, yemek sonunda film almak üzere evden çıktık.
ben istiyorum romantikkomedi, hadi komedimacera falan gibi bir hafif film.
kardeş olacak ruhsuz, romantik film asla seyretmiyor.
korku gerilim falan seyrede seyrede manyağa dönmüşsün sen diyorum ama nafile.
sel bilim kurgu meraklısı.
kızceğiz zaten yeni barıştıkları için sorunsuz kişi kıvamında. aykırı hiç bir talebi yok.
o olmaz, bu olmaz, beriki korkunç, öteki gerilim falan derken..
sonunda rambo aldık!
rambo'cuğumun emeklilik öncesi son rambo filmi.
eh.
ilk ramboları seyrettim, bilirim.
filmin ötesinde john rambo karakterini de severim. hani o ilk filmde bi ağladı ya bu, ben burada yabancı kaldım deyü, hah beni orada vurmuştu zaten.
neyse geldik eve, koltuklar hooop sinema düzeni aldı.
başladık.
ayyyhhhhh...
kan revan kol kafa bacak ...
vıcık vıcık kan
patır patır insan parçası
ay bu ne?
böyle değildi ki bu rambolar.
allahım içim şişti.
kan ve insan parçası görmekten midem kalktı.
rambo hatrına zor dayandım vallahi.
üüüff...
neyse bitti.
balkonda niğde gazozlarımızı içerken biraz rüzgar esti de kendime geldim yahu.

sonra ertesi gün.
ben bikaç güzel film izlemezsem kendime gelemiycem dedim.
damdaki kemancıyı koyduk.
tralalala lala lala laaa...
ama tamamlayamadık.
kardeş ve nişanlısı gelecekler akşama yine, çok şükür bu kez kavga gürültü yok.
oohh canımıza minnet.
dünkü yemekler hep artmıştı, sel ve ben 1 haftada ancak tüketirdik.
-menü aynı ona göre, dedim.
geldiler.
film de almışlar.
ne mi?
300 spartalı!
o filmde çok kan revan varmış, ben izleyemem dedim diye sel de izlememişti halen.
kardiş almış gelmiş.
4. kez seyredecem ben dedi.
dünün üstüne seyredersen, anca şimdi seyredersin sen bunu, arayı soğutmadan dedi.
yaaaa.. damdaki kemancı?
-ne damı ne kemancısı?
tamam aşk ve gurur izleyelim, ruhumuz dinlensin, ha?
-bana uymaz.
kardiş cins!
kızceğiz alışmış:
-biz hiç romantik film seyretmedik biliyor musunuz?
eh ev sahibiyiz, misafirin alıp geldiği filmi geri çevirmek olmaz
koltuklar sinema pozizyonu
başlasın.

itiraf edeyim, rambodan sonra daha kötü gelmedi bana.
zaten animasyon seyreder gibi seyrettim.
e sahneler de çok artistik, renkler, görüntüler güzel.
ama yoruldum.
iki günde onca ceset beni boğdu.
ben ki bu kadar ölümlü filmi 1 senede izlemem.
2 günde ölü yağdı ekrandan.

şimdi,
akşam elveda rumeli.
olmadı üstüne bi aşk ve gurur.
içim diner biraz.
püf!
yoruldum yav.

kısa kısa.

2008-09-05T10:57:00.002+03:00

dedim ya "benim işim yok, soğuttunuz beni çalışmaktan" diye.
bana da dediler ya, "valla da çok işin olacak ama proje tam netleşmedi, kapsamı belli olmadı o sebeple beklemedesin" diye.
benden günah gitti.
sabah 9dan şu saate kadar -ki 11 olmuş- gazeteleri okudum.
yazarlar, haberler vs.
kardişin nişanlısı erkek milletinin manyak olduğunu ifade eden bir video göndermiş.
ona gülüp cevap yazdım.
iki yazıştık.
öğlen tatiline 1 saat var.
o arada da biraz almanca çalışayım diyorum.
ne alaka diyecek olursanız.
e boş duracağıma öğreneyim.
süper bi kaynak bulmuştum.
hatta 2 sene önce falan biraz çalışmış, ve tek tük de bişeyler anlar hale gelmiştim.
sonra iş yoğunluğu ve tembellik huyum nedeniyle bıraktım ve unuttum tabi.
bu "ay yedi bitirdi bunlar beni, iş tatminim sıfır" bunalımında aklıma geldi yine.
ayol ben bu boşlukla 2-3 ayda almancayı epey bi ilerletirim be dedim.
bari o faydası olsun bana.
hah,işte şimdi 1 saat almanca çalışayım.
sonra öğlen tatiline çıkıp-ya da çıkmayıp- kitabımı okuyayım.
öğleden sonraya da allah kerim.
akşam da zaten annanem yemeğe götürecekmiş bizi cümleten.
çıkışa kadar da bi şekilde oyalanırım artık.

bugün

2008-09-04T17:56:00.002+03:00

dün sinir tepemdeydi malum.
iş mevzuunda.
insna ilişkilerimde problem olsa, çoktan basmıştım istifayı da.
seviyorum çalışma arkadaşlarımı.
ama bi yere kadar.
işim yok.
boş boş durmaktan, salak salak işlerle zaman harcamaktan bunalmıştım fena halde.
ya bana iş verin, zam yapın, ya da gitcem haaa modundaydım.
departman yöneticisiyle konuştum bugün.
dedim ki:
ben çok sıkıldım.
öyle böyle değil çok sıkıldım.
boş boş oturup, gazete dergi sayfası gezmekten bunaldım.
niteliklerimi kaybediyorum.
yeter!
çok iyi bir adam.
gerçekten.
elinden gelse istediğim her şeyi yapmaya uğraşır ama.
onun da elinden gelen bir yere kadar.
bir süredir bekleyip sıkıldığım bir proje vardı.
onun mutlak muhakkak başlayacağından söz etti.
tüm zamanımı alacağından.
hatta bir yardımcıya ihtiyaç duyacağımdan.
neyse.
eh.
bakalım dedim.
görücez.
de,
üstünden 10 dakika geçmeden telefonum çalmaz mı.
saklambaç hanımla mı görüşüyorum?
evet benim.
meğer, bunlar kariyer net üzerinde bulunan cvmi görmüşler.
bir pozisyon için düşünüyorlarmış.
ama hala aktif durumda olup olmadığını, hala iş arayıp aramadığımı öğrenmek istemişler önce.
tamam dedim.
teklife açığım 8)
peki, listeye alıyorum sizi, tekrar dönücem dedi.
kapattık.
yaaaa..
kul sıkışmayınca hızır yetişmezmiş derler.
du bakalım.
e hi 8)

bu ne be, ne bu be, bu ne!!!

2008-09-03T14:10:00.002+03:00

sıkıldım ben.
ay öyle böyle değil ama çok.
işim yok.
zaten olsa da yapasım yok.
öyle soğudum yani işten güçten.
hayır zaten yaptığım işe ruhumu veriyor değilim ki anacım, niye sevineyim iş var diye.
sevmediğim şey.
ama düşünün, yine bile işsizlikten sıkıldım.
zaten gideyim bi çay alayım, bi kahve içeyim de diyemiyorum.
e malum insan bünyesinde sıvı alımı sınırlandığında.....
ay yani tuvalete de gitmiyorum.
he, gidip bi aynaya falan bakıp, zaten çıkmayan rujumu tazeliyorum arada ama..
yetmiyor.
yaş günüm için yan masamdaki kızlar çiçek almışlar sağolsunlar.
saksı çiçeği.
sabah bi gidip karton bardağa su alıyorum, onu suluyorum.
eee...
başka niye gidicem ben mutfağa?
otur otur otur otur....
bak yazarken bile üst üste gıcık geliyor insana.
bi de yaptığını düşün!
sıkıldım.
öyle çok anlık bişey de değil ha,
eni konu bu şirketten sıkıldım zaten.
yakın çalıştığım insanları sevmesem daha duracak gibi değilim.
ama seviyorum.
aksiliğe bak!
hayır bi de ben iş hayatına profesyonel yaklaşan biri de değilim ki.
illa sevicem, sevilicem.
e burada da bu var.
istifa edemiyorum.
ama maddi manevi tatminsizlik duyuyorum.
üff..
ramazan da üstüne tuz biber zaten.
sahura da kalkmamışız ki.
bi gözümü açtım.
daha doğrusu açtık.
nasıl bir denk geldiyse sel ve ben aynı anda gözümüzü açtık.
bir anda, havanın aydınlandığını fark etmemle birlik, yüzümde bir dehşet ifadesi dolaştı galiba.
sel:
-evet, kalkmamışız, dedi.
yaaaaa... diye mızırdadım.
ama taze pide, leziz tulum, reçeller, zeytinler....
yarın yeriz dedi.
üüfff...
uyudum çaresiz.
sabah kalkamadım.
zaten kahvaltı faslı yok diye geç kalkıyoruz.
iyice geciktim.
saçlarımı beğenmedim, sonunda toplanabilir boyda olanları en tepede topladım.
makyajımı sevmedim. niye sürdüm bu kahve farı?
kahve ince bir pantolon, beyaz askılı tişort.
kahverengi uzun kolye.
kahve küpeler.
altına beyaz spor ayakkabı.
giyemem topuklu ayakkabı bu psikolojiyle dedim Sel'e.
sanki onu çok ilgilendiriyor ne giydiğim.
çıktık evden.
zaten geç kalmışım.
arabaya binerken hatırladım:
-ya bunun da alarmı mı bozuldu anahtarı mı bozuldu anlamadım ki.. kapatırken ciyuv ciyuv ötmeye başlıyor.
iki gün oldu aynı şey.
iş yerinde arabayı park edip indim.
kapıyı kapatıp, anahtarın kapatma düğmesine bastım.
kapanmadı.
kapıyı tekrar açıp, tekrar kapatıp, tekrar bastım düğmeye.
nafile.
e bu kapı açık mı kalacak?
bi daha denedim.
o ne?
ciyuv ciyuv ciyuv ciyuv....
ay kabus.
susmuyor da lanet şey.
en nefret ettiğim seslerden biri.
daha arabayı alırken demedim mi ben şunun alarmını bozalım, çıkartalım bişey yapalım diye..
üf ki ne üf.
aç kapa, aç kapa falan derken sustu salak alet.
ne süper bir başlangıç güne.
neyse,
bugün de olursa öğlen gelip alayım dedi sel.
sabah korkarak bastım düğmeye.
piyuvp.
hah kapandı.
kapandığından eminim de ses tam öyle olmayabilir.
neyse.
9-12 geçti
13-18 daha eziyetli.
bir de saçma sapan bir iş bulaştı üstüme.
işim değil,
bilgim yok,
sorumlusu değilim.
yardımcı olma adına üstüme kaldı.
bi de mızır mızır sorunlar, eften püften aksilikler çıkıyor mu?
ayyyhhh....
bayilazayim.
kitabım masamın üstünde yatıyor öylece.
ay ne var onu okusam!
3 saat var daha çıkmama.
ne saçma bi gün yaa.
ne saçma.
ne bu yaa!!!

süreyya

2008-09-02T14:12:00.003+03:00

eski iran şahı muhammed rıza'nın eski eşi süreyyanın hayatını okuyordum bir süredir. kendi yazdığı hayat hikayesini.
o iran ile bugünki iran arasında ne kadar çabalarsam çabalayayım bir bağ kuramıyorum.
ne yazık.
kız öğrenci kampında öğrencilerle yüzen imparatoriçe süreyyadan,
kayak yapan, ata binen, eldivenli, şapkalı, tayyörlü süreyyadan,
birkaç dil bilen, pek çok şeyle ilgilenen tahsilli süreyyadan,
rıza'nın kararlarında etkili olan, siyasetin içinde süreyyadan,
adamın arkasındaki duvara düşen gölge gibi duran, "ne" olduğu belirsiz yeni "first layd"ye.
ne acı.
çocukları olmadığı için ayrılmış süreyya ve şah rıza.
istemeden.
malum veliahtlık durumu.
veliahtı ancak bir sonraki eş, farah diba verebilmiş şaha.
ama ne veliaht!
neye yaradı ki...
neyse, mevzu o değil.
okurken dikkatimi çekti.
imparatoriçe olmak da zor anacım.
gencecik kızın hayatı nasıl yön değiştirmiş.
evlenince de,
boşanınca da.
çok detay oldu ilgimi çeken.
şaşırdıım!

başlangıçlar günü.

2008-09-01T10:46:00.003+03:00

bi sürü şey başladı bugün.
ramazan mesela.
zor gelmesine rağmen genelde bütün ramazan oruç tutup tutup da, sonunda "ooohhhh bir sene yok artık, rahatız" diye bayramı karşılamamız daha yeni gibi sanki.
hoşgeldin 11 aylar! diye gülücükler saçarken sultan geri geldi işte.
nasıl geçti 11 ay yahu.
eh.
tutarız bakalım yine tutabildiğimizce.
iftar, sahur, açlık, bi engellenmişlik duygusu, beraberinde bir görev tamamlama tatmini...
hadi bakalım.
çevremizde tutan da kalmadı ama.
biz tutalım.

sonra yeni yaş.
kardeş ve benim 4 sene sonra aynı geceye denk gelen doğumlarımız.
ama 12'den öncesi ve sonrası işte.
dün oydu, bugün ben.
amaaaannn..
zaten yaş mı söylüyorum ki.
sorana doğum tarihi söyleyiveriyorum.
o hep aynı ya, alışmak kolay.
yoksa yeni yaşıma alışmam mümkün olmuyor ki.
daha 3-5 sene öncekine alışamadım zaten.
yeni yaşı da hiç umursadığım yok.
zaten belli olmuyor 8)

yeni hafta.
oruç tutarken çalışmak zor geldiğinden pazartesi sendromu bugün iyice katmerlendi.
benden başka tutan yok ki burada.
oran %1 yani şirket genelinde 8)
ay pasta masta olayına girmeseler bir de.
sevmem de öyle şeyleri.
yiyemiyeceğim pastayı da niye keseyim.
üf.

diğer başlangıç tv'lerde.
yeni sezon.
benim dizi de bugün başlıyor işte.
yine başlarım rumelice konuşmaya.
zaten artık "kadar" diyemiyorum ki, uzun geliyor.
"ka" diyivermek varken 8)

sonra okullar başlıyor.
birinci sınıf bebeleri bugün tanışacaklar okulla, sınıfla, öğretmenle.
ay ne gıcık aslında.
o-hoooo
senelerce oku şimdi.
ödevler, sınavlar, dersler...
yazık yav.

sonbahar da başlıyor.
takvim bugün sonbahar başladı diyor işte.
bitti koca yaz.
yapraklar sarı, sıcaklar geçici artık.
bugün güz başlıyor.

ramazan-yeni hafta-yeni ay-yeni yaş-okullar-sonbahar-yeni sezon....
ne çok şey başlıyor bugün.

gö.rüm.ce.ler!

2008-08-29T13:22:00.002+03:00

evlenmemiş 2 abla.
biri gayet asosyal, mızık mızık
biri otoriter olma takıntısında, baskıcı.
ikisi de iflah olmaz biçimde kötümser.
aşırı bağımlı
kontrol etme, müdahil olma saplantılı
ben,
mesafeli.
çünkü ayrı dünyalar bile değil, ayrı kainatların insanıyız.
bakış açıları, tarzları, hayat görüşleri, kişilikleri.....
hiç benzemez insanlarız.
sel,
arada.
ablalardan bıkkın, yorgun.
hayatı zor, uğraş gerektiren, çaba gerektiren durumda.
şikayet edebileceği bir erkek kardeş, bir yakın akraba, bir baba yok.
ablalar hayatlarındaki her boşluğun doldurulmasını sel'den bekliyor.
sel sadece kardeş ama.
sel baba değil
sel koca değil
sel sevgili değil.
ama sel hepsi.
ablalar zor.
hem de çok çok zor.
kızıyorum.
ne yapmak gerek inanın bilmiyorum.
sel, sel değil de bir başkası olsaydı
eeeeehhhhh.... der,
ay uğraşamam ben, der,
sayıyla mı verdiler len sizi bana, der,
belki giderdim.
ama sel özel bir insan.
sel'in aşkı, sevgisi, çok özel.
ve malesef sel'in ablaları da çok özel.
ne yapmalıyız.
bu müdahil olma takıntısı olan, asosyal, baskıcı, kötümser, hemen tepki veren ablalara ne yapmalıyız ki,
sel de, ben de rahat edelim.
uygulanabilir her tavsiyeye açığım arkadaş!
çünkü çok yorulduk!

fikri olan?

2008-08-27T16:44:00.002+03:00

kestirsem mi
boyatsam mı
permalattırıp bonus modeli olsam mı
estetikle şekil değiştiremeyeceğime göre,
sakal bıyık alternatifim olmadığına göre,
renkli lens falan da sevmeyince
nasıl bir değişiklik yapar ki kadın milleti kendinde?
sıkıldım.
sıkıldım gibi yani.
en kolayı en ucuzu en geri dönüşü olanı şaç ya,
benim de aklım orda şimdi.
neyi değiştireyim kendimde?
neyi değiştirebilirim görüntümde?
var mı fikri olan?
ne yapsam?
her fikre açığım en standart olanından en radikal olanına kadar.
hı?

nazar

2008-08-25T16:15:00.003+03:00

sık yaşıyorum.
ve aslında her seferinde de yine şaşırıyorum.
"evet evet, nazar gerçekten var, bilimsel birşey bu" dense de benim pek ilgi alanıma girmediğinden belki, fazla itibar etmezdim.
ama çok sık yaşıyorum, görmezden gelemiyorum artık.
çok sık nazar değiyor bana.
çarşıda pazarda dolaşırken mesela, birden üstüme bir poşet geçirilmiş gibi oluyorum.
çöküyorum resmen.
baş ağrısı, aşırı bir güçsüzlük, elimi kolumu kaldıramama hali, uyku isteği, gözümü açamıyorum çoğunda.
sel'in de çok nazarı değiyor bana.
bir anda, bir anda net bir şekilde başıma bir ağrı saplanıyor mesela.
önceden o anı yakalayamazdım pek.
derdim ki:
bi süredir çok başım ağrıyor.
ben çok beğenmiştim seni ondandır belki, derdi sel.
şirin bir iltifat olarak kabul eder, baş ağrımın gerçek nedenini düşünürdüm.
ama sonraları an'ı yakalamaya başladım.
kafamda zınk diye bir ağrı!
bir anda başım ağrımaya başladı diyorum.
sel şaşkın.
yemin ederim daha birkaç saniye önce sana bakarken böyle çok beğeniyle bakmıştım, allah allaaahhh, diyor.
alışveriş merkezindeyiz misal, yürüyen merdivenle yukarı çıkıyoruz, yan merdivende durmuş, inen bir teyze pür dikkat beni izliyor.
başımda korkunç bir ağrı.
tövbe tövbeeee...
ayol bir de dikkat çeken bi tip olsam yani.
boy yok pos yok
kulak kepçe
bacak çarpık
saç kırpık
kılık kıyafet sosyete pazarı
makyaj yalapşap
eeeee.......
manyak mısınız len?
niye ağrı yolluyorsunuz bana yahu!
-sen çok güzelsin! diyor sel.
e koca tabi, öyle görecek.
ama ne çıtırlar var etrafta yahu.
niye bana bakıyor bu kadınlar. evet evet özellikle kadınlar.
yemin ederim üstümü başımı kontrol ettiğim, bir yerim mi yırtık sökük, bir acayipliğim mi var diye endişe ettiğim zamanlar oldu, bakışlardan tedirgin olup.
pantolonumun fermuarına, bluzumun önüne, yanına, çanta aynası çıkartıp elime yüzüme baktım bişey mi var diye.
yooook......
ama habire ağrı yollayıp duruyor insanlar yahu!!
hoşt beee...
bir keresinde bir arkadaşımın evinde otururken, kucağımda duran elimdeki kalın kemik yüzük çat diye üçe ayrılıp dağıldı.
kırmak mümkün değil elle falan.
dağıldı.
başımda bir ağrı.
bilmiyorum ki.
sen daha inanma, nazar işte, dedi sel.
diyorum ki:
hani böyle yıldızı düşük falan derler kimilerine.
acaba öyle bi kusurum mu var yav?
enerjim mi sakat?
yıldızım mı bozuk?
bişeyim mi ters?
neden bana habire nazar değiyor!
dua mı taşıyayım üstümde, boncuk mu, sarmısak mı....
ay ne bileyim, var mı bunun bir tedavisi.
sel bi dua okur bana kimi zaman ben sürünürken.
ayılırım çoğu kez.
zınk diye açarım gözümü baygın halimden.
bakarım sel yamulmuş, gözler şıpır şıpır...
dua okurken uykusu geliyor galiba diye düşünmüşümdür ama.....
bana karşı değil de misal duvara karşı falan okusun bi bakayım.
yine aynı mı olacak?
yok eğer gerçekten bu bendeki nazar mevsuzu ise,
o zaman sizin de bilginiz olsun.
bi gün "pooffff" diye ortadan kaybolursam bilin ki nazardan falan çatladım.
e hi 8)

çocuklar üzerine bir gözlem

2008-08-20T13:19:00.002+03:00

tatile giderken, evden çıktıktan sonra annemlere uğradık. orada yemek yiyip yola devam edeceğiz.
çantamdaki anahtarları orada bıraktım ayrılırken.
anahtarlığa takılı 6 adet anahtar ağırlık yapıyor.
3 anahtar bizim ev için, 3 anahtar annemlerin anahtarı.
ne taşıyacam yanımda!
bıraktım.
fakat gelince almayı unutmuşum. üstelik pazar günü gidip oturduk da annemlerde.
pazartesi günü iş çıkışı eve geldim doğruca.
arabayı park ettim, apartman girişine yürüdüm, çantamı açtııııım.....
hatırladım.
anahtarlarım yok.
sel'i aradım:
-seeel... ne zaman çıkacaksın?
-hayırdır?
-anahtarım yok, kapıda kaldım.
-tamam çıkarım az sonra.
gizemlerin arabasına baktım (hatırlarsınız, geçenlerde evlenen, aile dostumuzun kızı, hani düğününde zil zurna sarhoş olmuştum. üst katımızda oturuyorlar ya.) yoklar.
mecbur dışarda bekliycem.
apartmanın tam karşısı park.
çocuk parkı da var.
gidip bir banka oturdum.
yanımda kitabım yok, mecbur etrafı izliycem.
izledim.
şimdi gözlemler:
çocukların yarısından fazlasında, yani bir sürü çocukta, kova ve kürek var.
hani plajda oynananlardan.
tuhaf geldi bana.
her bir bebek yakını-kimi annane, babanne, kimi anne baba- yanında bir çanta taşıyor.
mutlaka bulunması gerekenler var demek.
ıslak mendil,
su,
kova kürek.
yerler çakıl taşı.
toz toprak.
sahipleri (ebeveyn olabilir ya da olmayabilir, sonuçta o sıra çocuğun sahibi olan yetişkin) onları yere oturtuyor yada oturmasına izin veriyor, ve eline hemen kova kürek veriliyor.
kovası küreği olmadığı için diğer bebenin kovaküreğine sulalan bebenin sahibi hemen bir bankın kenarına astığı çantadan kova kürek çıkartıyor.
hepsinde var!
kum yok ki kale yapılsın.
tek yapılabilen taşları kürekle kovaya doldurmak ve boşaltmak.
ne saçma geldi.
bebeler bir kaç cins.
özenle giydirilmiş temiz çocuklar var.
eşofman türevi rahat giysilerle oynayanlar var.
saldırganlar var,
sakinler var.
kendi de çocuk olmasına rağmen abi-abla havasına girmiş, diğer bebeyi sahiplenenler var.
çirozlar ve şişkolar var.
annanesiyle parka gelen 2 yaşlarında bir erkek bebe,
babasıyla gelen 4 yaşlarında bir kız bebeye üstünlük kurdu gözümün önünde.
kovasını aldı.
kendi kovasını da vermedi.
kız bebe mızırdadı.
kumaş pantolon ve gömlekli, muhtemelen işten yeni gelmiş olan sakin baba, kızını "o bebek, kardeş" falan diye sakinleştirmeye çalıştı.
çakal erkek bebenin sahibi teyze kız bebeyle ilgilenip, babasından hakkında bilgi alarak ilgilenme yoluna gitti. adını öğrendi. ıslak mendillerden iki tane getirip onun da elini sildi.
bi sürü kadının ve çocuğun arasında sıkılan baba tombik ve ezik kızını teşekkür etmesi yönünde uyarıp, sonra da ilgisi dağılan çakal erkek bebenin önünden kova ve küreği kaçırıp, kızıyla uzaklaştı.
çakal erkek bebe uzun uzun bana baktı önümde durup. çocuklarla hemen sıcak ilişkiler kuran, konuşan, elleşen biri değilim. ben de ona baktım ama pek gülümsemedim ve konuşmadım.
sahibi geldi "abla" dedi.
çakal bebe sırıttı, aba dedi.
hafiften gülümseyip başımı çevirdim ve başka yere baktım.
yoksa sahibi olan teyzeyle muhabbete girecektim. musallat olma ihtimali olan bebe de cabası.
canım istemedi.
arkadaşı olan çocuklara sürekli "arkadaşııııım" diye hitap eden temiz ve güzel giyimli ama uyuz bir kız çocuk vardı. inci'ydi adı. herkese "arkadaşııııım" diye seslenip durdu.
kovadan taşları dökerken etrafı tozuttu.
annesi koşup üstünü tozladı diye sitem etti.
dombili bir kız çocuğun sahibi 13-14 yaşlarındaki abisiydi.
hem arkadaşlarıyla bisikletle dolaşıp "gençlik" tadı çıkartmak arzusundaydı, hem de ikide bir kendine emanet edilen dombili kız kardeşinin toz içinde kalan üstünü silkelemeye çalışıyordu.
üzüldüm ona. kız kardeşinin kolundan tutup, poposunu silkelerken bisiklet üzerindeki havası yoktu.
saate baktım.
sel'i arayalı yarım saat olmuştu.
biraz sonra geldi.
kapıda kaldım yaaaaa, dedim.
eve girdik.

parça pinçik

2008-08-18T15:16:00.008+03:00

önce marmaris:

çok güzel kızlar var yahu.

sel'in kendi gördükleri yetmiyormuş gibi ben de gösterdim ona sık sık:

-seeeeell..şuna bak!

ama allah için adamlar da süper.

bir tanesine bayıldım. sel'le de paylaştım. konuyu uzatmamam kaydıyla anlayışla karşıladı.

ve fakat aynı adam akşam yine karşımıza çıkınca.....

ay allahın lütfu muydu acaba?

dalyan-köyceğiz:

güzel, sakin, dingin...

al kitabını geçir koca günü bir gölgeye çekilip.

datça:

yol üstünde bir yerde denize girdik.

kovanlık tesisleri.

havuz gibi bir deniz.

ayaklarının altında iiincecik kum.

cirit atan balıklar, ve hatta deniz yıldızı, usul usul ilerleyen.

bir deniz bu kadar sakin ve berrak olmamalı.

insanın aklı fena halde takılı kalıyor.

yine marmaris:

alyansımı denize düşürdüm.

aksilik.

oysa genelde takmam yüzüğü tatilde, hele denize girerken.

ama olacağı varmış işte.

gitti alyans.

aradım da epeyce.

datça yolu üzerinde bahsettiğim yerde olsa, hemen bulunur da,

bu girdiğimiz yer komple çakıldı.

e onca taşın arasında.....

yüzük balıklara hediye oldu.

üzülme dedi sel.

zaten yakında evlilik yıldönümü.

ne alsam diye düşünüyordum, belli oldu.

hani kardişle sevgilisi (nişanlısı mı demeliyim artık. istedik ya kızı) alyans arıyor ya:

aradım söyledim:

-alooo.. alyans bakarken bol çeşitli bir yer bulursanız bize de haber verin.

-niye, siz de mi değiştireceksiniz?

-yok yav, ne değiştirmesi... gitti benim alyans denizde. mecburen yani.....

-hadi laaaaa... eh iyi, iki çift alacaz diye indirim yaptırırız, iyi olur.

dalaman-thermemaris:

insan kötü kokuya alışabiliyor, bu iyi bir şey.

insan sivri sineğe alışamıyor, bu kötü bir şey.

insan rahata kolay alışıyor, bu da bilindik bir şey.

jakuziye mi girsek yav?

tamam sonra da hamama gidelim.

ay ben saunaya giremem, du bakayım... oyyy çok sıcak!

-niye bana masajı kadın yapıyor da sana da kadın yapıyor? sana kadın yapıyorsa bana da adam yapsın?

-tamam yaaaa.. allaa alaaaaa....

bu begonvil denen bitkiye hastayım.

bulunduğu ortamı nasıl da güzelleştiriyor.

iyiki var.

termal havuz, çamur falan fibromiyaljiye iyi geliyormuş.

sel bunu okudu ya,

habire beni yüzdürmeye çalışıyor.

-fibromiyaljik, hadi......

ama insan yatıp biraz da miskinlik etmek istiyor.

güzel kızları kesmek, yakışıklı erkekleri kesmek.....

arada göz zevkini bozanlar da oluyor elbet.

yav bi baksanıza şu amcaya:

hayır eninde sonunda çoluklu çocuklu koca bir adamsın. mayoyu kıvıra kıvıra string yapıp da, oralarını iyice yakacaksın da ne olacak?

nil kaplumbağaları çok çirkin anacım. kocamanlar.
kafalarını sudan çıkartıp "kıııhhhhh" diye bi ses çıkartıyorlar yüzüne bakıp.
korku filmi efekti gibi gerçekten.
ekmek atınca yiyorlar.
özleri de az görüyor galiba.

göcek:

pahalı. yeminle söylüyorum. vallaha da billaha da diyorum, ankarada incik boncuk malzemesi satan bir mağazadan, toz toprak içinde bi dolu eski püskü şey arasından seçip 3 liraya aldığım eski görünümlü bir kolye ucunu, tam 75 liraya gördüm. aynısı 4.5 lira mı ne tutan bir başkasının da etiketi 85 liraydı. nasıl yani yaaaa.....

birileri birilerini fena halde kazıklıyor ama...

ankara:

neyse ki annemler, çerçey ve fundam falan burda. yoksa geri dönüş hiç çekilmezdi.

kürkçü dükkanı sendromu

2008-08-18T11:45:00.002+03:00

geldik.
nereye gidelim derken, bi baktım gelmişiz.
bu muydu yahu?
allah allaaah....
neysss...
canım bilok camiası, geldim işte.
önce özetler:
çıktık cumartesi.
-seeell.. ya nereye gitcez biz.
-bilmiyom kuzu, gideriz bi yere, şeklinde.
marmarise doğru yola çıktık.
marmaris, datça, dalyan, köyceğiz, göcek...
gezdik, dolaştık.
bi üç gün de otel ayarlayalım bari dedik.
bi internet kafeye gittik.
civarda rasgele bi otel bulduk.
özellikle aramıyorduk ama o denk geldik.
termal otel.
dalamanda.
thermemaris.
orada da kendimizi mineralli havuzdan, çamur banyosuna, jakuziden hamama, şezlongtan armut koltuğa attık durduk.
nil kaplumbağalarını besledik.
dalaman çayında deniz bisikletiyle gezdik.
yedik içtik kaşındık. (sivri sinek, sivri sinek, sivri sinek.....)
bi de tesadüfen bu otelin çamuru fibromiyaljiye de iyi gelmiyor muymuş! valla tesadüf oldu. iyi oldu.
sonra ne mi oldu?
e geldiik.
detay yazmak için pek üşengeç bir haldeyim.
şimdi bi durayım da sonra yazayım hı?
bi yoklama yapayım hem de bu arada?
kimler burada?

eeee?

2008-08-07T11:21:00.002+03:00

işim yok.
olsa da yapasım yok zaten.
feci halde "üüffff" modundayım.
tatilim geldi zaten.
hem psikolojik olarak, hem tarih olarak.
ama psikolojim kısmen hazır olmakla birlikte, daha hiç bir elle tutulur hazırlık yok.
cumartesi akşamı yola çıkıcaz gibi.
ama nereye gideceğimiz belli değil.
güneye mi, egeye mi?
otele mi pansiyona mı?
herşey dahil şeklinde havuz deniz yemek arasında mı gidip gelicez,
bir gün o pansiyon, bi gün bu pansiyon, büfe, restoran, ekmek arası geçiştirme falan şeklinde sağı solu mu gezicez?
ay valla hiiiiç belli değil.
zaten hepi-topu 1 hafta kaçabilecek durumda sel.
onu da gezerek mi yatarak mı geçirelim bilmiyoruz.
hiçbir yer ayarlamadık ki zaten.
yani "tamam tamam, bi otel bulup orada kalalım" desek, son gün yer bulup, ayarlama yapabileceğimizden bile emin değilim.
hem gezmek istiyor canım, değişik yerler, eski evler, tarihsel yapılar falan,
hem de "üüff sıkıldım havuzdan, kalk denize gidelim" demek, "şu sayfayı da okuyayım da bişeyler yiyelim" diye niyetlenmek...
dinlensek mi yorulsak mı?
bilemiyorum.
öyle bir durumdayım ki,
kendi kendime muhalefet olabiliyorum.
haklılar valla.
herşeye muhalefet etme kapasitem var.
karşımdaki fikir neyse, onu itinayla çürütebilirim.
10 dakika sonra çürüttüğüm fikrin savunucusuyum ama icabında.
ay valla.
manyak mıyım?
münazara olurdu hani okulda.
pek başarılıydım.
iki tarafı da savunabilirdim.
bunu fark edince:
ne biçim insanım ya ben, doğrularım yok mu benim, tek amacım "karşı çıkmak"mıdır diye düşündüğümü hatırlıyorum.
anarşist miyim?
yok değilim.
zira "yönetime ve otoriteye karşı çıkmak" demek anarşi.
oysa karşımda anarşizmi savunan biri olsa, en otorite manyağı savunucu ben olurum.
ay ben sadece "karşı"mıyım yahu!
üfff..
bak nereden nereye geldim.
oysa mevzu otele gidip yatmalı mı, arbaya binip dolaşmalı mı kararını verememiş olmaktı.
niye veremedik.
çünkü her ikisinin de olumlu ve olumsuz taraflarını düşünüp, her ikisini de hem istiyor, hem istemiyorum. birini tavsiye edene diğerini, diğerini tavsiye edene öbürünü savunuyorum. böylece kendi kafam çorbaya dönüyor.
ayyh...
anlatabildim mi?
bilmiyorum yani.
bikini almam gerek daha,
kitap almam gerek.
başka ne yapılıyordu tatile giderken?
ay düşünüp bi karar vermem gerek.
3 gün gezip sonra 3 gün bi otelde mi kalsak ki?
sanırım benim önce içsel bir huzura ermem gerek.

üzgünüm!

2008-07-28T09:30:00.002+03:00

ben çok üzgünüm bugün.
saka bebek bu sabah öldü.
gece-ben yatarken-durumu hiç iyi görünmüyordu zaten.
sabah 5 gibi kalkıp baktığımda ölmüştü.
çok üzgünüm!
bir de şu patlama.
ölen onlarca insan.
bugün gerçekten de çok üzgünüm ben.

durum raporu

2008-07-27T00:08:00.002+03:00

dolfinim "bizi durumdan haberdar et" demiş.
kısaca bir durum raporu vereyim dedim.
arkadaşlar!
o serçi serçe değilmiş!
valla billa değilmiş.
bizimki saka imiş meğer.
of çok maceralıydık bugün.
hatta bizimki gaza gelip attı kendini balkondan.
tabi o yarım yamalak uçarak ağacın dibine düşünce,
ben de kafamda bi sürü paçavrayla aşağı koştum.
paçavra ne mi?
e okuduk ya saime hanımın öyküsünde hani, saçlara kağıt sarıyorlar yatarken.
hah ben de denemek için yaptım ondan. kumaş parçalarıyla.
işte beni öyle düşünün.
üstümde turuncu bi paçaları kesik şort,
yeşilli kahveli bi askılı tişört.
kırmızı çamaşır askıları
kafamda bi dolu saçıma sarılı bez parçası.
ayağımda siyah fiyonklu ayakkabılar (kapıda onlar var diye geçiriverdim ayağıma)
daha da kötüsü asansörde biriyle karşılaşma ihtimalime karşı kafamda bir eşarp olmasını bi dolu paçavra olmasına tercih ettiğimden kırmızı beyaz benekli bir küçük fuları da kafama bağladım.
durumum önden tesettür, arkadan paçavra parçaları yani.
ben elimde anahtalar aşağıda ağaç diplerinde kuş arıyorum.
allahtan buldum veledi.

şimdi evde, uyuyor.
bisküvi ezip yediriyorum.
ama galiba biraz motoru bozdu saka.
üf ne yapmalı bilmiyorum ki.
habire su içiriyorum su kaybediyor diye.
umudum yarına kadar biraz toparlanıp, yarın akşam üstü uçabilir duruma gelmesi.
zira, ben yerde bunu ararken ağacın üstünde bi sürü saka gördüm.
meğer ne süper güzel kuşlarmış onlar.
kırmızı kafalı, sarı çizgili kanatlı...
bayıldım.
neyse işte öyle durum.

şaşıya gelince,
yok yok yok.....
o kadar üzgünüm ki.
nerde bu kedicik bilmiyorum
ölmüş olması ihtimali aklıma geldikçe onu kurtaramadığımız için, geç kaldığımız için içim acıyor.
üüfff...
adak mı adasam, şaşı çıkıp gelirse fakire sadaka vericem diye?

işte durumlar şimdilik böyle.
saka bebek bugün tüm gün-yemin ederim neredeyse 10 dakika bile ara vermeden- hep öttü.
şimdi uyuyor.
nedense pek iyi değil durumu gibi geldi bana az önce.
bakalım.
yarın olsun, hayır olsun.

aaa.. e yarın olmuş bile be!
e ben kapatayım artık bu aleti de gidip yatmadan biraz kitap okuyayım.
bi iyi geceler öpcüğü verin bakiym.
ooohhh...

serçi

2008-07-25T11:00:00.002+03:00

eve gittim, arabayı park ettim.

önce biraz oyalandım park yerinde pisi pisi diye. şaşı kediyi bulmayı ümit ederek.

bahsetmedim sanırım. hastalandı o.

apartmanın çevresinde yaşayan, sürekli görüp beslediğimiz bir şaşı kedi var.

hafta sonu dengesinin bozuk olduğunu fark ettim. etmeyecek gibi değildi zaten. zor yürüyor, yan yan gidip devriliyor. başını bir tarafa fazlaca eğiyor, narkozlu gibi. çok dengesiz.

araştırdım biraz. iç kulak iltihabı olabileceğini öğrendim. veterinere götürmeye karar verdik. ama olmadı. tutup da götüremedik.

pazartesiden beri de yok ortada. oldukça meraklandım ve endişeliyim onun için.

neyse.

işte bu sebeple pisi pisi diye seslendim biraz. yok gelmedi.

eve yürüyordum ki onu gördüm.

o dediğim kedi değil, serçe.

yavru bir serçe.

yuvadan mı düştü bilmiyorum.

çırpınıp duruyor kenarda.

aldım.

almasam bi kedi köpek yerdi büyük ihtimal.

ama ben kediler için mama bırakıyorum ki, serçeye ihyiyaçları yok!

aldım eve getirdim.

ay bu ne yer?

bulgur haşladım, ekmek ıslattım, nafile.

yemedi hiçbir şey.

cımbızla ağzına koymayı denedik olmadı.

su verdik, içmedi.

küçük bir kutuya koydum.

uyudu.

sabah ötüyordu.

herhalde acıktığı için.

evden çıkana kadar uğraştık yine, bulgurdu, ekmekti....

yok, imkan yok.

-sel yemiyo bu, dedim.

-e solucan yakalayıp getiremem ki, dedi haklı olarak. gerçi allahı var, sinek falan tutup verelim mi dedi ama, yiyebileceği sanmam.

büyük bir leğenin içine koyup bıraktık balkona yakın bir yerde. yanına da bulgur, ekmek ufağı ve su.

umarım akşam gittiğimizde iyi durumda buluruz onu.

sümsük

2008-07-22T12:05:00.008+03:00

çok güzeller.

önce okyanusa dalışlarını izlemiştim. muhteşem bir görüntü. taa yükseklerden hızlanıp, baş aşağı bir konumda mermi hızında okyanusa dalıyorlar. hem metrelerce dibe de gidiyorlarmış. süper dalgıçlar yani. çok karizmatik.
sonra bunların mavi ayaklı olanlarından haberdar oldum.

çok komikler. yani hem çok sevimli, hem bi şapşal haldeler.
mavi ayaklar karizma ölçüsüymüş. dişi tavlamak için.
ayaklarını kadının gözüne soka soka dans ederlermiş ki, en mavi ayağı olanı şeçsin gelin hanım.

valla şahsi fikrim ben sümsük olsam çoktan tav oldum gitti bunlara.
hem süper dalgıçlar, mermi gibi denize dalıp 50 metre dipten balık yakalıyorlar.
hem ayakları mavi.
hem dans etmeyi biliyor.
hem yakışıklı hem karizmatik.
bir kadın daha ne ister 8)

terör

2008-07-21T14:56:00.002+03:00

bu orman yangınları.
biri bana çıkıp bunların kaza, şanssızlık, sıcak hava, dikkatsizlik, takdiri ilahi yahut her ne haltsa işte... bunlar sebebiyle olduğunu söyleyebilir mi?
inandırabilecek biri var mı?
bu terör değil de nedir allah aşkına?
aynı anda 20 küsur farklı noktada çıkan orman yangınının sabotaj olma ihtimali üzerinde duruluyor ne demektir yaaa!
ihtimal ne demek!!!
çok sinirleniyorum.
her gün yangın haberi duyuyoruz.
her gün binlerce canlı yanıyor.
öyle böyle değil hakikaten çok sinirleniyorum.
kontrol altına alınamadı diyen o haberler var ya,
gerçekten çok canımı yakıyor.
ve öbür dünyaya inanan bir olarak tüm kalbimle diliyorum ki:
bu orman yakan teröristler var ya,
allah onları her iki dünyada da yaksın dilerim.
sadece öbür tarafta yanmaları beni rahatlatmayacak.
yaktıkları ağaçlar, orada yaşayan tüm diğer canlılar adına,
bu dünyada da yansınlar diliyorum.

görüyorum ve arttırıyorum...

2008-07-18T11:00:00.002+03:00

gazetelere göz gezdiriyordum, bu haberi gördüm:
"günaha sokmayan diş macunu çıktı"
evet evet, doğru. "günaha sokmayanı" çıkmış.
sevindim.
şimdiye kadar girdiğimiz onca günah bir son bulacak demek ki.
hele benim gibi zil zurna sarhoşken bile "dişini fırçalamayana insan demezler" diyecek kadar diş fırçalama manyağı bir tipin girdiği günahı düşünün.
sırf bu yüzden cehennemin tapusunu üstüme yapar cenabı allah!
ama çok şükür bitti bu sefil hayat, rezil yaşam tarzı.
artık günaha girmeden diş fırçalamak mümkün.
o halde görüyorum ve arttırıyorum:
bir zahmet,
günaha sokmayan diş fırçası,
günaha sokmayan sabun,
günaha sokmayan tencere,
günaha sokmayan dondurma (yok ama. düşündüm de, onun günaha sokmayanı olmaz)
ve bir de günaha sokmayan haber yapın.
tövbe tövbeeee......!

oh beee

2008-07-16T16:49:00.000+03:00

kalktı yasak galiba.
durun geliyorum sayfalara
e hi 8)

yasaklıyım yasaklısın yasaklı...

2008-07-16T15:53:00.001+03:00

komşulaaarr...
evet evet bizim şirketin halt etmesi. blogspot kontrol paneli dışında blogspot adresleri açamıyorum. teknik servis yöneticisi de tatile gitmemiş mi! dur bakalım, onun eleman ile halledilebilir bişeyse, ona söyliycem. o da yok ben karışmam derse artık haftaya tatil dönüşü rehaveti içindeki teknik servis yöneticisine yalvarıcam. ne münasebet canım! neden okuyamayacak mışım ben sizi?
aha da istifam!
ya blogspot gelir, ya ben giderim demeyi düşünüyorum.
öf yaaa....
yorumları bari görebileyim diye onay mecburiyeti koydum. kontrol sayfasını açabiliyorum ya, oradan okuyorum yorumları.
ha, bi de biyerleri açtım tam-tüm falan diye işaretledim ama ataletim bilmem ki dediğin şey oldu mu 8)

yasaklanmış site!!!

2008-07-15T14:14:00.001+03:00

dün rahaaat rahaaat girdiğim blogspot sayfaları bugün yasaklanmış site kapsamına girip engellenmiş.
ay sinir oldum, kendi sayfam dahil hiçbir yere giremiyorum.
gidip teknik servis yöneticisine:
"ay ben blogspota giremiyorum, neden yasaklanmış bu?" diye dert yandım.
dur bakayım dedim.
tekrar denedim.
sadece kendi kontrol panelimi açabiliyorum şimdi.
yazı ekleme sayfası açıldı işte gördüğünüz gibi.
ama sayfamı hala göremiyorum.
yorum mu geldi haberim yok!
kimseye gidemiyorum.
üüüffffff...
du bakalım bunu da yazdık ama yayınlanıp yayınlanmadığından bile emin olamıycam ki sayfama bakamadığım için.
ayol bu blogspotun da ergenekonla bi ilgisi olmasın.
niye durup dururken yasaklansın yoksa!!!

badana ekibi

2008-07-14T11:17:00.004+03:00

hafta sonu tam teçhizatlı boya badana ekibi şeklindeydik.
çünkü;
kardeş ve sevgilisi hem yatırım olsun amaçlı, hem de ne olur olmaz, belki de otururuz niyetiyle, banka kredisi çekip ortak bir ev almışlardı.
evde de bir kiracı oturuyordu zaten alınırken.
fakat bu kiracı geçen hafta apar topar evden çıkmış.
tabi bizimkiler zor durumda kaldı.
kira almak şart, ev boş duramaz.
ev kiracıya gösterilecek durumda değil, tek başına oturan kiracı kız anlaşılan pek "ev" muamelesi yapmamış oturduğu yere.
iş başa düştü.
ev komple boyanacak.
iğrenç durumdaki halılar kaldırılacak.
muhtelif onarımlar yapılacak.
cumartesi-pazar bizim ekip tam gün çalıştı bu sebeple.
annem-babam-kardeş-kız arkadaşı-ben-sel.
boyalar, fırçalar-rulolar-kovalar-çaylar-kahveler-börekler.
valla kimse kaytarmadı.
kimse boş durmadı.
sırtımızdan kollarımıza, ayağımızdan bacağımıza, yüzümüzden saçımıza kadar boya olduk ama..
duvarlar gıcır.
parkeler de döşenince cillop gibi olacak bence.
uğraştığımıza değdi gibi görünüyor.
bu vesileyle de ben anladım ki:
zor durumda kalırsak, boya badana işi alıp, hatta ufak tefek tadilat işi de dahil olmak üzere komple bir işe girişip iyi para yaparız.
hani ekip ihtiyacı olan olursa aklınızda bulunsun 8)

biliyorum saçma ama...

2008-07-11T13:27:00.002+03:00

öğlen tatilinden sonra şirkete dönerken, önümde 2 adam yürüyordu.
birinin saçları uzun.
enseden bir lastik toka ile toplamış, sırtına doğru 2 karış falan düz saçlar.
ay nereden aklıma geldiyse geldi işte.
bu saçı uzun adamlardan birini ikna etmeyi başarabilsem de, o uzun saçlara bir dalgalı maşa yapılsa, hani söyle romantik bir görüntü.
adam mı kendinden tiksinir,
saç mı adamdan tiksinir,
görenler her ikisinden de tiksinir mi?
yoksa sakallı ve bıyıklı bir adamın maşalanmış romantik uzun saçları enteresan olduğu kadar ılıman bir etki de yaratır mı?
ay ne bileyim merak ettim işte, göresim geldi.
neyse tamam sustum ve gittim.

kısaca...

2008-07-08T10:01:00.001+03:00

ablaları, teyzeleri çerçey'i merak etmişsiniz.
çerçey iyi. sıkıntısı geçti. sadece sıcaklardan sikayetçi biraz pofidik şişko kızım 8)

yazamadım, o kadar çok işim var ki.
zaten maceralı bir gündü dün.
hani şu haber olan banka soygunu olayı var ya.
hah işte o balgattaki ziraat bankasının kiralık kasalarından biri bizim. annemlerin yani. hepimizin ıvır zıvırı duruyor içinde.
dün sel oradan geçiyorken tesadüfen görmüş polis bandını.
merak edip sormuş. soygun girişimi demişler.
"soygun mu, girişim mi" diye ısrar edince de, özel kasaların bazılarının soyulduğunu söylemişler.
şaka gibi.
sel babamı alıp gitmiş bankaya.
dediklerine göre soyulan kasalardan değil bizimki.
ama girip bakmaya müsade etmiyor polis.
henüz inceleme araştırma falan yapılıyor zira.
gidip kontrol edip, gözümüzle görmeden de emin olamıyoruz tabi ama.
bakalım.
tünel kazıp banka kasalarını soymuşlar diyince annem inanmamış dün.
sel telefonda söyleyince ben de inanmadım.
işin kötü tarafı bu kasa soygununda bankanın herhangi bir sorumluluğu olmuyormuş, onu öğrendim ve şaşırdım.
yani bankadaki kasan soyulursa, bankadan 1 kuruş talep etme hakkın yokmuş.
zira kasada ne var, ne yok banka bilmiyor.
neyse, uzatmıyım lafı.
yazacak şey çok ama işe dönmeliyim.
biraz öpücük toplayayım da kuvvet olsun diye geldim zaten 8)

bişeyler....

2008-07-04T11:12:00.003+03:00

çok işim var. ama öyle bir durumdayım ki, işe başlayamıyorum. birşeylerin tamamlanmasını beklemem lazım. ve o şeyler tamamlandığında üstüme bir kova iş boşalacak. sağanak yağmurun yaklaştığını görüyorum ama ne kaçmam mümkün, ne önlem almam. öyle beklemekten başka çarem yok.

ev arkadaşlarımız olan güvercin çiftin yumurtaları oldu nihayet. bir tanesi sürekli oturuyor üstünde. nöbet değişim aralığını yakalasam pencere içine biraz yem ve su koyacağım ama pencereyi açamıyorum o orada oturdukça.

saçlarımı kestirdim. kötü oldu bence. rasgele bir kuaför bulup gittim zaten. bir daha gitmem ona. düşünüyorum da, benim de artık bir sabit kuaförüm olsa daha mı kolay olurdu. hani gittiğinde kişisel muhabbet yaptığın, sendeki değişiklikleri farkeden, tarzını bilen, nazın geçen bir kuaför?

kadın dergilerinden biri yoga DVD'si veriyormuş, dün markette gördüm. aldım. eve gelince bir deniyeyim dedim. sırtımın ağrıma noktalarına bakılırsa doğru yerlere temas edecek gibi ama düzenli yapma azmi gösterebilir miyim bilmiyorum.

şirkete iş yapan biri var, bi amerikalı. yaptığı parça işler için de aylık olarak miktara göre ücret alıyor. işin miktarını, adını, dönemini falan yazdığım bir form hazırlıyoruz. neyse, konu o değil. bu adam her seferinde yanıma gelip "hi, hello" falan diye selam veriyor. aynı şekilde karşılık veriyorum, havaryu falan diye hal hatır soruyoruz. sıkıldım. artık o bana hay dediğinde merhaba diyorum. eşek herif! sen benim ülkemde çalışıyorsun, Türkçe öğrenmen gerekmiyorsa da (ya da beceremediysen bile) en azından "merhaba" demeyi becerebilmelisin! değil mi ama. mecbur muyum ben senin dilinde konuşmaya!

dün çerçey bahçede bişey yedi. hani şu başak gibi bi otlar vardır ya, çocukken ellerimizi açar, avuçlarımızın ortasına koyar, ellerimizi yukarı aşağı hareket ettirerek onların yürümesini izlerdik (aa.. hatta pisipisi mi denir ne) işte çerçey salağı dün onlardan yedi dışarda. sanıyorum boğazına takıldı o tırtıklı kıllı şey. öğürdü durdu ama kusamadı. eve gelince de kusmaya çalıştı ama o şeyden kurtulamadı. bir de sesi kısıldı. ağzını açıp miii demeye çalışıyor ama sinek vızıltısından farklı bir ses çıkmıyor. endişelendim. eve gidince aradım, sonra yine aradım tembihledim annemleri sık sık kontrol edin diye. sabah işe giderken de 2 dakikalığına uğradım tekrar. biraz düzelmiş. annem: "miyav de bakiym" diyor. bizimki ince bi "miii" çıkartıyor. çok korkulacak birşey değildi sanırım ama endişelendirdi beni çerçey kızım.

bugün cuma ama gayet "üüff" modundayım. şuradan bi çıksaydım da, hafta sonu tatiline ulaşsaydım.

kuruş hırsızları

2008-07-01T13:26:00.002+03:00

cebinde bir küçük kese ile dolaşıyor artık Sel. hani kuyumcudan altın falan alınca bir küçük kese içine koyar da verir ya bazısı. hah işte o küçük deri keselerden.
içinde de bir sürü 1 kuruş.
neden diyeceksiniz.
kuruş hırsızları yüzünden.
şöyle ki:
sel genellikle kredi kartı kullanmaz.
nakit almayı tercih eder.
malum market alışverişlerinde de ödenecek para genelikle küsuratlıdır.
misal:
25 lira 77 kuruş tuttu.
sel de 26 lira uzattı.
para üstü olarak her zaman 20 kuruş verirler.
gitti mi 3 kuruş.
gitti.
ertesi gün uğradın yine öte beri almaya.
8 lira 13 kuruş diyelim.
uzatırsın 8.25.
verirler üstüne 10 kuruş.
gitti 2 kuruş daha.
bir-üç-beş derken artık sinirlenmeye başladı tabi.
önce kasiyere söylüyordu:
-2 kuruş daha vermeniz gerek, 8.13 tutmuştu.
cevap hep aynı:
1 kuruşumuz yok.
bazen ukala ve gıcık (belki onlar da haklı gün boyu milyon tane cins müşteriye dert anlatıyorlar) kasiyer "al da sus" ifadesiyle 5 kuruş verir.
hayır sinir bozucu gerçekten.
piyasada 1 kuruş diye bişey olmasa anlarım.
ama madem 1 kuruş tedavülde, o zaman para üstümü vermek zorundasın kardeşim.
1-2 ya da 3 kuruşun benim için değerli olup olmadığının kararını neden market, ya da kasiyer veriyor ki.1 kuruşun yoksa ürün fiyatını 2.99 diye yazma bana!
ben de kızıyordum.
sonra sel 1 kuruşlar taşımaya başladı.
gitti mi bizim 3 kuruş, sel çıkartıyor kesesini:
-ben size 2 kuruş vereyim, siz de bana 5 kuruş verin.

adam para kazanmak için çok uğraşıyor, kuruşlarının peşine düşmesini gayet anlayışla karşılıyorum. hem zaten önemli olan yaklaşım, değil mi ama 8)

diğer çift.

2008-06-26T16:49:00.002+03:00

evi paylaşıyoruz.
başka bir çiftle.
uzun zamandır.
küçük ara odanın penceresinde yaşıyorlar.
bir çift güvercin.
apartmanın bir girintisi var, bu pencere buraya bakıyor.
yani pencere altından insan da geçmiyor, balkon da yok ama belli bir açıya ulaştığında güneş alıyor burası.
yani güvercinler için çok müsait.
kışın kar varken onlar için yem koyuyordum pencere içine.
akşamları eve geldiğimizde de genelde bakıyorum, oradalar mı diye.
çoklukla oradalar.
bunlar birbirlerine çok aşık bir çift.
o kadar belli ki.
hep beraberler, sürekli yanyanalar, sarılıp, öpüşüp, koklaşıp duruyorlar.
biri güneşlenirken öbürü tüylerini temizliyor.
biri yatarken diğeri oturuyor falan.
evet, pencere içi pek de hijyenik bir yer olmuyor onlar sayesinde ama.
zaten o pencere de, o oda da pek kullanılmıyor.
biz uzun zamandır birbirimizden haberdarız bu çiftle.
ama geçen hafta iyice ev arkadaşı olduk.
tamamen yerleşik düzene geçmişler.
gelip oturup gittikleri pencere içine bir güzel yatak yapmışlar.
kocaman bir sepet gibi, üstünde yapraklar falan da olan bir yuva.
önce yumurta var sandım.
baktım yok.
sonra "demek ki hemen gelip yumurtlayacak" dedim.
aradan günler geçti ama yumurta falan yok.
dişi olan gelip orada oturuyor, diğeri de pencerenin diğer ucuna.
bazen ikisi sıkışıyorlar oraya.
bir muhabbet bir muhabbet.
kadınceğiz kalkınca hemen bakıyorum yumurtlamış mı diye.
yok yumurta falan.
o yuvayı yumurta için değil, kendi şahsi rahatları için yaptılar anlaşılan.
şikayetçi değilim, o pencereyi sadece birşey silkelemek için açıyordum önceleri, açmasam da çok sorun olmaz.
varsın yaşasınlar orada.
zaten geçen haftalarda bir pazar günü bir başka ailenin çocuğunun doğmasına mani olmuştuk, canım sıkılmıştı.
ama o da manyaktı canım.
cami avlusuna bebek bırakır gibi, gelmiş salon balkonunun kenarında duran boş saksıya yumurtlamış gitmiş.
hayır ne ara yumurtladı onu da anlamadım ki.
pazar günüydü, evdeydik, balkon kapısı açıktı, sürekli girip çıkıyorduk zaten.
ne yumurta, ne bir çalı çırpı, ne kuş... hiçbirşey yoktu.
10 dakika içinde gelmiş biri, yumurtayı atmış gitmiş.
bi çıktım ki, saksının üstünde bir yumurta!!!
şok oldum.
kadın (güvercin olan) kendisi de yok. çocuğu istemiyordu demek, yoksa üstünde oturması gerekmez mi bunun soğutmadan?
annemler bizdeydi allahtan.
dediler ki, yapacak bişey yok. at yumurtayı.
elim gitmiyor almaya.
dediler ki, olmaz.
siz balkonu sürekli kullanıyorsunuz, olmaz.
zaten bırakmış gitmiş, zaten yumurta soğumuş, zaten ondan kuş olmaz... falan filan.
üffff diye diye razı oldum.
sel aldı attı yumurtayı.
saksıyı da bir poşete geçirdik artık.
işte bu vicdan azabı sebebiyle zaten, bizim şu çifte çok sevindim.
belki yakında yumurta da yaparlar, çirkin sevimsiz güvercin bebekleri anlatırım size.
öperim, giderim 8)

gören bilen tanıyan var mı?

2008-06-26T14:19:00.006+03:00

Babam Antalya'da Fundamların orda bulmuş bunu.

ne biçim bir çiçektir bu yahu!

tanıyan var mı bunu?

hala cumartesi....

2008-06-24T11:56:00.003+03:00

Cumartesi gününü yazdım ya ana hatlarıyla. Şimdi detaylar:

Malum düğün hazırlığının bir aşaması da kuaför faslıdır.
Şahsım pek kuaför kullanan bir tip olmadığımdan da gözümde çok büyür.
Annemle konuştuk, o da gidecek kuaföre tabi.
Ama ayrı ayrı gideceğiz. Zaman kaybı olmasın diye.
Ben maşa yaptırayım dedim.
Saçlarım maşalanacak uzunlukta nadiren oluyor zaten, şimdiki boyu kurtarır gibi.
Ama geçen senelerdeki bir tecrübeme göre bu maşa işi uzun sürüyor.
E bir de kuaförde bekleme faslı olsa...
En iyisi dedim, 3,5 falan gibi çıkarsam, 4.5-5 gibi evde olurum, hazırlanırım sonra.
Çıktım.
Evin en yakınındaki kuaförlerden birine girdim ki kimse yok.
Oh!
Dedim saç maşalanacak da ne kadar sürer?
Adam dedi: yarım saate çıkarsınız.
Salak dedim içimden, bu bilmiyor herhalde.
Zira birini çağırdı beni oturttuktan sonra.
Genç bir delikanlı geldi.
Elinde maşası.
Dedim ki:
Saçlarım çok çabuk iner, aman dayanıklı olsun, zaten açık havada olacağız, rüzgar, müzgar...
“Korkmayın” dedi, (niye korkayım?) bu saç inerse ben de işi bırakırım.(ona ne şüphe!)
Ayırdı bir tutam, sardı maşaya, sarması ile açması bir oldu.
Açıkladı:
Bu maşa başka maşa.(tekerleme söylüyor mübarek), herkes yapamaz bundan. Bakın hemen sarıp açıyorum, hoop tutuyor, neden, çünkü 200 derece!
Ay ütü gibi, dedim. İçimden de ooy gitti saçlar diyorum.
Evet dedi, kullanmak ustalık ister, zaten maşa da pahalı, her yer almıyor bunu.
Evet de dedim, benim saç çok dayanıksız, onun için şeyettim ben.
Ben şimdi buna sprey de sıkarım 6 ay bozulmaz dedi. (yıkanınca da mı bozulmuyor?)
Derken nasıl olduysa askerlik anılarına transit geçiş yaptı. binbaşının karısının saçını mı maşalıyormuş istanbulda ne, öyle bişeyler. bozulmuyormuş falan.
Bu arada benim saçın neredeyse yarısı tamamlandı.
Dedim ya kuaförde benden başkası da yok, çocuk mecbur bana sordu: akşam maçı seyrettiniz mi!
-ay seyretmez olur muyuz?
Başladık maç muhabbetine. Artık ben sağdan soldan duyduğum maç muhabbeti kelimeleriyle sohbet yürütmeye çalıştım. Muhteşemdi, süperdi, çoştuk falan dedim (yalan değil seyrettik ama, benden ne kadar maç muhabbeti çıkarsa artık.)
Neyse, ben diyim 15-siz diyin 20 dakika sonra bitti benim saç.
Arkalar iyi ama önler ı-ıh!
Zaten kuaförden çıkıp da saç beğendiğim ne zaman görülmüş, illaki evde müdahale edicem buna ben diye çıktım, eve geldim.
Sel hala çalışıyor tabi, rahat rahaat hazırlanırım.
Geçtim ayna karşısına Pembe tonlarında bir güzel makyaj yaptım.
Düğün münasebetiyle fondöten falan sürüldü, allıklar, ışıltılı rujlar, bool maskara....
Sıra giyinme faslında:
Elbisem ince parlak bir kumaş, böyle mor mu desem, lila mı desem.
Sırtı açık, göğüs de dekolte.
Giyindim.
Yüksek topuklu ayakkabılar da tamam.
Hazırım.
Kapı çaldı.
Hoşgeldiiiin.
Ooooooo........
Naber?
Ooooooooo.....
Sel hadi git sen de giyin de annemlere gidicez ya önce.
Oooooooo.....
Sel pek beğendi. Yani ilk etapta. Sonra gözü açıldı:
-e bunun yaka çok açık.
-ay ben düzeltirim onu.
-ya böyle mi duruyordu bu, fazla değil mi?
-aman seeelll.. beraber almadık mı elbiseyi.
Çarşıya çıkmış saç baş dağınık bi tipin üzerinde gördüğü elbise, ful makyaj birinin üzerinde görünenden farklıymış demek ki 8)
Sel giyindi.
Ceket cebine mendil koyacaktı, vazgeçti.
-Sen böyleyken ben fazla kibar görünmiyim, mendil istemez!
Çıkıcaz.
Baktım elinde bi küçük tesbih.
-bu ne?
-tesbih! Sana bakanlara bakıp bakıp sabır çekicem.
Elinde nerden bulduysa bulmuş, bir küçük siyah tesbih sallayıp tip tip bakıyor.
Çıktık.
Benim üstümde kot gömlek.
Neden?
Apartmandan çıkarken kapıcı bayramın gözleri bayram etmesinmiş 8)
Annemlere gittik.
Kızlar makyajları yapmış, giyinecek.
Kızlar dediğim annem ve kardişin sevgilisi.
Karşılıklı iltifat ediştik.(ediştik? Böyle bir kelime var mı yahu?)
Neyse giyinildi, miyinildi, çıkıldı.
Düğünün kaba taslak anlatımı önceki yazıdaydı zaten.
Ayrıntılar:
Bir masa başında ayakta duruyoruz.
Yakınımızda iki kız, tiki desem çok az kalır, o derece.
Fotoğrafçıya resim çektiriyorlar ama poz poz.
İkisi beraber,
Teker teker,
Bi o yandan,
Bi bu yandan...
bi sağdan,
bi soldan.
Bakıp gülüştük. Kesin manken olma, keşfedilme sevdalısı bunlar diye.
Sonra ben bi ara tuvalete gittim, ruj tazelemeye.
Dönerken bir de ne göreyim:
Annem bu tiki kızlardan biriyle canciğer durumda.
Beni de çağırdı:
-gel gel bak kim var burda?
(kim kısmını hakikaten merak etmekteyim o sıra!)
Anacığım meğer kız Gizem’in kuzeni değilmiymiş, ben bunu en son ilkokul başlangıcında falan görmüştüm, o zaman da çok bilmiş, poz poz, ukala, zor bir çocuktu.
Biz bunla sarılıştık.
Aaaa.. ay ne çok zaman oldu, valla tanıyamadım falan muhabbetleri.
canım cicim lafları,
ne güzel olmuşsun da, nasıl hoş görünüyorsun iltifatlaşmaları.
Masaya döndüm, bizimkiler hayretle bakıyor bana. Patladı kahkahalar.
Düğünün ilerleyen saatleri.
Düğün fotoğrafçısının çektiği resimleri almaya gitmişiz sel ile.
Dikkat edin, gitmişiz diyorum. Hatırlamıyorum. Zaten merdivenden çıkarken düşüyormuşum.
-bir adım attın, ben de aynı basamağa geldim, sen öbür adımı atarken geriye doğru yaslandın, zor bela seni tutup, iki basamak indim, arkandan ittirdim, sen gülüyordun dedi sel. Yuvarlanıyormuşum. Allah allaaaahh... hiç farkında değilim ama asla sarhoş hissetmedim ben düğün boyunca kendimi.
Neyse, almışız resimler
Ben pek beğenmemişim ama sel almış.
Aradan biraz zaman geçmiş, yeni resimler çıktı diye tekrar gitmişiz sel ile.
-Resimlere baktın baktın, aaa bizim de olacaktı, çıkmamış diye söylendin, diyor sel.
-kuzu aldık ya onları biz.
-yaaa, nerde, ben de bakıyım.
-e beraber aldık da baktın ya,
-yooo görmedim ben!
Balık hafızası durumu!
Ama dedim ya, anı yaşarken aklım başımda sayılır, sonra unutuyorum.
Bir ara gizem’in gelin çantasını elimde buldum mesela.
Gizem koşa koşa gelip içi tıka basa dolu çantayı sel'e tutuşturdu gitti.
Sel de bana verdi.
Ben de sarhoşum.
Ama ne yaptım, bu sorumluluğu layıkıyla yöneterek, gidip Şükran Teyze’ye ilettim çantayı.
Neme lazım, gelin çantası bu 8)

Velhasıl, bir hafta sonu böyle geçti.
Manyak bilokçu yüzünden de yazmaya hasret kalınca, uzun uzun yazayım dedim.
Öpücükleri nereye bırakıyorduk burada yahu, yabancıyım daha.

Sarhoşum, saaarhooooş....

2008-06-23T15:33:00.000+03:00

Cumartesi akşamı Gizem evleniyordu.
Gizem kim derseniz:
Bizim çok yakın bir aile dostumuzun kızı.
Ailecek çok uzun zaman, çok içli dışlı yaşadığımız, 15 sene kadar karşılıklı apartmanlarda oturduğumuz, beraber tatillere gittiğimiz, aynı evde kaldığımız, bir aile. Gizlimiz saklımız olmayan, teklifsiz gidilip gelinen, her halimizi bildiğimiz aile dostlarımız.
Gizem benden yaşça epey küçük olmakla beraber, hem çok akıllı ve olgun bir kız olduğundan, hem de tarzlarımız benzediğinden arkadaşım gibi gördüğüm birisi oldu belli bir yaştan sonra.
İnşaat mühendisliği okuyordu, üniversitede sınıf arkadaşı ile sevgiliydiler.
Okul bitti, master bitti, işe girildi, çocuğun askerliği de bitti.
Evlenmeye geldi sıra.
Her iki anlamda da.
Hem nikah düğün falan,
Hem de ev alınacak.
Tesadüf bu ya, bizim de geçen sene taşındığımız apartmanda, üst katımız satılık ve uzun zamandır boş.
Bizimkiler teras istiyor aslında ama...
Bizim üst kat zaten en üst kat, önü komple açık, şehir manzarası gani.
Gelip baktılar, bayıldılar.
Fiyat da uygun geldi.
Komşu zaten uygun!
Hoooop alındı ev.
Çocukluğumuzda ailelerimizin komşu olduğu gibi, biz de komşu olduk mu!
Ne hoş.
İşte Cumartesi akşamı Gizem evleniyordu.
Mekan güzeldi, açık hava, çimlerin üstü.
Müzikler güzeldi, seçme şarkılar, ben de olsam seçerdim onları.
Gizem güzeldi, gelinlik uçuş uçuş. (Annesi dikti. Benim gelinliğimi de, onunkini de)
Biz güzeldik, saçlar, makyajlar, kıyafetler....
Anne, baba, koca, kardiş, kardişin sevgilisi, yakın dostlar, teyzeler, arkadaşlar....
E şarap da bol.
Kaçınılmaz oldu.
Sarhoş oldum.
Yani olmuşum.
Ben epey bir kısmı hatırlıyorum tabi.
Sel’e “seell..bi şarap daha alır mısın” dediğimi.
Arada kardişin sevgilisiyle beraber kendimiz gidip şarap aldığımızı.
Kadeh küçük zaten, az da doldurmuşlar diye tekrar Sel’e ricacı olduğumu.
Gizemle beraber “ooohhh.. düğün bizim” diye ortada hoplayıp zıpladığımı.
“Komşuuuum” diye karşılıklı göbek attığımızı,
Annemle, Şükran teyzeyle (gelinin annesi kendisi) beraber “hadi hadi hadiiiiiii” diye bağırıp çoştuğumuzu...
Yani epey bişey hatırlıyorum.
Latin müziklerini, dansları..
Da,
Misal kardeşin sevgilisiyle beraber ortada oynadığımızı hiç hatırlamıyorum, ne ara oynadık acaba?
Tuvalete gittiğimi de, nasıl becerdim ki o kafayla?
Ben ortada oynayıp zıplarken, “lan ezilecek bu” diye sel’in yanıma gelip dengemi bulmama yardım ettiğini..
Hiiiç hatırlamıyorum.
Sonra düğün bitti.
Gelin ve damat bizim komşu ya, gelin arabasını sel kullanacak, eve gidecez.
Arabaya bindik, biliyorum.
Yolda radyo odtü’de o saatte yayın yapan arkadaşlarını arayıp:
“biz evlendik de, şarkı istiyoruz” diye istekte bulunduklarını,
Onların şarkısı çalınırken alkışladığımızı biliyorum.
Sel’in bomboş caddede arabayı sala sola kıvıra kıvıra tempo tuttuğunu hatırlamıyorum ama.
Sonra apartmanın parkına geldik.
Arabadan indik.
Bi komşu gördü hayırlı olsun dedi, teşekkür ettik.
Arabanın üstünden koca buketi söktüler, onu aldık, hatırlıyorum.
Ama sonrası yok.
Yemin ederim yok.
Apartmana nasıl girdik, yukarı nasıl çıktık hiç hatırlamıyorum.
İki asansörle yukarı çıkmışız Sel’in dediğine göre.
Çanta manta bir kısım eşyalarını vermişiz kapıdan.
Gelin demişler, ben neredeyse giriyormuşum.
Sonra bir kat aşağıya merdivenlerden inmişiz.
Ben uçuyormuşum.
“yemin ederim, belinden tuttum, ayakların havada, başın öndeydi, “sel basamağı bulamıyorum” dedin” diye anlatıyor sel.
Hiiç hatırlamıyorum.
Sel kapıyı açarken merdivene oturup ayakkabılarımı çıkartmışım, sonra da fırlatmışım.
Merdivenden içeri kucağında sokmuş beni sel, antrede halıya yatırmış, ayakkabılarımı toplamış.
Sarhoşken o kadar komik oluyorsun ki, dedi.
Sarhoşum marhoşum ama, artık otomatikleşmiş davranışlarım var tabi.
Üst baş değiştirilmeden, yüz yıkanıp makyaj çıkarılmadan, lensler temizlenip kabına konulmadan asla yatılmaz!
Banyoya girmişim.
Ayaklarım havada, sel belimden tutuyor. (aramızdaki ebat farkının süper faydaları işte)
Yüzümü yıkamışım konuşa konuşa.
Lenslerimi çıkartmışım.
“pür dikkat sana bakıyorum” dedi sel. “lens bu, o halde çıkarıcam diye uğraşıyorsun. Düşürürsün müşürürsün...”
Ama düşürmemişim.
Lensleri kabına koyup, lens solüsyonunu da kaba denk getirip sıktıktan sonra, yerine koyma aşamasında başarısızlığa uğramışım ama:
“solüsyonu sıktın sallana sallana, sonra şişe düştü yerine koyarken, bir tane de sen vurdun iyice fırladı gitti” diyor.
Bitti mi, bitmedi tabi.
Diş fırçalanacak.
Lavaboya eğilmiş, ayakları yere basamayan, koca tarafından sımsıkı tutulmuş bir rezil insan olarak ağzım köpük köpük konuşmuşum:
“dişini fırçalamadan yatana insan denmez”
Yuh yani dedi sel, diş fırçalama konusunda takıntılı olduğunu biliyordum ama o haldeyken bile bunu söyledin ya, pes!
Sonra inatla oturma odasına gidip tv seyretcem diye televizyonu açan, kendisi seyirlik olmuş bir insan olarak götürülüp yatırılmışım.
Ertesi sabah çok keyifli değildi tabi.
Başım ağrıyordu, midem de “tuzlu muzlu, yoğurtlu bişeyler yolla” diye ısrarlıydı.
Önce sel’in söylediklerine inanmadım.
Ben onun söylediklerine inanmazken o da benim hatırlamıyor olduğuma inanmadı.
Karşılıklı bir güven sorunu yaşadık.
-atıyorsun yaaa! Yağmur’la karşılıklı göbek atmadım ben!
-attın kuzu.
-sel bak dalga geçme yaa, vallaha mı?
-sor annene!
-sorucam!
-ayakkabıları da merdivende oturup çıkarttın, sonra da fırlattın.
-fırlatmadım.
-seni içeriye kucağımda soktum.
-hatırlamıyorum.
-dişini fırçalamayana insan demezler dedin.
-haa olabilir bak, onu demişimdir. E hi J

Sarhoşken acayip komik oluyorsun, çok eğlenceli oluyorsun dedi bana.
Kameraya çek, bakıcam bir dahaki sefere, dedim.
Hayır anlamadığım, gece boyunca son derece kontrollü olduğumu biliyorum, oynarken de, gülerken de, birileriyle konuşurken de.....
Tek sorun bir noktadan sonra olanları, ertesi sabah hatırlamıyor oluşum.
Kararlıyım: bir daha kameraya çektiricem.

Ha, komşularımız mı:
Şimdi balayındalar.
Haftaya bir kek yapar, “merhaba ben alt komşunuz, tanışmaya geldim” diye çalarım kapılarını J

yaaaazma... hakkııııımız... engelleneeemez!!!!

2008-06-23T13:55:00.000+03:00

evet evet uyuz oldum bilokçuya.
alıştığım görüntünün dışında yaşamaya zorluyor beni.
ben ki şablonu bile değiştirmemişim hiç.
ite kaka kapı dışarı ediyor beni.
eh!
kendi bilir.
az evvel başıkta da belirttiğim gibi:
yaaaazma... hakkııııımız... engelleneeemez!!!!

geldim o zaman buraya.
yedek dursun burası bakayım.

eehh yetti be.

2008-06-23T10:51:00.000+03:00

bakım çalışmasıymış.
bu kadar çalışma sonucu hala işler hale gelemediyse bu site, demek ki dermansız bir derdi var dedim ben de.
üff taşınmayı da hiç sevmem ama.
bilokçu başka şans bırakmayacak gibi.